Album składający się z 2 CD. Na płytach usłyszymy m.in. takie utwory jak: „Cancion De Las Voces Serenas”, „Taki pejzaż”, „Cyganka”, „Pocałunki”.
Tracklista:1. The Snaffler2. Fragolino3. Mushu Creole Blues4. Egg Shells On My Head5. Les Cocos6. Mirage7. Panama8. Obliquely Speaking9. Crosswinds/Stratus
Dwa lata po zdobyciu prestiżowej Mercury Music Prize za debiutancki krążek "Speech Therapy", Speech Debelle powraca z drugim równie niezwykłym albumem! Producentem "Freedom Of Speech" jest Kwes - młody talent z południowego Londynu znany m.in z produkcji albumu Dels, ostatnio zaangażowany w projekt Damona Albarna dla Oxfam.O tym, że Speech pracuje nad nowym krążkiem dowiedzieliśmy się, gdy po tegorocznych zamieszkach w Londynie i innych brytyjskich miastach artystka udostępniła kawałek "Blaze Up A Fire" z gościnnym udziałem rapera Roots Manuva. Utwór, choć napisany na kilka miesięcy przed wydarzeniami uznano za mocny i kontrowersyjny komentarz do ulicznych zajść nad Tamizą.Kolejną odsłoną albumu jest utwór "Studio Backpack Rap" - niemal przeciwieństwo gniewnego "Blaze Up A Fire". Przebojowy kawałek, to popis producenckich zdolności Kwesa, który stworzył doskonały, osadzony mocno w hip-hopowej tradycji, a równocześnie nowoczesny podkład dla rozważań Speech.Warto przypomnieć że zdobywając nagrodę Mercury Music Award, w konkursie młoda artystka pokonała m.in. Florence and the Machine, The Horrors czy Kasabian. W 2010 roku wspólnie z Bonobo nagrała kawałek "Sun Will Rise" na jubileuszową kompilację Ninja Tune. Jej kompozycja "Spinnin" wykonaniu Dionne Bromfield i Tinchy Syndera jest oficjalnym hymnem Igrzysk Olimpijskich Londyn 2012.Speech Debelle często bywa porównywana do Eryki Badu, a jej album „Freedom Of Speech” jest wielkim wydarzeniem nie tylko dla sceny hip hop, r&b i neo soul.
Płyta stanowi składankę utworów muzyki punkowej: Tracklista:1. Sham 69: If the kids are united 2. Becki Bondage: Westend star 3. Surge: Audio 14 4. Anti-Nowhere League: I hate people 5. Any Given Day: Don't give a fuck 6. Public Disgrace: Mixed up view 7. Pancea: Fuck the pigs 8. Gravel Trap: Nil by mouth 9. The Vibrations: Baby baby 10. Sham 69: Borstal breakout 11. Becki Bondage: Street cred 12. Surge: Overtime 13. Anti-Nowhere League: Woman 14. Public Disgrace: The brewers song 15. Any Given Day: I wanna bee a wannabee 16. The Vibrations: Automatic lover 17. The Reserved: Leave your home town 18. Pancea: Free your mind 19. Gravel Trap: Dog's life 20. Sham 69: What have we got 21. Becki Bondage: Great fire of London 22. Any Given Day: Bitch like me 23. The Vibrations: Troops of tomorrow 24. Surge: Guitar heroes 25. Anti-Nowhere League: Lets break the law
Tracklista: 1. Inferno - Blood 2. Lets Start A War (new version) - Master 3. Goddess Of Perversity - Impiety 4. Today Is The End - Extreme Smoke 57 5. Weltering In Blood - Perdition Temple 6. tba - Funeral Nation 7. The Final Conflict (Live) - Death Strike 8. Total Drakness - Sereignos
Tracklista:
Największe przeboje Krzysztofa Krawczyka, m.in. Rysunek na szkle czy Jak minął dzień.
Zapis koncery Vavamuffin z Przystanku Woodstock w 2006 roku.
DUPRE ORGAN MUSIC SCOTT 2CD
Francis Albert Sinatra (ur. 12 grudnia 1915 w Hoboken, zm. 14 maja 1998 w Los Angeles) – amerykański piosenkarz i aktor filmowy pochodzenia włoskiego. Sinatrę uważa się za jednego z najlepszych wokalistów wszech czasów. Jego wykonania są znane z nienagannego frazowania i synchronizacji. Sinatra postanowił zostać piosenkarzem, gdy usłyszał w radiu Binga Crosby’ego. Karierę rozpoczynał śpiewając w małych lokalach w New Jersey, aż zwrócił na niego uwagę lider zespołu i trębacz Harry James. Po krótkim okresie współpracy z zespołem Jamesa, w 1940 roku Sinatra przyłączył się do zespołu Tommy’ego Dorseya, w którym stał się znanym wokalistą. Zdobył popularność również wśród młodzieży, stając się pierwszym idolem nastolatków. Dzięki niemu muzyka popularna, przedtem słuchana głównie przez dorosłych, zwiększyła grono swoich odbiorców o nowe pokolenie. W późnych latach 40. i na początku lat 50. kariera muzyczna Sinatry podupadła. Jednak w 1953 roku Sinatra powrócił w wielkim stylu, tym razem jako aktor, występując w Stąd do wieczności (From Here to Eternity). Po sukcesie filmowym, Sinatra odbił się od dna również w muzyce. W późniejszych latach występował jeszcze w wielu filmach. Początkowo, w latach 40., Sinatra nagrywał dla wytwórni Columbia Records. W latach 50. przeniósł się do Capitol Records, gdzie współpracował z najlepszymi producentami i aranżerami tamtych czasów, do których należeli m.in. Nelson Riddle i Billy May. Z tym ostatnim Sinatra nagrał wiele ze swoich najlepszych utworów. Na początku lat 60. muzyk miał już wyrobione nazwisko i mógł pozwolić sobie na stworzenie własnej wytwórni: Reprise Records. W latach 50. i 60. Sinatra był jedną z atrakcji Las Vegas. Śpiewał pod koniec lat 60 w duecie m.in. z polską piosenkarką Violettą Villas utwór "Strangers in the Night" w Casino de Paris. Dean Martin i Sammy Davis, Jr. byli jednymi z wielu artystów estrady, z którymi Sinatra się przyjaźnił. Sinatra, aktor Peter Lawford i komik Joey Bishop byli głównymi filarami Rat Pack (dosł. paczka szczurów) – luźnej grupy artystów estrady, którzy przyjaźnili się i razem się bawili.