Religijna muzyka wykonywana na Korsyce w XVII i XVIII wieku. Zapis tej muzyki znajduje się w manuskryptach przechowywanych w zakonach franciszkańskich. Wykonawcy to zespół Ensemble Organum pod dyrekcją Marcela Pérèsa.
‘A catalogue of revelations on how the Russian composer’s piano music should sound … one of the finest performances I’ve ever heard from the Scottish pianist—Osborne presented a textbook demonstration of clarity of thought and purpose … a philosophy which banished notions of Rachmaninov’s music as turgid, densely textured emotional upheaval in sonic form. This was so clear it had a rare purity, wholly refreshing the music in all its parts’ (The Glasgow Herald) ‘Textures that on the page look impossibly convoluted emerged wonderously clear, fluent and beauteous’ (Financial Times)Steven Osborne’s live performances of Rachmaninov’s preludes were greeted ecstatically by critics and audience alike: a new benchmark for performances of these works, and a new departure for this most subtle and sensitive of pianists. Now Steven has committed the complete cycle to disc—a surprisingly rare recording venture in itself. His matchless musicianship has rarely been so blazingly evident as it is here. Also apparent is his deeply individual relationship with the repertoire. This is a disc to treasure.Steven Osborne writes … ; Recently as I was exploring a book shop I saw the banner ‘Tragic Life Stories’ over an entire wall of books. I laughed, but I could have cried, and not in the way the authors presumably hoped. What a bizarre phenomenon this is, the sudden emergence of a genre of writing which apparently delights in describing personal misery at its most heart-breaking. Why do I mention this? Well, I adore Rachmaninov’s music—there are few composers who speak to me more directly. Yet I know a number of musicians, including some whose opinion I greatly respect, who think his music shallow, even cheap. I have a suspicion that for some of them, this music is a bit like one of these stories—not so much emotionally explicit as manipulative, calculated to draw the maximum sympathy from a credulous audience. (At least, this is what appears to underlie the famous entry in the 1954 Grove Dictionary which laments Rachmaninov’s ‘artifical and gushing tunes’.) It may be a tempting response to a composer whose music fits seamlessly into the classic film Brief Encounter, but the charge doesn’t really stand up to scrutiny: listening to Rachmaninov’s piano-playing, one hears a clarity and emotional discretion which is the antithesis of such sensationalism.I cannot dismiss all ‘Rachmaninophobes’ so easily, and there is an issue here which interests me: what does it mean for music to have depth? Compare Rachmaninov’s music to Schubert’s, and it seems to me clear that the latter contains much greater complexity of emotion. Schubert’s later works in particular blend innocence, violence, sublime playfulness, humility, dread, and innumerable other emotions in the most potent fashion; as a result, there are very many ways of understanding his music, depending on how one balances these conflicting elements. With Rachmaninov there is one element which dominates: a sense of melancholy to which his music returns again and again. Correspondingly, there is less ambiguity to the music. Does this make it less deep, less meaningful? I think the better response is to say it is less complex, because Rachmaninov expresses more profoundly than almost anyone else what it means to feel hopeless, to long for what is unattainable; the depth of feeling is, to me at least, unquestionable. This helps me make sense of the antipathy some have towards Rachmaninov’s music. The more ambiguous a piece of music is, the more likely we will find personal meaning in it. If, however, we are directly confronted with a rather depressive musical world, it is understandable that some will find that threatening, self-indulgent, or else simply uninteresting.I am of course overstating the case to make my point. Rachmaninov’s music can contain a wonderful variety of mood, as these preludes clearly show. Still, it is worth asking how many pieces here reflect a truly positive, outgoing frame of mind. Even the most sunny and ebullient—those in the major keys of B flat, C, E and A flat—have their moments of inwardness, the last three of these ending with a kind of retreat into privacy. I think this is a telling instinct in music which is otherwise so open, suggesting that the pull of introversion was difficult for Rachmaninov to overcome.‘Tragic Life Stories’ notwithstanding, it is possible to write an account of a difficult life which transcends details of abuse or neglect (as Frank McCourt’s Angela’s Ashes triumphantly shows). I think there is a real sense in which Rachmaninov’s music tells us such a story. It may be dominated by the pain and sadness of his life but it expresses much else besides, and when we reach the astonishing climax of the final prelude, I find it impossible not to be deeply moved that a man like Rachmaninov was capable of creating such a rich and life-affirming gesture.INTERNATIONAL RECORD REVIEW 'OUTSTANDING' AWARD; BBC MUSIC MAGAZINE INSTRUMENTAL CHOICE; GRAMOPHONE EDITOR'S CHOICE; THE TIMES CLASSICAL CD OF THE WEEK; THE SUNDAY TIMES CD OF THE WEEK ; DAILY TELEGRAPH CD OF THE WEEK ; MUSICAL OPINION RECORD O F THE MONTH'Outstanding Rachmaninov playing of acute perception, discretion and poetic sensibility, limpid, powerful and luminous in equal measure' (BBC Music Magazine)'There are few pianists who offer such range and depth of palette: not even Ashkenazy's seminal reading … This has award-winner written all over it' (Gramophone)'Extremely impressive all round … Osborne lavishes a remarkable level of authority on every one of these masterworks, playing with a rare combination of technical ease, tonal lustre and idiomatic identification. He also has the undeniable advantage of a magnificent Steinway instrument with a rich, opulent sonority and great solidity in its bass register … In summary, Osborne goes from strength to strength as he moves through the cycle, wrapping up the final page of the concluding D flat prelude in a blaze of glory … For a truly spellbinding modern account, Osborne now holds the winning ticket' (International Record Review)'Osborne is perhaps the most convincing since Vladimir Ashkenazy … His dazzling technique illuminates the virtuosic allegro and allegretto sections, and his playing has a Rachmaninovian pliancy and beautifully achieved rubato in lyrical passages. One of the piano discs of the year' (The Sunday Times) 'This sensational pianist … brings his technical wizardry and, above all, his penetrating musical intelligence to these much-recorded works of Rachmaninov… In his combination of modesty, inner fire and natural virtuosity he brings to mind that other Rachmaninov master, Ashkenazy' (The Observer)'The brilliant Scottish pianist Steven Osborne is unafraid of challenges … He scales the 24 preludes of the great Sergei, and does so with passion and authority … Osborne flies free without ever rampaging. Sorrow and sunlight, death and life, all Rachmaninov is here, in three dimensions, luscious colour and widescreen. A most exciting release' (The Times)'This is an absolutely superb disc, one of the very finest integral sets of these works I have ever heard. Osborne's playing is magnificent throughout … This issue simply has to go to the top of the recommended list' (Musical Opinion)'This astonishingly good full set recording … Osborne's musicality is exquisite, addictive and sensational. This is a disc you'll want to listen to over and over again' (The Scotsman)
1.Let It Rain - Pavarotti & Jon Bon Jovi2.Stop - Spice Girls3.How Do I Live - Yearwood, Trisha4.I Hate You Then I Love You - Dion, Celine & Luciano Pavarotti5.Higher Ground - Wonder, Stevie6.O Surdato 'nnammurato - Corrs & Luciano Pavarotti7.Se Bastasse Una Canzona - Ramazzotti, Eros & Luciano Pavarotti8.Betcha Never - Williams, Vanessa9.Viva Forever - Spice Girls & Luciano Pavarotti10.Va Pensiero - Zucchero & Pavarotti11.Napule E - Daniele, Pino & Luciano Pavarotti12.Une Place Pour Moi - Pagny, Florent13.Non Ti Scordar Di Me - Williams, Vanessa & Luciano Pavarotti14.Tonight - Cole, Natalie & Luciano Pavarotti15.Dreams - Corrs16.Adeste Fideles - Yearwood, Trisha & Luciano Pavarotti17.Peace Wanted Just To Be Free - Wonder, Stevie & Luciano Pavarotti
Tracklista: CD 1 1. Nocturne in E-Flat Major, H. 24 2. Nocturne in C Minor, H. 25 3. Nocturne in A-Flat Major, H. 26 4. Nocturne in A Major, H. 36 5. Nocturne in B-Flat Major, H. 37 6. Nocturne in F Major, H. 40 7. Nocturne in C Major, H. 45 8. Nocturne in A Major, H. 14e 9. Nocturne in E-Flat Major, H. 30 10. Nocturne in E Minor, H. 46b 11. Nocturne in E-Flat Major, H. 56a 12. Nocturne in G Major, H. 58d 13. Nocturne in D Minor, H. 59 14. Nocturne in F Major, H. 62a 15. Nocturne in E Major, H. 54f CD 2 1. Nocturne, Op. 9: No. 1 in B-Flat Minor 2. Nocturne, Op. 9: No. 2 in E-Flat Major 3. Nocturne, Op. 9: No. 3 in B Major 4. Nocturne, Op. 72: No. 1 in E Minor 5. Nocturne, Op. 15: No. 1 in F Major 6. Nocturne, Op. 15: No. 2 in F-Sharp Major 7. Nocturne, Op. 15: No. 3 in G Minor 8. Nocturne, Op. 32: No. 1 in B Major 9. Nocturne, Op. 32: No. 2 in A-Flat Major 10. Nocturne, Op. 62: No. 1 in B Major 11. Nocturne, Op. 62: No. 2 in E Major 12. Nocturne in C-Sharp Minor, Op. Posth. CD 3 1. Nocturne, Op. 27: No. 1 in C-Sharp Minor 2. Nocturne, Op. 27: No. 2 in D-Flat Major 3. Nocturne, Op. 37: No. 1 in G Minor 4. Nocturne, Op. 37: No. 2 in G Major 5. Nocturne, Op. 48: No. 1 in C Minor 6. Nocturne, Op. 48: No. 2 in F-Sharp Minor 7. Nocturne, Op. 55: No. 1 in F Minor 8. Nocturne, Op. 55: No. 2 in E-Flat Major 9. Nocturne in C Minor, Op. Posth. CD 4 1. Nocturne alla Field in B-Flat Major, Op. 52 2. Nocturne, Op. 121: No. 1 in A-Flat Major "Les Soupirs de la Harpe Eolienne" 3. Nocturne, Op. 121: No. 2 in F Major (A trois mains) 4. Soireés Musicales, Op. 6: No. 2, Nocturne in F Major 5. Les cloches du monestère, Op. 54: Nocturne in D-Flat Major 6. Première pensée: Nocturne in D-Flat Major, Op. 1 7. Nocturne in B Major, Op. 22 8. Notturnino innamorato in F-Sharp Minor, Op. 63 No. 43 9. Nocturne in Eb Major 10. La Murmure. Nocturne in A-Flat Major 11. Nocturne, Op. 21: No. 1 in G Minor 12. Nocturne, Op. 21: No. 2 in E-Flat Major 13. Nocturne, Op. 24: No. 1 in F Minor 14. Nocturne, Op. 24: No. 2 in D-Flat Major 15. Pożegnanie, Nocturne in G Minor
Vittorio Ghielmi i Lorenzo Ghielmi nagrali dla audiofilskiej wytwórni Winter & Winter swoją interpretację Die Kunst Der Fuge. Muzycy: Vittorio Ghielmi - soprano and bass viola Lorenzo Ghielmi - harpsichord, Silbermann fortepiano Il Suonar Parlante: Rodney Prada -tenor viola Fahmi Alqhai - bass viola Cristiano Contadin - great bass viola Marcello Gatti - flute Tracklista: 1. Contrapunctus 1 2. Contrapunctus 2 3. Contrapunctus 3 4. Contrapunctus 4 5. Contrapunctus 5 6. Contrapunctus 6, a 4 in Stylo Francese 7. Contrapunctus 7, a 4 per Augmentationem et Diminutionem 8. Contrapunctus 8, a 3 9. Contrapunctus 9, a 4 alla Duodecima 10. Contrapunctus 10, a 4 alla Decima 11. Contrapunctus 11, a 4 12. Contrapunctus 12, a 4 13. Contrapunctus inversus a 4 14. Contrapunctus 13 a 3 15. Contrapunctus inversus a 3 16. Contrapunctus 14 [completed by L. Ghielmi] 17. Canon alla Ottava 18. Canon alla Decima Contrapuncto alla Terza 19. Canon alla Duodecima in Contrapuncto alla Quinta 20. Canon per Augmentationem in Contrario Motu 21. Choral. Wenn wir in hoechsten Noethen. Canto fermo in Canto
1. "Idomeneo" at the MET - Picture Gallery2. Opening Credits / Idomeneo / MET3. Catalogue Slideshow4. Ouverture5. "Quando avran fine omai"6. Ring Trailer / DGG7. "Padre, germani, addio!"
Na płycie usłyszymy wybitne utwory kameralistyczne takich kompozytorów jak: Ludwig Van Beethoven i James Wright. To wszystko w interpretacji i wykonaniu: Davida Johna Pike – baryton, wraz z Gryphon Trio na które składają się takie osobistości jak: Annalee Patipatanakoon – skrzypce, Roman Borys – wiolonczela, James Parker – pianino. Album został wydany przez wytwórnię Analekta (AN 29522).
"Najcudowniejsze w nowoczesnym fortepianie jest to, że możemy na nim sugerować brzmienie tak wielu instrumentów... Wykonywanie muzyki Bacha na fortepianie opiera się tak naprawdę przede wszystkim na sugestii" – powiedział Piotr Anderszewski. Po ponad 10 latach od ukazania się jego pierwszych interpretacji bachowskich Suit Angielskich, prezentowane wykonania suit 1, 3 i 5 dołączają do katalogu nagrań artysty w Warner Classics. W odpowiedzi na koncertowe wykonanie Bacha przez Anderszewskiego w 2013 roku "New York Times" napisał: "Anderszewski upaja się pełnym wachlarzem brzmień dostępnych za pośrednictwem nowoczesnego fortepianu", zaś "Guardian" stwierdził, że widownia miała do czynienia z: "Jednym z najbardziej wysublimowanych koncertów fortepianowych, jakie Londyn widział w całym sezonie". Prezentowaną płytą Piotr Anderszewski po ponad 10 latach powraca do suit angielskich. W 2002 roku, kiedy wytwórnia Virgin Classics (obecnie Warner Classics/Erato) wydała jego interpretacje 1, 3 i 6 suity, "Sunday Times" pisał o: "Wykonaniu Bacha z największą biegłością" i ekscytował się, że: "Jego gra jest cudowna, rozkłada na czynniki pierwsze kontrapunktyczne kompozycje Bacha z klarownością i subtelnością dotyku, co sprawia, że utwory stają się czymś więcej niż tylko ćwiczeniem techniki. Jego palce tańczą w courante i allemande, a także wyśpiewują melodie podniosłych saraband".Sam Anderszewski powiedział:"Zawsze mam w pamięci to, że klawesyn był najpopularniejszym instrumentem klawiszowym w czasach Bacha. Lecz nie chodzi mi o to, aby go imitować. Wolałbym raczej po prostu zagrać na klawesynie! Tak więc, mając w pamięci ograniczenia klawesynu, cały czas używam siły wyrazu nowoczesnego koncertowego fortepianu. Najcudowniejsze w nowoczesnym fortepianie jest to, że może sugerować brzmienie tak wielu instrumentów. Może być głosem, orkiestrą, nawet instrumentem perkusyjnym. Może też sugerować klawesyn. Wykonywanie muzyki Bacha na fortepianie opiera się tak naprawdę przede wszystkim na sugestii". Suity angielskie zajmowały ważne miejsce w koncertowym repertuarze Anderszewskiego w latach 2012/13. Jego występ w Carnegie Hall skłonił "New York Times" do obserwacji, że: "Bach w jego wykonaniu charakteryzują nieskazitelna, indywidualna interpretacja, prezentowana z przekonującą intensywnością. Anderszewski upaja się pełnym wachlarzem brzmień dostępnych za pośrednictwem nowoczesnego fortepianu, często używa pedału sostenuto, co pozwala nutom mienić się niczym kolorom na wodzie. Zainteresowaniem artysty raczej nie jest struktura kontrapunktu u Bacha, lecz indywidualne dramatyczne momenty, które pozwala ona osiągnąć. Rezultaty jego zabiegów, wynikają z głębokiej muzykalności artysty oraz wielkiego instynktu psychologicznego. Każdy pianista jest w stanie oddać radość drugiego gawota z trzeciej suity angielskiej, ale Anderszewski dodał warstewkę cichutkiej melancholii, sugerującej, że zabawność może też wiązać się z byciem samemu. Każdy ruch został żywo naszkicowany. Courante jest nieśmiały, sarabanda żywa, niepewnie ciekawski jest gawot, zaś preludium rozmowne i towarzyskie. Sarabanda z trzeciej suity angielskiej rozpoczęła się następstwem akordów przywołujących w wyobraźni dumne hiszpańskie gitary, by później stopniowo stawać się coraz mroczniejszą, a zakończyć się gorzką nutą samotności". Po koncercie wiosną 2013 roku w londyńskim Southbank Centre, "Guardian" pisał o: "Jednym z najbardziej wysublimowanych koncertów fortepianowych, jakie Londyn widział w całym sezonie. Maniera Anderszewskiego odbija intensywność jego relacji z każdą nutą i frazą. Wydaje się, że on nie odtwarza istniejącej kompozycji, lecz na nowo buduje całość z drobnych kawałeczków, spontanicznie zachowując wszystko w równowadze. Jego fizyczny związek z fortepianem… utrzymywanie kontroli nad brzmieniem i strukturą, dotyk i frazowanie, sprawiają, że tylko kilku pianistów może się z nim równać"."La Tribune de Geneve" ujęła to lirycznie: "Piotr Anderszewski jest w kontakcie z innymi światami, ponieważ każdej nuty szuka głęboko w sobie. Głosy, które się przecinają i które on wywołuje, nie mogą być ignorowane. Nie są tu tylko dla ozdoby, lecz by wywołać niepokój, zaskoczyć nas, wstrząsnąć nami. Oczarowują nas, zniewalają… Głos Bacha rozbrzmiewa wszędzie, pod każdym palcem. Wylewa się z piosenki, z niekończącej się dyskusji między mówiącymi do siebie głosami, które odpowiadają sobie nawzajem, sprzeczają się, każdy swoją własną barwą, charakterem, artykulacją, rytmem. Całość wibruje z ponadnaturalną lekkością i rezonuje niczym chór lub orkiestra".
Tracklista:1. Kyrie2. Gloria in Excelsis Deo3. Qui Tollis Peccata Mundi4. Quoniam Tu Solus Sanctus5. Credo in Unum Deum6. Et Incarnatus Est7. Et Resurrexit8. Sanctus9. Benedictus10. Agnus Dei11. Kyrie12. Gloria in Excelsis Deo13. Qui Tollis Peccata Mundi14. Quoniam Tu Solus Sanctus15. Credo in Unum Deum16. Et Incarnatus Est17. Et Resurrexit18. Sanctus19. Benedictus20. Agnus Dei
Sposób gry Roberta Cohena sprawia wrażenie iż jego muzyka trafia prosto do serca słuchacza, bez dozy jakiejkolwiek sztuczności. Autentyczność ta jest niewątpliwie bardzo poszukiwaną cechą w przypadku tak osobliwych kompozycji jak suity wiolonczelowe Bacha, aczkolwiek w takim stopniu możemy ją spotkać bardzo rzadko.