British sport documentary examining the national England football team and their journey to the semi-finals of the 2018 FIFA World Cup, featuring highlights and footage from every game.
Koncert fortepianowy As-dur op. 2 (1824) Ignacego Feliksa Dobrzyńskiego, mogący być ozdobą największych sal koncertowych świata, jest dziełem wspaniałym, dobitnie świadczącym o wielkim talencie zaledwie 17-letniego wówczas kompozytora. Dobrzyński zapowiada swym dziełem nadchodzącą epokę romantyzmu w muzyce i staje się prekursorem nowego stylu. Fryderyk Chopin skomponował Koncert fortepianowy f-moll op. 21 na przełomie lat 1829/30. Podobieństwa owego dzieła do Koncertu As-dur op. 2 Dobrzyńskiego są zdumiewające. Uczęszczając do klasy kompozycji prof. Elsnera Dobrzyński i Chopin byli kolegami. Znali się osobiście i zapewne przeglądali swoje utwory. Jest mało prawdopodobne, aby przystępując do pisania swego pierwszego koncertu fortepianowego (w tonacji f-moll) Chopin nie znał Koncertu s-dur Dobrzyńskiego. Koncerty fortepianowe Dobrzyńskiego i Chopina dowodzą zbieżności myślenia twórczego obu kompozytorów i świadczą o rodzącym się stylu romantycznym w europejskiej muzyce koncertowej.
Nigdy wcześniej niepublikowany koncert, jaki miał miejsce w The Paramount Theatre w 1991r., który trafił na DVD i Blu ray z okazji 20-lecia wydania kultowej płyty „Nervermind“.“Nevermind” - wydana we wrześniu 1991r. druga płyta w dyskografii Nirvany, okazała się jednym najbardziej wpływowych albumów nie tylko tamtej dekady, ale w całej historii rocka. Do dziś, w większości podsumowań muzycznych to właśnie “Nevermind” wymieniana jest jako najważniejsza, najbardziej wpływowa płyta lat 90-tych. To dzięki “Nevermind” Nirvana urosła do rangi zespołu kultowego - w zaledwie kilka tygodni od premiery “Nevermind” rozeszła się na całym świecie w ilości ponad 30 milionów egzemplarzy i zdefiniowała lata 90-te, stając się swoistym głosem pokolenia X.Dokładnie w dwudziestą rocznicę wydania, klasyczny już dziś album “Nevermind” ukaże się w kilku nowych wersjach – od zremasterowanej jednopłytowej edycji, poprzez 2CD, 4LP, aż po 4 płytowe wydawnictwo z DVD. Edycja Super Deluxe w formacie 4CD/1DVD, zostanie wydana w limitowanej edycji 40 tys. egzemplarzy i będzie zawierała: rzadko publikowane nagrania, wersje demo zarejestrowane w Smart Studios Butch’a Viga, nagrania z prób, tzw. Devonshire Mixes (wersje wyprodukowane i zmixowane przez Butch’a Viga – ostatecznie na pierwotną wersję „Nevermind” zmixował Andy Wallace), niepublikowane nagrania z BBC, koncert z The Paramount Theatre z 1991r., wszystkie teledyski z „Nevermind”, a także 90-stronicową książeczkę.
Water on the Road, ukazujące się równocześnie z płytą „Ukulele Songs”, to zapis koncertów, które odbyły się 16 i 17 sierpnia 2008 roku w ramach trasy koncertowej lidera Pearl Jam w Warner Theatre w Waszyngtonie. Całość wyreżyserował Brendan Canty z zespołu Fugazi i Christoph’a Green’a. Na płycie znajdują się covery, piosenki z repertuaru Pearl Jam, utwory pochodzące z najnowszej płyty, a także z poprzedniego, obsypanego nagrodami krążka Into The Wild.Live Concert Blu Ray Water on the Road Spis utworów:1. The Canyon2. Sometimes3. Trouble4. Around the Bend5. Girl From the North Country6. Guaranteed7. Setting Forth8. Far Behind9. No Ceiling10. Rise11. Golden State12. Society13. Forever Young14. Ed Piano (Instrumental)15. I’m Open16. Man of the Hour17. Driftin’18. No More19. You’re True20. Ukulele Interlude (Instrumental)21. Unthought Known22. Arc23. Hard Sun24. The Canyon (reprise)Bonus Performances:25. All Along The Watch Tower26. Blackbird
W 2006 roku Lidsey Bukingham, były członek formacji Fleetwood Mac, wydał swój czwarty solowy album Under The Skin. Live At The Bass Performance Hall to nagranie pochodzące z koncertu, promującego ten krążek. Występ odbył się w Fort Worth (Texas). Buckingham wykonał zarówno kawałki pochodzące z jego solowego repertuaru, jak i te, które są dziełem Fleetwood Mac (m.in. Go Your Own Way i Big Love).
Tracklista: BluRay: 1. Intro 2. Keine Popsongs! 3. Flügel Aus Stahl 4. Küss Mich 5. Nacht Im Ghetto 6. Generation X 7. Alles 8. Schwarzes Blut 9. Feuer Frei! 10. Nebel 11. 7 Schuss 12. Mein Letzter Tag 13. Freiheit In Ketten 14. Kinder Des Zorns 15. Dagegenstehen 16. Ihr Könnt Mich 17. Halt Mich 18. Traum Von Freiheit 19. Glück Auf! 20. Ich Nehme Dich mit 21. Freunde 22. Viva Punk! 23. Im Himmel Video clips: 1. Küss Mich 2. Welt In Flammen 3. Ich Nehme Dich mit 4. Freunde CD 1 1. Intro 2. Keine Popsongs! 3. Flügel Aus Stahl 4. Küss Mich 5. Nacht Im Ghetto 6. Generation X 7. Alles 8. Schwarzes Blut 9. Feuer Frei! 10. Nebel 11. 7 Schuss 12. Mein Letzter Tag 13. Freiheit In Ketten CD 2 1. Kinder Des Zorns 2. Dagegenstehen 3. Ihr Könnt Mich 4. Halt Mich 5. Traum Von Freiheit 6. Glück Auf! 7. Ich Nehme Dich mit 8. Freunde 9. Viva Punk! 10. Im Himmel
Tracklista: Piano Concerto No. 4 in C minor, Op. 44 (1875) 1. I. Allegro moderato – Andante 2. II. Allegro vivace – Andante – Allegro Piano Concerto No. 5 in F major, "Egyptian", Op. 103 (1896) 3. I. Allegro animato 4. II. Andante 5. III. Molto allegro
Live performance from the band, recorded during their run of sold-out concerts at Wembley Arena in 2004 and featuring all of their greatest hits.
Hailed as ‘the Jascha Heifetz of our day’ (The Globe and Mail, Canada), the violinist James Ehnes is widely considered one of the most dynamic and exciting performers in classical music, appearing regularly with the world’s finest orchestras and conductors. Accompanied here by the BBC Philharmonic under Gianandrea Noseda, Ehnes is the soloist in Bartók’s two violin concertos in which he plays the ‘Marsick’ Stradivarius of 1715, as well as in the viola concerto, performing on the ‘Rolla’ Giuseppe Guadagnini viola of 1793, on loan from the Fulton Collection. James Ehnes said of this disc: ‘These three concertos are among the most striking examples of Bartók’s early, middle, and late periods, each showing a very different side of one of the great musical voices of all time; they are among my very favourite pieces to perform’. Bartók wrote his first concerto for violin in 1908 for the young violinist Stefi Geyer, to whom he was romantically attached at the time, which explains the warm feelings expressed in the first movement; though the relationship ended shortly after the work’s completion, Bartók and Geyer remained on friendly terms. The composer shelved the concerto, which remained in Geyer’s possession, unperformed until two years after her death, nearly fifty years after it was written. Violin Concerto No. 2 was commissioned by the Hungarian violinist Zoltán Székely almost thirty years after the first concerto was completed. Bartók at the time would have preferred to write an extended set of variations, but Székely maintained that, seeing as he was paying for the work, he should get what he asked for. Bartók reluctantly agreed – but later pointed out that he had had his way after all, seeing as the central movement is in variation form, and the finale works with variations of themes from the first movement. The Viola Concerto is among the last pieces on which Bartók worked. Existing only in the form of extended sketches at the time of his death in September 1945, the work was completed by the violist and composer Tibor Serly, a fellow Hungarian and close friend of Bartók’s. Compared to earlier works by Bartók, the concerto is harmonically restrained with a melancholy quality that was always evident in his music, but which intensified in his late years.