Tracklista:1. The Faraway Nearby2. Smalk3. First Love4. Cat's Cradle5. Evolutions6. Gran Turismo7. Secret Question8. Secret Answer9. Daansin10. Blue Spirit
Tracklista:1. Deconstructing Mr. X2. Saga3. Manhattan4. 12-Dec5. Uwaga6. One for Love7. Sunday8. Neverland9. Odd Bop
REMASTERED + PREV. UNRELEASED TRACKS 1. UP FOR THE DOWN STROKE 2. TESTIFY 3. THE GOOSE 4. I CAN MOVE YOU (IF YOU LET ME) 5. I JUST GOT BACK 6. ALL YOUR GOODIES ARE GONE 7. WHATEVER MAKES BABY FEEL GOOD 8. PRESENCE OF A BRAIN 9. UP FOR THE DOWN
Tracklista:1. Ruby, My Dear2. Monk and His Five Point Ring at the Five Spot Cafe3. Reflections4. Adagio. Monkishness - A Cinematic Vision of Monk Plating Solo Piano5. Crepuscule With Nellie6. Adagio. Monk, the Composer in Sepia - A Second Vision7. Monk and Bud Powell at Shea Stadium - A Mystery8. 'Round Midnight
Tracklista:1. I Am Strange2. I Am an Instrument
Tracklista:1. Hari Namaste (Greetings)2. Hari Haraya3. Rama Rama, Sri Bhagwan4. Om Namah Shivaya
Lee Fields kompletnie ignoruje współczesne trendy i dlatego jego comeback po latach wydaje się szczery, podobnie jak wrzucane tu i tam zamiast fucków teksty w rodzaju “A man is incomplete without a lady in his life” – taki stosunek do kobiet jest równie obcy dzisiejszym gwiazdom soulu, co maniery przy stole.Jego comebackowy album jest pokryty patyną i ma w sobie naturalną elegancję i szyk, którego brakuje współczesnym wykonawcom. Zero plastiku. W wywiadach Fields przyznaje się do fascynacji Jayem-Z a nagrywa z muzykami The Budos Band i Antibalas – brzmieniem nie odstaje wiele od klasyków z Motown, i ma porównywalny ogień.
Tracklista:1. I Got Hope2. Soul Desire3. Green Day4. Do the Boogaloo5. Son Montuno6. Supreme7. Spinning Top8. Places We Go9. This Is Not a Tango10. Loa Chant11. Us
Tracklista:1. Death2. Dear As He Was3. So. The4. Rigged5. Hand-to-hand6. Brightly Forged7. Ice Clad8. Shadow
Liryczna, intymna muzyka, jaką stworzył Evan Parker w duecie ze słoweńskim perkusistą Zlatko Kauciciem, przemówiła w sposób niezwykły. Jest tu właściwie wszystko o najpiękniejsze dla mnie w muzyce improwizowanej - skupienie i uwaga, rutyniarstwo objawiające się nie lekceważeniem formy czy słuchacza, ale dogłębnym zrozumieniem partnera i możliwości jego instrumentu. Jest wielkie samoograniczenie, ale i świadomość jak wielkie napięcie można zbudować choćby pojedynczym dźwiękiem. Jest dbałość o formę poszczególnych "utworów", ale i płyta - niczym spis utworów na tej płycie - układa się w konsekwentną opowieść, dedykowaną nieżyjącemu już saksofoniście Mike'owi Osborne'owi. Niezwykle wypada Kauciciem, grający nie na standardowej perkusji, ale na mnóstwie porozkładanych na podłodze lub po zawieszanych na stojaku instrumentów, budujący napięcie każdym najlżejszym szmerem czy stuknięciem.