» » » Strona 64

„The Rolling Stones Rock and Roll Circus” to zapis koncertu z Londynu z 1968 roku z udziałem oryginalnego składu: Mick Jagger, Keith Richards, Brian Jones, Charlie Watts, Bill Wyman (z Nickym Hopkinsem i Rocky Dijonem). Gościnnie pojawił się znakomity zestaw wykonawców: The Who, Jethro Tull, Taj Mahal, Marianne Faithfull, Yoko Ono oraz The Dirty Mac – supergrupa, w skład której wchodzili Eric Clapton, Keith Richards, Mitch Mitchell z The Jimi Hendrix Experience oraz John Lennon. Na wydawnictwo trafiło 28 utworów, w tym materiał zarejestrowany prez Julius Katchen, trzy dodatkowe utwory z Taj Mahal i nigdy niewydana wcześniej wersja „Revolution” z repertuaru The Beatles w wykonaniu The Dirty Mac, jak również kawałek adekwatnie zatytułowany „Warmpup Jam”. Do wydania deluxe dołączon film naq Blu-Rayu i DVD, 2CD oraz 44-stronicową książkę, w której znajdziemy piękne fotografie autorsrwa Mike’a Randolfa i oryginalny esej Davida Daltona z 1969 roku. Tracklista: 1. John Lennon's Introduction Of The Rolling Stones - Jumpin' Jack Flash - The Rolling Stones 2. Parachute Woman - The Rolling Stones 3. No Expectations - The Rolling Stones 4. You Can't Always Get What You Want - The Rolling Stones 5. Sympathy for the Devil - The Rolling Stones 6. Salt Of The Earth - The Rolling Stones 7. Checkin' Up On My Baby - Taj Mahal 8. Song For Jeffrey - Jethro Tull 9. A Quick One While He's Away - The Who 10. Ain't That A Lot Of Love - Taj Mahal 11. Something Better - Marianne Faithfull 12. Yer Blues - The Dirty Mac 13. Whole Lotta Yoko - Yoko Ono & Ivry Gitlis, and The Dirty Mac 14. Jumpin' Jack Flash - The Rolling Stones 15. Parachute Woman - The Rolling Stones 16. No Expectations - The Rolling Stones 17. You Can't Always Get What You Want – The Rolling Stones 18. Sympathy for the Devil - The Rolling Stones 19. Salt Of The Earth - The Rolling Stones Extras: Widescreen Feature Pete Townshend Interview The Dirty Mac: ‘Yer Blues’ Tk2 Quad Split Taj Mahal: Checkin’ Up On My Baby Leaving Trunk Corinna Julius Katchen: de Falla: Ritual Fire Dance Mozart: Sonata In C Major-1st Movement Mick & The Tiger/ Luna & The Tiger Bill Wyman & The Clowns Lennon, Jagger, & Yoko backstage Film Commentary Tracks: Life Under The Big Top (Artists) Featuring: Mick Jagger, Ian Anderson, Taj Mahal, Yoko Ono, Bill Wyman, Keith Richards Framing The Show (Director & Cinematographer) Featuring: Michael Lindsay Hogg, Tony Richmond Musings (artists, writer, fan who was there) Featuring: Marianne Faithfull, David Dalton, David Stark


  • Wykonawca Various Artists
  • Data premiery 2019-10-18
  • Nośnik Blu-ray Disc
Więcej

Album „The Secret Fauré II” – kolejny album zawierającego dzieła tego wspaniałego francuskiego kompozytora. Tym razem usłyszymy słynne „Berceuse I Élégie” w orkiestrowej wersji oraz słynną „Pavane”. Całość uzupełnią mniej znane utwory potwierdzające kunszt tego twórcy. Muzycy: Axel Schacher, violin Antoine Lederlin, cello Oliver Schnyder, piano Sinfonieorchester Basel Ivor Bolton, conductor


  • Wykonawca Sinfonieorchester Basel
  • Data premiery 2019-05-17
  • Nośnik CD
Więcej

Tracklista:1. The 25th Chapter2. Hats3. Silver Shadow4. Hands Up (If You Wanna Be Loved)5. Ain't It Time6. It's Just One Of Those Things7. Roots8. Giving It Up9. Still A Friend Of Mine10. Rapture11. Parisienne Girl12. Goodbye To Yesterday13. Good Love14. Tin Man15. Another Way16. Brazilian Love Affair17. Lowdown18. This Is What You Are19. As20. Always There21. Never Known A Love Like This22. Harvest For The World


  • Wykonawca Incognito
  • Data premiery 2015-11-20
  • Nośnik Blu-ray Disc
Więcej

Szósta płyta wyjątkowej serii Hyperiona z romantycznymi koncertami wiolonczelowymi, w której możemy odnaleźć o tyle piękne, co nieznane dzieła kompozytorów romantycznych. Henry Vieuxtemps i Eugene Ysaye, mimo że znani byli przede wszystkim z pirotechnicznych kompozycji skrzypcowych, są również autorami czterech, przedstawionych na płycie utworów na wiolonczelę. W roli wykonawcy występuje Alban Gerhardt, których przyjmuje wyzwanie, stawiane przez dwójkę kompozytorów-wirtuozów, znanych ze skandalicznych wręcz wymogów od strony solistów. Płyta otrzymała nagrodę Classic FM Editor's Choice, wystarczające wyróżnienie dla Brautigama i występujących z nim muzyków z Royal Flemish Philharmonic.


  • Wykonawca Gerhardt Alban
  • Data premiery 2015-02-01
  • Nośnik CD
Więcej

Renaud Capuçon rozszerza swoją szeroko zakrojoną dyskografię koncertową o dwa koncerty skrzypcowe Bartóka. Skomponowane w odstępie prawie trzech dekad mocno ze sobą kontrastują, prezentujac bardzo różne emocjonalnie i muzycznie światy. Wybitnemu skrzypkowi towarzyszy London Symphony Orchestra pod dyrekcją François-Xaviera Rotha. Dyskografia koncertowa Renaud Capuçona obejmuje repertuar od J.S. Bacha do kompozytorów współczesnych. Do tej pory jedynie koncerty Berga i Korngolda reprezentowały pierwszą połowę XX w. w dyskografii artysty, lecz wraz z tym wydaniem do tego gatunku muzyki dołączają dwa dzieła Bartóka. Dyrygent, który poprowadził te nagrania – François-Xavier Roth, wskazuje, że "Te dwa utwory dzieli prawie 30 lat i powstały w bardzo różnych okolicznościach. Poza tym, że oba utwory Bartoka są koncertami na skrzypce solo i orkiestrę, nie ma pomiędzy nimi bezpośredniego porównania". Koncert skrzypcowy nr 1powstał w latach 1907-1908, kiedy Bartók miał zaledwie dwadzieścia kilka lat i jest pełen wylewnej miłości (nieodwzajemnionej) do młodej skrzypaczki Stefi Geyer, której portret zamierzał przedstawić w utworze. Interesowała go również w tym okresie muzyka Debussy’ego i Straussa. Był to początek eksploracji muzyki ludowej, którą badał wraz ze swoim przyjacielem i rodakiem Zoltanem Kodály. Bartók napisał koncert dla Stefi Geyer i na jej prośbę przesłał jej rękopis, ale niestety został on zapomniany i niepublikowany do czasu jego premiery w 1958 r., dwa lata po śmierci Geyer i 13 lat po śmierci Bartóka. "Możemy usłyszeć i poczuć, że pisał ten utwór dla kobiety, w której był namiętnie zakochany", mówi François-Xavier Roth. "Język muzyki jest młodzieńczy, z pięknym prowadzeniem skrzypiec i orkiestry i jest jak dźwięczny instrument. Szczególnie druga część utworu jest wirtuozowska, radosna, pulsująca". Prawie trzy dekady później, w 1936 r., Bartók zaczął komponować drugi koncert skrzypcowy. Jego premiera odbyła się w Amsterdamie w 1939 r. pod dyrekcją Zoltana Székely, dyrygenta Hungarian Quartet i Concertgebouw Orchestra. Pisząc utwór – pochodzący z tego samego okresu co Muzyka na smyczki, perkusję i czelestę oraz Sonata na dwa fortepiany i perkusję – Bartók studiował również partytury ostatnich koncertów skrzypcowych takich kompozytorów jak Berg, Szymanowski i Weill. W następnym roku opuścił rozdartą wojną Europę i wyjechał do USA, gdzie zmarł na białaczkę wkrótce po zakończeniu II wojny światowej. "Wyraźnie słychać, że Drugi koncert jest już utworem bardziej dojrzałego i wyrafinowanego kompozytora" – mówi Roth. "Jest to utwór dłuższy, znacznie bardziej rozwinięty, a faktura orkiestrowa jest bardzo złożona, angażując się w efektowny dialog z solistą; utwór jest pełen kontrastów. Rozpoczyna się od prostej serenady, podczas której skrzypce dominują śpiewnie nad harfą, basem i wiolonczelą, ale w finale orkiestra jest jak potwór, który przeciwstawia się soliście". Capuçon i Roth znają się od lat, ale to nagranie jest pierwszą współpracą z London Symphony Orchestra, której Roth od początku sezonu 2017-2018 jest głównym gościnnym dyrygentem. "Wielkim zaszczytem był dla mnie występ w tym nagraniu" – mówi Roth, Renaud jest obecnie jednym z największych skrzypków, a sesje nagraniowe choć wymagające, były także pełne humoru i radości”. Pod koniec 2017 r. Capuçon wykonał Koncert skrzypcowy nr 2 Bartóka w Berlinie. Roth zadyrygował orkiestrą Staatskapelle. Berliner Morgenpost napisał potem: "Capuçon zaprezentował dźwięk, który, choć zakorzeniony w romantyzmie XIX w., był jednocześnie przesycony klasyczną klarownością (...) Orkiestra Staatskapelle brzmiała jasno, czysto i genialnie, nie wnosząc ani odrobiny nadmiaru czy wybujałego romantyzmu do tej interpretacji. Roth znakomicie rozumiał się z solistą i ustalił szybkie tempo. Wyeksponował instrumenty smyczkowe i dęte i spójnie umiejscowił cudowne wariacje Bartóka (w drugiej części) gdzieś pomiędzy austriackim ekspresjonizmem a francuskim neoklasycyzmem. Na równi z Capuçonem, który podtrzymywał swój romantyczny ton, także orkiestra ukazała swoją odrębność. Artyści uzupełniali się nawzajem. Dzięki Rothowi utwór Bartóka nigdy nie brzmiał zbyt romantycznie, a dzięki Capuçonowi – zbyt nowocześnie".


  • Wykonawca Capucon Renaud
  • Data premiery 2018-04-06
  • Nośnik CD
Więcej