Kolejna płyta angielskiej wytwórni chandos, z serii Chaconne, w której usłyszeć możemy utwory mało znanego kompozytora włoskiego baroku - Francesco Manciniego. Jego solo i sonaty na flet i jego włoską odmianę, traverso, wykonuje Gwyn Roberts, ekspertka tych instrumentów, wraz z cenionym zespołem kameralnym Tempesta di Mare.
1. Neun Stücke Für Viola Solo2. Kromatikus Feleselös Agitato3. In Memoriam Aczél György Largo Desolato4. Elakadó Szavak Hommage á John Cage Molto Moderato5. Doloroso Lento, Parlando6. H.J. Nóta Largamente7. Levél Verának Szeliden, Csendesen8. Vagdalkozós Vivo, Feroce9. In Memoriam Tamás Blum Calmo, Sereno10. Jelek Op. 511. 2. Giusto12. 3. Lento13. 4. Vivo, Feroce14. 5. Adagio15. 6. Con Slancio, Risoluto16. Hommage à Robert Schumann Op. 15d17. 2. Molto Semplice, Piano E Legato18. 3. Feroce, Agitato19. 4. Calmo, Scorrevole20. 5. Presto21. 6. Adagio, Poco Andante22. Märchenbilder Op. 11323. 2. Lebhaft24. 3. Rasch25. 4. Langsam, mit Melancholischem Ausdruck26. Fantasiestücke Für Klarinette und Klavier Op. 7327. 2. Lebhaft, Leicht28. 3. Rasch und mit Feuer29. Märchenerzählungen Op. 13230. 2. Lebhaft und Sehr Markiet31. 3. Ruhiges Tempo, mit Zartem Ausdruck
Zawiera albumy:
Ólafur Arnalds konsekwentnie buduje swój wizerunek jednego z najzdolniejszych młodych kompozytorów. Wzbogaca dotychczasowy neoklasyczny styl szeroką gamą wpływów, od elektroniki poczynając na minimalizmie kończąc. Jest artystą czerpiącym z różnorodnych źródeł przy zachowaniu charakterystycznego dla siebie, rozpoznawalnego stylu. Od debiutu w 2007 r. (Eulogy for Evolution) 26-letni Islandczyk z Mosfellsbær, miasteczka na przedmieściach Reykjaviku, rozsławił swe nazwisko dzięki licznym projektom, w których wziął udział. Wystąpił w Europie, Ameryce Północnej i Chinach, dając małe, kameralne koncerty, które dzięki tej konwencji pozwoliły zalśnić w pełni jego talentowi. Nowy, trzeci album studyjny tego artysty For Now I Am Winter ukazuje inne jego oblicze. Arnalds odnajduje własną niszę mimo odwołań do tego, co znane: muzyki Maxa Richtera, pejzaży dźwiękowych Sigur Rós czy neoklasycznych kompozycji Jóhanna Jóhannssona. Nowe nagrania wnoszą wiele nowości w stosunku do poprzednich albumów. Podczas gdy fortepianowe kompozycje z poprzednich płyt w wolnym tempie wyłaniały się z pojedynczych tonów, tak tutaj spotykamy bardziej zwarte, złożone utwory. Na poprzednich płytach podstawą był zwykle fortepian i smyczki, a elektronika pojawiała się jako swoisty dodatek, rzadko porzucający swą peryferyjną rolę. Obecnie dynamika utworów uległa zmianie. Pomimo, że struktura pozostaje w większości przypadków tradycyjna, myślenie Arnaldsa o pozostałych elementach cechuje większa odwaga. Największa zmiana dokonała się czasie ostatniego roku. Choć wiele obecnej muzyki powstało w przeciągu kilku miesięcy i wydawało się, że wszystko jest gotowe, okazało się, że jednak czegoś tej muzyce brakuje. „ Miałem gotowy cały album, ale czułem, że jest on taki sam, jak poprzedni. Był dobry, ale to nie był dla mnie wystarczająco duży krok naprzód”. Olśnieniem była dla artysty rozmowa z przyjacielem, który zachęcił go, by był „bardziej na bieżąco z muzyką, nie tylko z Twitterem”. Ta rada podziałała. Arnalds był bowiem stale obecny w sieci, kontaktował się z fanami przez Twittera, Facebooka i stronę internetową, uaktualniając wpisy codziennie i donosząc o postępie prac i metodach realizacji Living Room Songs czy Found Songs. Wziął sobie do serca zdanie kolegi i zdecydował się cofnąć o kilka kroków wstecz, by zmienić taktykę. Szybko okazało się, co powinno ulec zmianie. Amerykański kompozytor Nico Muhly został poproszony o pomoc przy aranżacjach orkiestrowych. „Chciałem, by wziął to, co już mam i urozmaicił pod względem faktury, czyli żeby np. zawierający dwa dźwięki motyw rozpisał na trzydzieści różnych instrumentów”. Pełniejsza orkiestracja sprawiła, że For Now I Am Winter oddycha pełnią płuc, zmienia się, różnicuje. Wyraźne są też zmiany dynamiczne, biorąc choćby pod uwagę filmowe prawie Only The Winds stanowiące jeden z najbardziej dramatycznych i głębokich momentów całego albumu. Minimalizm wcześniejszych kompozycji nie jest już tak widoczny. Największy skok w porównaniu do tego, co było, widać na przykładzie zastosowania wokalu. Wcześniej sugerowano wprawdzie Arnaldsowi, by zaczął współpracować z którymś ze znanych wokalistów, ale „żaden nie odpowiadał mi tak do końca. Czułem się do tego niejako zmuszony, co poskutkowało tym, że nie mogłem się pozbyć wrażenia, że robimy to bez przekonania i wyraźnego powodu”. Ale współpraca z Arnórem Danem Arnarsonem z Agent Fresco podczas nagrań utworu na płytę Ryuichi Sakamoto (znajdującego się na obecnym albumie pod nazwą Old Skin) okazała się tak miłą niespodzianką, że głos tego artysty pojawił się jeszcze na trzech innych ścieżkach: For Now I Am Winter, Reclaim i A Stutter.Wpływ Arnóra widać na całej płycie, również tytuł pochodzi od niego. Jego zaangażowanie w projekt było nie tylko udziałem jako artysty muzyka, lecz także jako przyjaciela. „Cały album to wynik naszych wspólnych pomysłów, jego wpływ widać nawet w tych utworach, w których on sam nie występuje. Jego głos wpłynął na moje decyzje odnośnie do wszystkich utworów”. Dowodem jest chociażby piosenka tytułowa – zupełnie inna od wszystkiego, co powstało wcześniej. 18 miesięcy temu trudno byłoby pomyśleć, że taki utwór powstanie.For Now I Am Winter to największy krok, jaki w dotychczasowej karierze zrobił Arnalds. „Pragnę skupić się na tym albumie, bardzo w niego wierzę. Myślę, że jest to najlepsza rzecz, jaką do tej pory zrobiłem. Cieszę się, że zdecydowałem się spróbować czegoś nowego”. Dla Arnaldsa idea rozwoju i cyklicznej zmiany jest stała i konieczna dla twórczości. Trzyma się jej ściśle, co widać na obecnym albumie – słychać, jak bardzo Ólafur Arnalds rozwinął się jako kompozytor, ale także mamy szansę poznać go jako autora piosenek.
Opera włoskiego kompozytora przełomu renesansu i baroku Claudio Monteverdiego. Kompozytor był twórcą gatunku opery. Wykonawcy to zespoły La Capella Reial de Catalunya i Le Concert des Nations pod dyrekcją Jordi Savalla.
Trzecia płyta utalentowanej skrzypaczki Julii Fischer dla Decca Classics. Poprzedni album z wirtuozerskim wykonaniem 24 Kaprysów, op. 1 Paganiniego przyniósł Julii nominację do nagrody Grammy oraz potwierdził status jednej z najwybitniejszych skrzypaczek młodego pokolenia. Chwalona za wykwintne wyczucie frazy, niezwykłą wrażliwość i wyjątkową finezję na swój najnowszy recital wybrała dzieła kompozytorów tak różnych jak Ralph Vaughan Williams, Ernest Chausson, Ottorino Respighi czy Josef Suk. Punktem centralnym lirycznego zestawu impresjonistycznych dzieł na skrzypce i orkiestrę jest wirtuozerska „Fantazja”, którą Suk skomponował w 1888 roku oraz dwie niezwykle popularne kompozycje: urzekająca elegancją „Poeme” Chaussona oraz pastoralna „The Lark Ascending” Vaughna Williamsa. Całość uzupełnia nieczęsto nagrywane „Poema autunnale” Respighiego. Skrzypaczce towarzyszy Monte-Carlo Philharmonic Orchestra, którą prowadzi Yakov Kreizberg.
The nine symphonies of Polish-born Aleksander Tansman (1897–1986) span more than forty years, from the fi nal stages of the First World War to the late 1950s when he enjoyed widespread recognition as one of the most successful and prolifi c composers of his generation. Articulating much of Tansman’s compositional development, the symphonies demonstrate an enduring commitment to a tonally based harmonic language within a traditional genre; they were written not only at a time, during the interwar years, when neoclassicism was the predominant trend, but also after World War II when composers who eschewed the exploration of postWebern serialism as the only viable way forwards for new music were considered oldfashioned by the more experimental avantgarde. Although his devotion to a supposed outmoded form may have contributed to the creeping artistic isolation that gradually took hold during the 1960s, Tansman was by no means the only composer of his time who found the symphony an attractive medium for musical exploration. Continuing a line of symphonic tradition extending from Roussel and Honegger to Milhaud and Jolivet, Tansman pursued an independent compositional path that built on tradition if not quite as much on innovation – a path that nevertheless has parallels in the work of Shostakovich and Dutilleux as well as in the music of his younger compatriots Lutosławski and Panufnik.
Cztery symfonie nr 78-81 Haydna uzupełnią zestaw 36 płyt z kompletem nagrań wszystkich symfonii Haydna , których wydanie planowane jest jeszcze w tym samym roku przez wytwórnię Decca Classics.To pierwsze wykonanie wszystkich symfonii Haydna na instrumentach historycznych. Mało znana grupa symfonii 78-81 pochodzi z lat 1782-1784, kiedy Haydn pełnił jeszcze funkcję kapellmeistra rodziny Esterhazy w ich wspaniałych pałacach letnich i zimowych w Esterháza (obecnie na Węgrzech) i w Eisenstadt (w Austrii). Tracklista: CD 1Symphony No. 781. I. Vivace2. II. Adagio3. III. Menuetto & Trio: Allegretto4. IV. Finale: Presto Symphony No. 79* 5. I. Allegro con spirito6. II. Adagio cantabile – un poco allegro7. III. Menuetto & Trio: Allegretto KEY TRACK8. IV. Finale: VivaceCD 2Symphony No. 801. I. Allegro spiritoso2. II. Adagio3. III. Menuetto4. IV. Finale: PrestoSymphony No. 81*5. I. Vivace6. II. Andante7. III. Menuetto & Trio: Allegretto8. IV. Finale: Allegro ma non troppo
Tracklista: CD 1 1. The Hebrides, Op. 26, 'Fingal's Cave' 2. I. Allegro Molto Appassionato 3. II. Andante - Allegretto Non Troppo 4. III. Allegro Molto Vivace 5. I. Andante Con Moto - Allegro Un Poco Agitato 6. II. Vivace Non Troppo 7. III. Adagio 8. IV. Allegro Vivacissimo - Allegro Maestoso Assai CD 2 1. I. Allegro Non Troppo 2. II. Adagio 3. III. Allegro Giocoso, Ma Non Troppo Vivace 4. No. 1 In G Minor 5. No. 8 In A Minor 6. No. 19 In B Minor 7. No. 2 In D Minor 8. No. 18 In D Major 9. No. 9 In E Minor 10. No. 21 In E Minor 11. No. 20 In E Minor 12. No. 3 In F Major 13. No. 6 In D Major 14. No. 7 In A Major 15. No. 10 In F Major 16. No. 17 In F-Sharp Minor 17. No. 5 In G Minor CD 3 1. I. Allegro Ma Non Troppo 2. II. Adagio Ma Non Troppo 3. III. Finale. Allegro Giocoso, Ma Non Troppo 4. I. Preludium (Pastorale). Allegro Moderato 5. II. Polka. Allegretto Grazioso 6. III. Sousedská (Minuetto). Allegro Giusto 7. IV. Romanza. Andante Con Moto 8. V. Finale (Furiant). Presto 9. Nocturne For String Orchestra In B Major, Op. 40, B47 10. Waltz No. 1 In A Major CD 4 1. I. Allegro 2. II. Larghetto 3. III. Gavotta. Non Troppo Allegro 4. IV. Finale. Molto Vivace 5. I. Allegro Moderato 6. II. Andante Assai 7. III. Allegro Ben Marcato 8. I. Andante 9. II. Lento, Ma Non Troppo 10. III. Animato, Ma Non Allegro 11. IV. Allegretto Leggero E Scherzando 12. V. Andante Non Troppo
Tracklista: