Tracklista:1 Vignette I 2:192 Valse Triste 2:593 Cuida Tu Espíritu 7:474 Gathering Light 5:545 Vignettes II 2:296 Vignette III 1:087 Vignette IV 1:488 Vignette V 1:369 Sweden 7:0410 Once 3:5511 Axis 3:4512 Vignette VI 2:5613 Vignette VII 4:0214 Ballade 5:1115 Time Past 5:4116 Stilleweg 6:1817 Little Song for My Father 3:21
Gatunkowo płyta przynależy chyba do free improv, ale nie tego bardzo radykalnego. Nie ma tu kontemplacji szmerów i brzdąknięć, a dźwięki muzycy wydobywają z instrumentów w raczej tradycyjny sposób. Nie ma stylistycznych granic muzyki, jest natomiast intensywność, która wszak na miano dzikiej - mając w perspektywie twórczość wyżej wymienionych - w moim odczuciu nie zasługuje. Z kameralistyki Mimmo, Harnik i Gasser wzięli dbałość o formę poszczególnych utworów i malutki skład, jak również odniesienia do komponowanej muzyki dwudziestowiecznej awangardy.Lecz na eksperymenty miejsca wiele tu nie zostaje. Tak, świetnie się oni rozumieją, doskonale ze sobą współpracują i potrafią siebie nawzajem inspirować, więc płyty znakomicie się słucha. Zachwyca zwłaszcza Clementine Gasser - znana w Polsce ze współpracy z Mikołajem Trzaską. Paletę barw i różnorodność emocji kreowanych przez instrumentalistkę trudno doprawdy ogarnąć. Ale jeśli ktoś szuka czegoś autentycznie "dzikiego" - powinien sięgnąć gdzie indziej.Marek ZającTracklista:1. Atomic Heart2. Shade Multiplication3. Fire Code4. Radiance5. 10.000 Leaves6. Kitty Hawk7. Remaining WordsMuzycy:Gianni Mimmo - soprano saxophoneElizabeth Harnik - pianoClementine Gasser - 5-string cello
Oliver Nelson, grający na tenorowym i altowym saksofonie razem z Erikiem Dolphym na altowym i basowym klarnecie oraz na flecie tworzą fascynujący sekstet z trębaczem Richardem Williamsem, pianistą Richardem Wyandsem, gitarzystą basowym Georgem Duvivierem i perkusistą Royem Haynesem. Chociaż Dolphy jest zbyt wyjątkową i doświadczoną osobowością aby pozostać w cieniu, Nelson nie ustępuje mu pomysłowością i twórczymi ideami. Wydany ponownie na winylu Screamin’ The Blue jest obowiązkową pozycją w kolekcji każdego fana jazzu.
Tracklista:1. Hongkingkong2. Willis Schwabe3. Ein Germane in Madrid4. Sonntag5. Stilleben6. Alberner Pinsel7. Addis Ababa Blues8. Ffff9. Ballade Für Klaus Koch10. Der Geist Von Toledo11. Mechanicus12. Acoustic Guitar Goes Disco13. Hymne14. Guitar Guitar
Tracklista:
Tracklista: 1. Special Streamline2. Bye Bye Blues3. Hard Time Killin' Floor Blues4. I'll Go With Her11. Country Farm Blues5. Who's Been Here?14. Trouble Hearted Blues (Take 2)8. M & O Blues9. Stered Gal10. Tallahatchie River Blues12. Rowdy Blues6. Street Walkin'13. I'm Talking About You7. Poor Me
Saagara to tak naprawdę pięciu uznanych wirtuozów i dwa muzyczne światy, które spotykają się na jednej scenie. Światy te, to staroindyjska muzyka karnatycka, charakteryzująca się niezwykle wysublimowanym systemem rytmicznym i melodycznym oraz muzyczna tradycja Europy - tak ta komponowana, wywiedziona z muzyki klasycznej, jak i improwizowana, wywodząca się z jazzowej tradycji. W repertuarze zespołu odnajdziemy zarówno utwory karnatyckie, jak i oryginalne kompozycje muzyków. Podstawę ich budowy stanowią taale, czyli tradycyjne hinduskie schematy rytmiczne, zestawione z zachodnią melodyką, przemieszaną z systemem rag i skal indyjskich. Właściwie jednak pozostajemy czas cały na gruncie muzyki etnicznej, z bliską nam, zachodnią melodyką oraz partiami improwizowanymi, które jednak nie są w żadnym wypadku trzonem i podstawą tego nagrania. Muzyka grana przez Saagarę jest tradycyjna i organiczna - tutaj brzmienia zachodnie do tego stopnia wplecione są w tradycję muzyczną Indii, że nie sposób ich od siebie rozdzielić. Bo w przypadku Wacława Zimpla nie mówimy o płytkiej fascynacji, ale o rzetelnych - kulturoznawczych i muzykologicznych - studiach tamtej tradycji. Samo studiowanie byłoby jednak niczym bez praktykowania tej muzyki - a owa praktyka od lat jest częścią doświadczenia muzycznego Wacława Zimpla. I tu zupełnie nowego znaczenia nabierają słowa Wacława - a przymiotniki "tradycyjna" oraz "etniczna" stają się największym komplementem przy opisie muzyki Saagary.Giridhar Udupa, Bharghava Halambi, Mysore N. Karthik i K Raja są najwybitniejszymi muzykami hinduskimi młodszego pokolenia. Na co dzień mieszkają w Bangalore, lecz występują w największych salach koncertowych świata (m.in. Carnegie Hall, Opera w Sydney).
Tracklista: CD 1 1. It's A Blue World 2. I Want To Be Loved 3. Red Beans 4. Bean's Blues 5. Blues For Ron 6. Soul Junction 7. Woody'n You 8. Birks' Works 9. I've Got It Bad (And That Ain't Good) 10. Hallelujah CD 2 1. We'll Be Together Again 2. Stella By Starlight 3. I Heard You Cried Last Night 4. Softly Baby 5. When Your Lover Has Gone 6. Wonder Why 7. The Blue Room 8. The Red Blues 9. I Love You Yes I Do 10. Blues For Ann 11. I'll Never Stop Loving You 12. And The Angels Sing 13. T'ain't Nobody's Business 14. Bass-Ment Blues CD 3 1. Revelation Blues 2. I'll Never Be Free 3. Everytime I Feel The Spirit 4. Halleloo-Y'-All 5. Back Slidin' 6. When Your Lover Has Gone 7. These Foolish Things 8. My Last Affair 9. You Are Too Beautiful 10. I Got It Bad (And That Ain't Good) 11. The Nearness Of You 12. Nancy (With The Laughing Face) 13. When I Fall In Love CD 4 1. In The Evening 2. Blues In The Closet 3. Chains Of Love 4. Tired 5. Sent For You Yesterday (And Here You Come Today) 6. Trane's Blues 7. Wee Baby Blues 8. Cloudy 9. Rojo 10. We Kiss In A Shadow 11. Darling Je Vous Aime Beaucoup 12. Ralph J. Gleason Blues 13. You Better Go Now
Tracklista:1. Could Heaven Ever Be Like This2. Camby Bolongo3. Turn This Mutha Out4. Tasty Cakes5. Crab Apple6. Moon Hymn7. Say What
1 czerwca ukazuje się długo oczekiwany, album Marcusa Millera, zatytułowany "Laid Black"! Krążek jest następcą wydanej 3 lata temu płyty "Afrodeezja". Jak mówi sam artysta: ""Afrodeezja" była moją wielką, muzyczną podróżą. Nawiązując współpracę z muzykami z różnych stron Afryki i Karaibów, podążyłem drogą moich przodków. Na "Laid Black" wracam do teraźniejszości. Będzie hip-hop, będzie trap, soul, funk, R&B i, rzecz jasna, jazz. Muzyka jest raczej spokojna, choć tradycyjnie nie mogło tu zabraknąć mocnego, porywającego funku". Marcus Miller nagrał większość materiału ze swoim zespołem w jednym z nowojorskich studiów. Artysta zaprosił też kilku wybitnych gości, takich jak: Troy "Trombone Shorty" Andrews & Orleans Avenue, Kirk Whalum, Take Six, Jonathan Butler, czy Selah Sue. Miller wypowiada się o swoim zespole w samych superlatywach: "Moi chłopcy są niezwykle utalentowani, potrafią zagrać wszystko – od bebopu, po hip-hop". Artysta zdradza też klucz, jakim posłużył się przy doborze gości: "Wszyscy mają podobną wizję jazzu. Dzięki temu, udało nam się stworzyć tę muzykę. Jeśli lubicie bas, mogę zdradzić, że znajdziecie tu kilka naprawdę mocnych, basowych numerów." Każdy, kto choć raz posłuchał Marcusa Millera, wie, że warto czekać na jego album. Mocny, jazzowo-funkowy styl gry basisty od lat zachwyca słuchaczy na całym świecie. Na "Laid Black" artysta jest w szczytowej formie. Miller nie tylko przekracza granice muzyki jazzowej, on sam je wyznacza.