Tracklista:1. So Beauty On the Waters Stood2. Asghi Ilal Ney3. Lachryma Antiqua4. Flow My Tears/Tanhamero Demo'i5. The Earl of Essex His Galliard6. Sappho7. Tears, Idle Tears8. Song9. Marahel Ala Etariq10. Woods, Rocks and Mountains11. Hero's Complaint to Leander12. Kan Yanqosuna 7adder13. Mr. Dowland's Midnight14. Go Nightly Cares15. Tala'a Albadro Fi Doja Achear
1. Seek His Face2. Christ Is Freedom3. World Became Flesh4. Abba Pater5. Come Holy Spirit Come6. Father We Ask Your Forgiveness7. Where There Is Love There Is God8. Father Of Light9. New Commandment10. Mother Of All Mankind11. Law Of The Beatitudes
Muzyka na violę da gamba kompozytorów barokowych, takich jak Marin Marais, Gaspar Sanz i Saint-Colombe. Na płycie również współczesne utwory improwizowane inspirowane muzyką baroku. Wykonawca to hiszpański muzyk Fahmi Alqhai.
Pochodzący z Brazylii wybitny kompozytor Hector Villa-Lobos, urodzony 1887 w Rio De Janeiro, zmarł w 1959 roku również w Rio De Janeiro. Prócz komponowaniem zajmował się on również grą na pianinie – której był samoukiem. Postrzegany jako jeden z najwybitniejszych dwudziestowiecznych kompozytorów brazylijskich, oraz jeden z największych znawców folkloru brazylijskiego. Tracklista: 1. Choros No. 8 2. Choros No. 9
„Themes From The Songbook” to pozycja wyjątkowa w dyskografii Giji Kanczeliego. Przygotowana z okazji 75-tych urodzin gruzińskiego kompozytora zawiera interpretacje muzyki pisanej do filmów i sztuk teatralnych w wykonaniu argentyńskiego bandeonisty Dino Saluzziego, łotewskiego skrzypka Gidona Kremera oraz ukraińskiego wibrafonisty Andreia Puszkarewa. Pomysł wyszedł od Manfreda Eichera. Producent zasugerował by filmowe kompozycje zinterpretował Dino Saluzzi. O podobnym hołdzie dla kompozytora myślał Gidon Kremer. Nowe, pełne swobody aranżacje przygotował, współpracujący z Kremeratą Balticą, wibrafonista Andrey Puszkarew. Album nagrywano w Oslo i Rydze. Płytę wypełniły tematy zaczerpnięte ze sztuk powstałych przy współpracy ze słynnym reżyserem teatralnym Robertem Sturuą. Na albumie pojawiają się również utwory stworzone do filmów Revaza Czkeidzego, Sergieja Bodrowa, Revaza Gabriadzego i Lany Gogoberidze.Zaskoczeniem jest zmykająca płytę kompozycja pochodząca z gruzińskiego filmu „Ziemio, oto twój syn” zaśpiewana przez bliskiego przyjaciela Kanczeliego, Jansunga Khakidze.Gija Kanczeli, podobnie jak inni kompozytorzy z bloku sowieckiego, oprócz „poważnych” kompozycji pisał również dla potrzeb kina i teatru. Tego rodzaju twórczość traktował znacznie poważniej niż jemu współcześni. Przy jej tworzeniu współpracował z autorami sztuk i reżyserami filmowymi, a jego muzyka ilustracyjna była znana szeroko na Wschodzie.W opublikowanej w 2009 roku przez Kanczeliego pracy “Łatwa muzyka na fortepian” zebrał swoją muzykę pisaną na potrzeby kina i teatru. Większość tematów pochodzi z lat 60-tych i 70-tych. W przedmowie napisał: „Poświęcając się muzyce symfonicznej i kameralnej jednocześnie pisałem dla filmu i na potrzeby sceny teatralnej. Tematy pisane dla filmu lub teatru w sposób naturalny przenikały do poważniejszych kompozycji. Większe formy zawierały również fragmenty przypominające muzykę ilustracyjną. Nawet ja nie jestem już pewny gdzie dany temat pojawił się po raz pierwszy. Nie powinno to dziwić, skoro większość z ponad stu filmów i sztuk, do których je napisałem przeszło już do historii. Zdecydowałem się powrócić do tych zapomnianych miniatur. Czas oceni, czy bronią się one poza oryginalnym kontekstem. Ich prostota zachęca do swobodnych interpretacji. Nie trzeba się w nich trzymać ściśle określeń temp, dynamiki oraz instrukcji wykonawczych…”
Tracklista:
Tracklista:
"Das Alte Werk" to seria z historią! Zapoczątkowało ją 7 płyt, zawierających śpiewy gregoriańskie i dzieła Machauta, wydanych w 1958 r. Obecnie kolekcja jest jedną z najważniejszych, prezentujących muzykę dawną i najwybitniejsze interpretacje mistrzów i pionierów wykonawstwa historycznie poinformowanego.
Pod koniec 2013 roku, w którym obchodziliśmy 50 rocznicę śmierci Francisa Poulenca, jego wyjątkowe operowe arcydzieło “Dialogues fes Carmelites” (Dialogi Karmelitanek) wystawiono w Paryżu w reżyserii Oliviera Py’a w obsadzie z udziałem najjaśniejszych gwiazd wokalistyki – Patricii Petitbon, Veronique Gens, Sandrine Piau oraz Sophie Koch, pod batutą Heremiego Rohrera. Le Figaro opisał produkcję, jako „coś absolutnie zdumiewającego”, podczas gdy Le Monde nazwał ją: „arcydzieło... najbardziej ekscytujący i przystępny show na paryskiej scenie od dawna... Fantastyczna praca, dojrzała i niezapomniana”.Wśród oper stworzonych w okresie powojennym „Dialogues des Carmelites”, wystawione po raz pierwszy w La Scali w 1957 roku, jest jedną z najbardziej lubianych i najczęściej wykonywanych. Surowe, monochromatyczne dekoracje w produkcji Py’a zaprojektowane przez Andre Weitza, wykorzystują przesuwające się ściany, które otwierają się i zamykają, tworząc żywą przestrzeń i ukazując ekspresjonistyczne wizje. Kostiumy natomiast odwołują się raczej do pierwszej połowy XX wieku, niż do czasów Rewolucji. Szczególnie poruszająca jest scena śmierci Madame de Croissu, leciwej Matki Przełożonej, śpiewanej i granej z wyjątkową emocją przez brytyjską mezzo-sopranistkę Rosalindę Plowright. Publiczność przygląda się jej agonii jak gdyby z góry, gdyż jej łóżko jest umocowane wertykalnie na tylnej ścianie sceny. Później, gdy dochodzimy do ostatniej nocy karmelitanek w klasztorze, przed ich wypędzeniem przez rewolucjonistów, zakonnice gromadzą się, jak podczas Ostatniej Wieczerzy. Oszałamiająca, transcendentalna scena rozgrywa się pod rozgwieżdżonym niebem.
Obsada: