Winylowa reedycja "In The Right Place", najsłynniejszego albumu legendy muzyki z Nowego Orleanu, Dr. Johna, sześciokrotnego laureata Grammy, który współpracował z takimi legendami jak Aretha Franklin, Van Morrison czy The Rolling Stones.
Zespół Stereo tworzą Łukasz Gibski i Jacek Gwiazda, dwaj uczestnicy castingu talent-show Disco Star. Solowej kariery nie zrobili, natomiast po połączeniu sił i założeniu zespołu Stereo zaczęło być o nich głośno. Od kilku miesięcy można oglądać na antenie Polo TV ich teledysk do kawałka "Nie Ogarniam". Na liście przebojów radia VOX natomiast bryluje ich najnowszy utwór – "Zero złości". I właśnie ta piosenka promować będzie długo oczekiwaną debiutancką płytę duetu. Chłopaki planują intensywnie promować płytę na koncertach.
„Chcę cię namalować morzem kolorów” – Alvaro Soler prezentuje rozszerzoną wersję albumu „Mar De Colores”. Na reedycji poza utworami z podstawowej wersji, znajdą się trzy nowe utwory: niezwykle osobisty „Taro”, taneczny „Loca” oraz przebojowy „La Libertad”. Pozytywne wibracje i nieograniczona radość z tworzenia muzyki to główne motywy „Mar De Colores”; dodatkowo na swoim drugim albumie Alvaro Soler nawołuje, by głęboko oddychać i cieszyć się życiem - a wszystko za pomocą kameralnych, ciepłych historii zainspirowanych różnymi kulturami. Piosenki hiszpańsko-niemieckiego gwiazdora niosą ukojenie słuchaczom. „W każdym szczególe zawarłem dużo miłości. Postarałem się, żeby aranżacje były możliwie jak najbardziej organiczne. Słuchanie muzyki powinno przynosić przede wszystkim radość” - podkreśla Soler. Paleta „Mar De Colores” zawiera zarówno delikatną perkusję oraz groove - w „Ella”, jak i wielką orkiestrę oraz emocjonalne wokale - mowa o „Niño Perdido”. Życie - jak opisuje sam Alvaro - jest pełne różnych kolorów. „Puebla” to esencja albumu w jednym utworze. Ukulele, brass, afrykańskie brzmienie i euforyczne chórki przekazują czyste szczęście. „La Libertad”, singiel promujący reedycję „Mar De Colores”, zachęca słuchaczy, by ruszyli do tańca, nawet jeśli powstrzymują ich rozmaite obawy czy problemy. „Ruszajcie z wiatrem w stronę wolności” - nawołuje autor piosenki w tekście. Wraz z utworami „Loca” i „Taro”, Alvaro rozwija ideę „Mar De Colores”, dodając nowe pociągnięcia pędzlem emocji. Parkietowe hymny idealnie współgrają z poruszającymi balladami. Soler jako songwriter działa bardzo intuicyjnie, a jako wokalista ma nieprzebrane pokłady uroku. Ma również mnóstwo dystansu do samego siebie i niesamowite poczucie humoru. Powinniśmy wszyscy go posłuchać. A najlepiej zatańczyć razem z artystą. Alvaro Soler na całym świecie sprzedał ponad milion albumów. 15 mln osób obserwuje go na Spotify, a ponad 2,5 mln śledzi na bieżąco kanał artysty na YouTube. Pierwsze wydanie „Mar De Colores” ukazało się we wrześniu 2018 i trafiło do Top 10 sprzedaży w ponad dziesięciu krajach. W maju 2019 fani mają możliwość zakupu reedycji z trzema nowymi utworami.
Tracklista:1. Same Song2. Plans for Two3. Emotion4. Standby5. No Limits6. Like a Woman Should7. Givin' Me Somethin'8. Cover Me9. My Good Day (Feat. Frank McComb)10. Forever With You11. I Love Soul Music12. Givin' Me Somethin' (Remix)13. Cover Me (John Khan Remix)14. No Limits (Love Mix)15. No Limits (Paris Dance Mix)
Rock in a Hard Place - siódmy album studyjny zespołu Aerosmith. Wydany w sierpniu 1982 roku. 1. Jaibait 2. Lightning Strikes 3. Bitch's Brew 4. Bolivian Ragamuffin 5. Cry Me River 6. Prelude To Joanie 7. Joanie's Butterfly 8. Rock In A Hard Place (Cheshire Cat) 9. Jig Is Up 10. Push Comes To Shove
"Tym razem poruszamy się w rytmach tanecznych. Ruch ludzkiego ciała zawsze inspirował, nie tylko przecież kompozytorów. Ci jednak na przestrzeni wieków prześcigali się w "okiełznaniu" tego żywiołu. Taniec wszak pełnił różne funkcje, nie tylko rozrywkowe. Także społeczne, religijne, wprowadzał w trans, wyzwalał dodatkowe siły witalne i energię. Z czasem zyskał rangę czysto sportową, ostatnio zaś – za sprawą superprodukcji telewizyjnych - stał się nośnym tematem medialnym. Na tańcu, jak na piłce nożnej, niemal każdy się zna…Taniec zawsze miał w sobie coś z rytuału. Był wyrazem uwielbienia dla bóstwa, sił nadprzyrodzonych, porządku świata, ukochanej/ukochanego (najstarsze przekazy odnajdziemy w starożytnej Grecji, także w Starym Testamencie). Przyciągał, kusił, podniecał.Tańce pochodzące z różnych krajów - szalenie popularne w epoce baroku - zestawiano w całe suity. W ten sposób pokazywano ich zróżnicowanie. W operze, zwłaszcza francuskiej, fragmenty wyłącznie tańczone były punktem obowiązkowym spektaklu. Publiczność na nie czekała. W Wersalu często do występujących artystów dołączał wówczas monarcha ze swą świtą. Na poszczególne tańce przychodziły mody (tak jak dziś). W XVII i XVIII- wiecznej Europie królował menuet. Trójdzielny puls przenikał do różnych utworów kameralnych, solowych i symfonicznych. Symfonia bez menueta nie była symfonią.XIX-wieczne salony, sale koncertowe, opery przejęły tańce wraz z dobrodziejstwem inwentarza. Podczas gdy Berlioz zapisywał scenę na balu w swej autobiograficznej Symfonii fantastycznej, Chopin, Schumann i Liszt przenosili tańce na klawiaturę fortepianu. Nikt nie pisał tak wytwornych walców i polonezów jak Czajkowski. Brahms zaś i Dworzak opracowywali zasłyszane tańce ludowe. W XX wieku Ameryka zainfekowała świat wibrującym swingiem (w czym niemałą rolę odegrał George Gershwin), potem zaś Argentyna i Astor Piazzolla zarazili nas swym niepowtarzalnym tangiem (czyli "smutną myślą, którą się tańczy").Mistrzem form tanecznych był Francuz Maurice Ravel, dżentelmen wytwory i kulturalny. Nigdy nie dosłowny, ale jakże przekonujący. Dwa największe jego orkiestrowe hity to stylizacje tańców – La valse i Bolero. Ten ostatni, choć niewiele ma wspólnego z hiszpański oryginałem ludowym, szybko podbił świat. Sam kompozytor określił je jako "15 minut orkiestry bez muzyki". Po premierze w Paryżu jakaś nobliwa dama wbita w fotel ponoć krzyczała "Wariat, wariat!". Gdy doniesiono o tym Ravelowi, ten spokojnie odrzekł: "Ona zrozumiała"." - Jacek Hawryluk/Polskie Radio
1. Last Night2. Sailing Away3. The Revolution4. I'm Not Scared Anymore5. Spanish Train6. Borderline7. The Risen Lord8. The Last Time I Cried9. The Lady In Red10. A Spaceman Came Travelling11. Patricia The Stripper12. Missing You13. Say Goodbye To It All14. Don't Pay The Ferryman15. High On Emotion
Zmarły w 1992 r. na AIDS klasycznie wykształcony wiolonczelista i filar nowojorskiej sceny klubowej i performance lat 70., Arthur Russell nie przestaje zadziwiać wielowątkowością swych muzycznych pasji i fascynacji. Ten album - z nagraniami z lat 1974 - 1990 - ujawnia jego słabość do kowbojskich ballad.Pośmiertny wysyp nagrań Russella, czy to reedycji czy rozmaitych kompilacji zdaje się nie mieć końca, dość wspomnieć takie różnorodne muzycznie tytuły, jak "The World Of Arthur Russell", "Calling Out Of Context", "First Thought Best Thought" czy "Springfield". Co dziwi, to nieprawdopodobne spektrum jego zainteresowań, bo są tu kawałki jak najbardziej poważne i jak najbardziej dyskotekowe, do dziś chętnie grane w klubach na nowojorskim Manhattanie; są tu utwory nagrywane z prominentnym muzykami nowofalowymi końca lat 70, z Davidem Byrne'm na czele i kompozycje inspirowane klasyczną muzyką indyjską. Tym razem mamy do czynienia ze składanką rozrzuconych w czasie - od 1974 do 1990 roku - nagrań stylizowanych na piosenki i ballady kowbojskie. Niektóre z nich to utwory nagrane solo w wersji demo, niektóre pochodzą z sesji nadzorowanej przez wielkiego Johna Hammonda, odkrywcę Boba Dylana, Bruce'a Springsteena i Adama Makowicza, niektóre w różnych okresach kariery Russella powstały przy współudziale wielu znakomitych muzyków country, niektóre pochodzą z czasów, gdy występował on z zespołami The Flying Hearts i Sailboats. Ten stosunkowo mało znany wątek twórczości tego multiinstrumentalisty i muzyka został po raz pierwszy na "Love Is Overtaking Me" udokumentowany w sposób wyczerpujący, a zarazem rzucający całkiem nowe światło na pochodzenie i rozkwit nowojorskiej sceny weird-folkowej, której prominentnymi przedstawicielami stały się w naszym nowym stuleciu takie postacie, jak Rufus Wainwright, Davendra Banhardt czy Antony Hegarty.
16 Kwietnia ukaże się nowy album Patti Smith, następca świetnie przyjętego ‘Trampin’’ z 2004, wydanego w ramach rozpoczęcia współpracy z wytwórnią Columbia / Sony BMG. Nowa płyta ‘Twelve’ legendarnej rockowej wokalistki zawierać będzie covery popularnych utworów z repertuaru rozmaitych artystów XX w. a jej premiera zbiegnie się w czasie z wprowadzeniem wokalistki do prestiżowego Rock & Roll Hall of Fame. Na płycie ‘Twelve” Patti Smith i jej zespół - Lenny Kaye (gitara), Jay Dee Daugherty (perkusja) i Tony Shanahan (gitara basowa, klawisze) usłyszeć można w zaskakującym repertuarze - jak choćby w "Pastime Paradise" Stevie’go Wondera, "Everybody Wants To Rule The World" Tears for Fears czy "Helpless" Neila Younga. Pozostali artyści, których kompozycję artystka postanowiła wykonać w swojej wersji to Jimi Hendrix, Bob Dylan, the Doors, Nirvana, Jefferson Airplane, the Beatles, the Rolling Stones, the Allman Brothers i Paul Simon.Wśród gości na płycie pojawili się włoski flecista Giovanni Sollima; basista Red Hot Chili Peppers - Flea, Rich Robinson (the Black Crowes) i hip-hopowy producent Luis Resto (Eminem) grający tu na klawiszach. W nagraniach też wzięły udział dzieci Patti - syn Jackson (gitara) i córka Jesse, która wspomogła mamę na wokalu.
Tracklista:1. Just a Little Love2. Poison Sugar3. I'm Gettin' Over You4. You Are Always There for Me5. Every Second Someone Breaks a Heart6. Tell Me What's So Good About Goodbye7. He Broke Your Memory Last Night8. If Only9. Congratulations10. Silver Eagle11. How Blue12. That's What He Said13. I Want to Hear It from You14. It's Not Over (If I'm Not Over You)15. Somebody Should Leave16. Everything But My Heart17. Don't You Believe Him18. Before I Met You19. He's Only Everything20. You've Got Me (Right Where You Want Me)