Album po raz pierwszy wydany w 1992 roku. Wydanie w serii Touchstones z okazji 50 lecia wytwórni ECM Records. Muzycy: Miroslav Vitous: kontrabas; Jan Garbarek: saksofon tenorowy i sopranowy
Tracklista: 1. Fanfreluche2. Double Scotch3. Rockin' in Rhythm4. Autumn in New York5. Taking a Chance On Love (With Helen Forrest)6. Psychedelic Sally7. Portrait of Jennie8. Walkin' Shoes9. Pich'nette10. Perdido11. The Man I Love12. Little Willie Leaps13. Please Send Me Someone to Love14. Lina's Blues
Płyta jest owocem pracy oraz poszukiwań muzycznych gitarzysty Dawida Kostki. Znalazły się na nim utwory, które łączą w sobie energię oraz zróżnicowanie stylistyczne charakterystyczne dla współczesnych stylów muzyki rozrywkowej, jednocześnie zachowując w sobie idiom klasycznego jazzu. Wszystkie są autorskimi kompozycjami lidera. Do współpracy przy projekcie Dawid Kostka, oprócz muzyków z którymi współpracuje na co dzień w trio zaprosił także saksofonistę Macieja Kocińskiego oraz pianistę Pawła Kaczmarczyka. Dawid Kostka to poznański instrumentalista, kompozytor i bandleader. Wykładowca Akademii Muzycznej im. I.J. Paderewskiego w Poznaniu. Laureat wielu konkursów m.in. Grand Prix Bielskiej Zadymki Jazzowej, Grand Prix Krokus Jazz Festival, najlepszy instrumentalista na przeglądzie Gdyńskiego Sax Clubu oraz na Azoty Tarnów Jazz Contest, finalista Śmietana International Competition oraz Socar Montreux Jazz Electric Guitar Competition. Współpracował z wieloma uznanymi artystami w tym m.in. Chico Freeman, Vinx De Jon Parette, Gabor Winand, Sarah Mckenzie, Jan Ptaszyn Wróblewski, Krystyna Prońko czy Anna Serafińska. Projekt został dofinansowany ze środków budżetowych Miasta Poznania przy wsparciu Stowarzyszenia Jazz Poznań. Muzycy: Dawid Kostka: guitar Damiana Kostka: bass Mateusz Brzostowski: drums Gościnnie Maciej Kociński: saxophone Paweł Kaczmarczyk: piano
Tracklista:1. L and D2. Feijao3. Kim4. Strawberry Terrace5. Perry St6. Moon Palace7. Stardust
Tracklista: 1. Intro 2. Codigo de barra 3. Segundos afuera 4. Pide piso 5. Nocturno 6. Pena en mi corazon 7. Caminante 8. La trufa y el sifon 9. Sabelo 10. Patras 11. Oigo voces 12. Cuesta arriba 13. Rendezvous 14. Lluvia 15. Noviembre 16. Circular 17. A repechaje 18. Milongon 19. Asi es (Propergol) 20. Olvidate 21. Outro
CD:1. Nash Lontano2. Backwards Henry II3. Parkins Cembalo4. Fragment No 65. Psalm Kvaen6. Fragment No 27. Music For One Cat8. Arch Dance9. Zoo Is Far10. Fragment No 711. Backwards Henry I12. Fragment No 313. Detach A14. Need Elp15. Detach B16. Backwards Henry17. Arpa18. Detach C19. Arch Dance With Trumpet20. Fragment No 121. Psalm Kvaen22. Allemande Es
Tracklista: Side A1. Quarto Mundo No. 12. Dança das Cabecas3. Águas Luminosas (D. Bressane)4. Celebracao de Núpcias5. Porta Encantada6. Quarto Mundo No. 2 Side B1. Tango (Gismonti, G. E. Carneiro)2. Bambuzal3. Fe Cega, Faca Amolada (Milton Nascimento, R. Bastos)4. Danca Solitaria
John Zorn kompozytor, wizjoner, lider, dyrygent. Takiego właśnie Zorna spotykamy na wydanej właśnie płycie "On Leaves Of Grass" formacji Nova Express Quartet. Kwartet mistrzów, chciałoby się powiedzieć. Ale jak inaczej nazwać zespół złożony z perkusisty Joey'a Barona (znany ze składów Billa Frisella, Stana Getza, Johna Zorna. Współpracował również z filharmonią w Los Angeles, Tonym Bennettem, Carmen McRae, Laurie Anderson, Johnem Scofieldem, Alem Jarreau, Jimem Hallem, Dizzym Gillespie, Artem Pepperem, Johnem Abercrombie i Timem Berne'em), basisty Trevora Dunna (współzałożyciel zespołów Mr. Bungle, Secret Chiefs 3 i Fantomas, współpracował również z Johnem Zornem, Melvins, Jonem Hassellem, Jamie'm Saftem, Benem Goldbergiem), pianisty Johna Medeskiego (lider amerykańskiej formacji Medeski, Martin & Wood, współpracował również z Iggy'm Popem, Johnem Scofieldem, Markiem Ribotem, DJ Logikiem) i wibrafonisty Kenny'ego Wollesena (Tom Waits, David Byrne, Crash Test Dummies, Rickie Lee Jones, John Patton, Sean Lennon, Bill Frisell, Norah Jones, John Lurie, Myra Melford, Steven Bernstein).Jest to trzecia odsłona tego wybornego kwartetu. Pierwsza "Nova Express" z 2011, poświęcona była Williamowi Burroughsowi, obok Allena Ginsberga i Jacka Kerouaca głównemu przedstawicielowi ruchu artystycznego znanego jako Beat Generation. Druga "Dreamachines" z 2013, podobnie jest w przypadku poprzedniej, inspirowana jest dorobkiem Williama Burroughsa, ale także Briona Gysina (Zorn szukał natchnienia w dokonaniach autora „Nagiego lunchu” poczynionych do spółki z zapomnianym już nieco malarzem, pisarzem, poetą i performerem Brionem Gysinem). "On Leaves Of Grass" wyrasta z fascynacji poezją Walta Whitmana, szczególnie jego zbioru poezji "Leaves Of Grass/Źdźbła trawy" z 1855 roku. W pisanych wolnym wierszem poematach-rapsodach sławił człowieka jako istotę zdobywczą, twórcę cywilizacji urbanistyczno-przemysłowej, a zarazem integralną cząstkę przyrody i wszechświata. Ameryce przypisywał misję szerzenia postępu i wolności w świecie. Za sprawą Whitmana po raz pierwszy poezja amerykańska odzywa się pełnym, własnym głosem, ustawiając go na kolejne dziesiątki lat na częstotliwości szczegółu, konkretu, powierzchni rzeczy, teraźniejszości.Mimo, że skład Nova Express Quartet pozostał niezmieniony a charakterystyka stylistyczna muzyki wykonywanej na trzech płytach zamyka się w świecie kameralistyki, jazzu i muzyki serialnej, każdy album dzieli od siebie przepaść, źródła inspiracji kompozytora w zasadniczy sposób wpływają na kształt muzyki każdej z płyt. Stąd 'Nova Express' zawierała więcej wstrząsów, porwane kompozycje, zmieniające się w czasie rzeczywistym, zgodnie z techniką kolażową cut-up Burroughsa (postulował o to, by ciąć i układać w nowe konfiguracje nie tylko tekst, ale taśmę dźwiękową i filmową). "Dreamachines" bardziej hipnotyczna, transowa. Odwołująca się do doświadczeń Burroughsa i Gysina, którzy posiłkując się wskazówkami zawartymi w książce amerykańskiego neurofizjologa i cybernetyka pochodzenia brytyjskiego Williama Grey’a Waltera „The Living Brain”, wpadli na pomysł, aby stworzyć, opartą na efektach stroboskopowych i wykorzystującą ruch obrotowy gramofonu, „maszynę snów” (względnie „maszynę marzeń”), czyli Dreamachine.Trzecia płyta Nova Express Quartet, poświęcona Waltowi Whitmanowi to bardziej epickie i zarazem liryczne dzieło, każdy tytuł z kolejnych utworów zaczerpnięty jest z tytułów wierszy opublikowanych w zbiorze "Leaves Of Grass/Źdźbła trawy". Pierwszoplanowe role Zorn na "On Leaves Of Grass" przydzielił pianiście i wibrafoniście. Maestria, z jaką muzycy zapuszczają się w około jazzowe obszary, dla wielu uprawiających radykalne formy muzykowania pozostanie poza zasięgiem... Nadanie klasycznym tematom rockowej energii, cyrkowego wigoru, przy porozumieniu i komunikacji między muzykami w najwyższym stopniu jazzowymi, po raz kolejny przynosi zdumiewający efekt. Czwórka wybornych instrumentalistów, prowadzonych prze Johna Zorna, potwierdza fenomenalne wyczucie artystycznego smaku i autentyczną radość z każdego muzycznego spotkania. (Witek Leśniak)Muzycy: Joey Baron - Drums Trevor Dunn - Bass John Medeski - Piano Kenny Wollesen - Vibes
Rdzeń Slowly Rolling Camera tworzą wokalistka Dionne Bennett, klawiszowiec Dave Stapleton, Deri Roberts na elektronice i perkusista Elliott Bennett. Oczywiście w studio zebrała się pokaźna grupa (trzynaście osób) muzyków wspomagających, są m.in. saksofonista Mark Lockheart, basista Jasper Hoiby i trębacz Neil Yates. Do tego olśniewająca sekcja smyczkowa składająca się z ośmiorga instrumentalistów (czworo skrzypków, dwie altowiolinistki i dwie wiolonczelistki).
„Imprint” to drugi album tria Julii Hülsmann nagrany dla ECM. Poprzednia płyta, „The End Of Summer” (2008), zebrała znakomite recenzje. Brytyjski magazyn Jazzwise chwalił muzykę pianistki za „elegancko skonstruowane melodie, których partie improwizowane w naturalny, organiczny sposób wynikają z wyjściowych tematów. Jest w tym rodzaj ulotnej, muzycznej poezji. To niezwykle zajmujący, satysfakcjonujący dla słuchacza album.” To samo można powiedzieć o „Inprint”. Powstałe w 1997 roku trio swoje inspiracje czerpie zarówno z muzyki klasycznej, jazzowej tradycji, jak i popu, opierając swoje brzmienie na wyrazistych melodiach, w większości autorstwa Hülsmann. Tematy te są niezwykle poetyckie, a przy tym łatwe do zapamiętania. “W mojej muzyce wszystko koncentruje się wokół melodii. To proste, ale właśnie o to w niej chodzi” – wyjaśnia pianistka. Podobne w tonie są kompozycje pozostałych muzyków tria – basisty Marca Muellbauera i perkusisty Heinricha Köbberlinga. Formacja słynie z jazzowych interpretacji „niejazzowych” tematów. Na „The End Of Summer” sięgnęli po “Kiss From A Rose” Seala, tym razem jest to wodewilowy szlagier “Kauf Dir einen bunten Luftballon” Antona Profesa, zaczerpnięty ze starej komedii muzycznej “Der weiße Traum”.Pochodząca z Bonn Julia Hülsmann rozpoczęła naukę gry na fortepianie w wieku 11 lat. Pięć lat później założyła pierwszy własny zespół. W 1991 roku przeprowadziła się do Berlina, gdzie została muzykiem Bundesjugendjazzorchestra prowadzonej przez Petera Herbolzheimera. Współpracowała m.in. z Markiem Sinanem i Celine Rudolph.Basista Marc Muellbauer (urodzony w 1968 roku w Londynie) prowadził własny zespół Kaleidoscope. Jest wykładowcą Hanns Eisler Academy w Berlinie, a przy tym wszechstronnym muzykiem: z kwartetem Yira Yira wykonuje argentyńskie tango, w formacji United Berlin gra muzykę współczesną.Perkusista Heinrich Köbberling współpracował z takimi muzykami jak Aki Takase i Ernie Watts. Wziął udział w nagraniu około 50 jazzowych płyt. Jako lider wydał w 1997 roku album “Pisces”, na którym zagrali Marc Johnson i Ben Monder. Köbberling jest wykładowcą FMB Conservatory w Lipsku.Trio wzięło udział w projekcie Marca Sinana “Fasil” (ECM, 2009), na którym większość kompozycji wyszło spod pióra Julii Hülsmann.Lista utworów:1. Rond Point2. Grand Canyon3. A Light Left On4. Juni5. Storm In A Teacup6. (Go And Open) The Door7. Kauf dir einen bunten Luftballon8. Ritual9. Lulu’s Paradise10. Ulmenwall11. Zahlen bitte12. Who’s Next