István Kertész zdobył uznanie jako jeden z najznakomitszych dyrygentów swojego pokolenia. Niestety przedwczesna śmierć przerwała znakomicie zapowiadającą się karierę – umarł jako zaledwie 44-latek. Tutaj archiwalne nagrania z Monachium z 1962.
Tracklista:1. Go crystal tears, for 4 voices & lute (First Book of Songs) 6:292. Fantasia a 6 for viols No. 4 in G major 3:303. Now, O now I needs must part, for 4 voices & lute (First Book of Songs) 4:324. Go, nightly cares, the enemy to rest, for voice, trumpet, bass viols & lute (A Pilgrimes Solace) 4:025. Fantasia 2:556. Sorrow, come!, sacred song for soprano & 4 viols 3:597. Semper Dowland semper dolens, pavan for lute, P 9 3:318. The Right Honourable the Lady Rich, her Gaillard (Dowland's Bells), for lute, P 43 2:039. Have You Seen but a White Lily Grow? for voice & lute 2:5110. Though Amaryllis dance in green, madrigal for 5 voices (SSATB) 3:4311. Venus' Birds 3:3512. Full Fathom Five, for voice & lute 2:1013. Care-Charming Sleep, for high voice & lute 3:3814. Like as the day 4:0315. Work(s): A Fancy 3:2916. Time stands still, for voice, lute & bass viol (Third Book of Songs) 4:3917. Four-note pavan 4:4918. From silent night, true register of moans, for voice, trumpet, bass viols & lute (A Pilgrimes Solace) 4:0619. O Deathe, Rock Me A-Sleepe 2:5720. Fantasia ŕ 2, for bass viol & violin 3:1821. Come, heavy sleep, for 4 voices & lute (First Book of Songs) 5:02
Ennio Morricone (urodzony w 1928 roku) jest bez wątpienia najbardziej popularnym, wpływowym i odnoszącym największe sukcesy kompozytorem muzyki filmowej XX wieku. Skomponował muzykę do ponad 400 filmów, które były uhonorowane wieloma międzynarodowymi nagrodami. Niniejsza płyta prezentuje gitarowe aranżacje muzyki napisanej do wielu filmów, m. in. „Pewnego razu na Dzikim Zachodzie”, „Za garść dolarów”, „Misja”, „Bękarty wojny”. Wykonawcą jest gitarzysta Enea Leone, który nagrał już kilka płyt dla firmy Brilliant Classics z utworami takich kompozytorów jak Castelnuovo-Tedesco i Sor oraz z muzyką z Argentyny.
Tracklista:1. Sonate für Orgel Nr. 4 B-dur op. 65 Nr. 42. Skizzen für Pedalflügel op. 58: Nr. 1 c-moll (Nicht schnell und sehr markiert)3. Skizzen für Pedalflügel op. 58: Nr. 2 C-dur (Nicht schnell und sehr markiert)4. Skizzen für Pedalflügel op. 58: Nr. 3 f-moll (Lebhaft)5. Skizzen für Pedalflügel op. 58: Nr. 4 Des-dur (Allegretto)6. Fantasie für Orgel (nach Worten der heiligen Schrift): 2. Satz (Wie lieblich sind deine 7. 8. Choralvorspiele op. 122: Nr. 10 Herzlich tut mich verlangen9. Chromatische Fantasie a-moll10. Variationen für Orgel op. 45 (über ein Thema v. Beethoven: Sonate op. 109)11. Präludium und Fuge über B-A-C-H S 260
CD:1. Sarasate / Zigeunerweisen op 202. Wieniawski / Legende en sol mineur3. Tartini / Sonate gmoll TeufelstrillerSonate4. Ravel / Tzigane5. Massenet / Meditation6. Sarasate / Carmen Intro Allegro moderato7. Sarasate / Carmen I Moderato8. Sarasate / Carmen II Lento assai9. Sarasate / Carmen III Allegro moderato10. Sarasate / Carmen IV Moderato11. Faure / Berceuse en re majeur op 16
Tracklista: 1. II Sonata B-Moll Op. 36 2. Elegia Es-Moll Op. 3 Nr 1 / Elegy In E Flat Minor, Op.3 No.1 3. Polishynel Fis-Moll Op.3 Nr 4 / Polishynel In F Sharp Minor, Op.3 No.4 4. Preludium Es-Dur Op. 23 Nr 6 / Prelude Op.23 No.6 In E Flat Major 5. Preludium Gis-Moll Op. 32 Nr 12 6. Preludium G-Moll Op. 23 Nr 5 7. Étude-Tableaux Op.33 No.8 In G Minor 8. Étude-Tableaux Op.33 No.7 In E Flat Major 9. Étude-Tableaux Op.39 No.6 In A Minor 10. Étude-Tableaux Op.39 No.1 In C Minor 11. Polka
Kolejny album na 200-lecie urodzin Franciszka Liszta. Tym razem jest do debiut fonograficzny gruzińskiej pianistki Khatii Buniatishvili (ur.21.06.1987),cudowne dziecko piniastyki, którego kariera koncertowa rozpoczęła się już w wieku 6 lat (naukę gry rozpoczęła w wieku 3 lat). Ukończyła Główną Szkołę Muzyki i Narodowe Konserwatorium Muzyczne w Tbilisi. Laureatka nagród m.in. Borletti-Buitoni Trust Award (2010), Miedzynarodowy Konkurs im. A. Rubinsteina (2008), na którym otrzymała nagrodę publiczności oraz za najlepsze wykonanie dzieł Chopina. Pianistka koncertuje intensywnie w Europie i USA w najlepszym salach muzycznych. Jest ceniona szczególnie za jej wyobraźnię muzyczną, wirtuozerię i wrażliwość. Sama M. Argerich określiła Kathię jako artystkę o wyjątkowym talencie pianistycznym. Na płycie usłyszymy 5 utworów F. Liszta: Sonatę h-moll, Walc Mefisto Nr 1, Liebestraum-Nokturn, Preludium i fugę J.S. Bacha w opracowaniu F. Liszta. Opakowanie: Jewel Case
Aimi Kobayashi – muzyczny portret jednej z najciekawszych uczestniczek 17. Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina. Japońska pianistka, ciesząca się wielką sympatią publiczności, należała od pierwszego etapu do grona faworytów, a według znanego brytyjskiego krytyka Johna Allisona „jej udział w finale i zdobycie wyróżnienia były jednym z najbardziej przewidywalnych elementów całego Konkursu”. Aimi już jako 13 letnia pianistka odkryta została dla polskiej publiczności przez Narodowy Instytut Fryderyka Chopina wykonując z Orkiestrą XHIII wieku na festiwalu „Chopin i jego Europa” Koncert fortepianowy d-moll W.A. Mozarta. Na płycie konkursowej znalazły się m.in. Sonata b-moll op. 35 oraz Scherzo h-moll op. 20. Błękitna Seria to wyjątkowy cykl fonograficzny, realizowany przez Narodowy Instytut Fryderyka Chopina od 2010 roku, prezentujący najciekawsze osobowości Międzynarodowych Konkursów Pianistycznych im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Laureaci 17. Konkursu Chopinowskiego stanowią szczególną atrakcję tej serii.
Premiera albumu zbiega się w czasie z 40 rocznicą urodzin artysty, która przypada w styczniu 2016 r. Capucon zdecydował się połączyć trzy najbardziej kochane przez siebie kompozycje – „Symphonie espagnole” Lalo, „Zigeunerweisen Sarasate” oraz „Koncert nr 1” Brucha. Nagrań dokonano w Filharmonii Paryskiej z Orchestre de Paris pod batutą Paavo Jarviego. Prezentowane dzieła są ze sobą historycznie powiązane. Mają także dla wybitnego francuskiego skrzypka wyjątkowe osobiste znaczenie.Capucon dokonał nagrań w nowej siedzibie Orchestre de Paris, która została otwarta na początku 2015 r. i natychmiast okrzykniętą ją jedną z najwspanialszych akustycznie sal koncertowych na świecie. Pierwszym nagranym tam utworem był koncert Brucha (maj 2015). Osobisty charakter tego albumu podkreślił jeszcze sam Renaud Capucon, dedykując go ludziom, którzy wiele dla niego znaczyli – dziennikarzowi radiowemu Jacquesowi Chancelowi, który zmarł w grudniu 2014 r. oraz swemu teściowi Gratienowi Ferrari, który zmarł w październiku 2015 r.
Szeroko pojęta muzyka klawiszowa stanowi trzon twórczości Franza Xavera Wolfganga Mozarta. (...) Co ciekawe, już najwcześniejsze utwory ujawniają własny styl kompozytora. Nawet tzw. Rondo F-dur WV VII:1 (a w istocie forma sonatowa) „porzuca” ścieżki wyznaczone przez Wolfganga Amadeusza Mozarta i Josepha Haydna, którzy stanowiliby tutaj najbardziej oczywiste wzorce. Rondeau F-dur op. 4, choć bliskie tej pierwszej kompozytorskiej próbie, jest jednak o wiele dojrzalsze i zaskakuje bogactwem technik fortepianowych oraz wyszukanymi modulacjami. Intencje twórcze stają się całkowicie jasne w Sonacie G-dur op. 10, najszerzej zakrojonym i najambitniejszym dziele szesnastoletniego wówczas kompozytora. Wzorzec Beethovena został tu ograniczony do zastosowania czteroczęściowego układu z menuetem lub scherzem jako jedną z części. Żadne z ogniw nie próbuje jednak choćby w niewielkim stopniu naśladować heroicznego stylu Beethovena. Podobnie jak w wielu utworach Schuberta (który wówczas nawet jeszcze nie zaczął swej muzycznej kariery), czuje się tu wpływ muzyki tanecznej, szczególnie w trzeciej i czwartej części.(...) Niewielka liczba utworów i ich nieznaczne rozpowszechnienie jeszcze za życia kompozytora utrudniają wyznaczenie właściwego miejsca Franza Xavera Mozarta w historii muzyki fortepianowej. Wydaje się jednak, że był jednym z pierwszych, którzy mieli swój wkład do stylu zwanego polskim lub rosyjskim. W wielu utworach fortepianowych napisanych w Podkamieniu, Smolance czy Lwowie wykorzystywał melodie słowiańskie. Niektóre z tego typu ludowych melodii już wcześniej zyskały zainteresowanie zachodnich kompozytorów, o czym dobitnie świadczą choćby Kwartety op. 59 (1806) Beethovena, zwane Kwartetami Razumowskiego lub Rosyjskimi. Franz Xaver Wolfgang skomponował całą serię cykli wariacyjnych opartych na tematach rosyjskich. Wśród nich znajdują się Wariacje na temat jak dotąd niezidentyfikowanej rosyjskiej pieśni, które opublikowane zostały jako op. 20 przez Augusta Cranza w Hamburgu przy okazji europejskiej podróży koncertowej Franza Xavera w latach 1819–21. Na niniejszej płycie prezentowane są po raz pierwszy. Wariacje te długo uznawano za zaginione, ale niedawno odnaleziono egzemplarz pierwodruku w Austriackiej Bibliotece Narodowej w Wiedniu, gdzie były błędnie skatalogowane jako dzieło Wolfganga Amadeusza i tym samym umknęły uwadze badaczy twórczości Franza Xavera. Są znakomitym przykładem tego, że Franz Xaver nie naśladował już modelu zaczerpniętego od swego ojca, obecnego jeszcze w najwcześniejszych utworach wariacyjnych, w których mamy do czynienia z nieco przewidywalnym następstwem melodycznych wariacji. Raczej – jak u Beethovena od op. 34 i 35 (1802) – kompozytor konstruuje serię utworów charakterystycznych, bazujących na wspólnym następstwie harmonicznym. Wariacje są wymagające pod względem technicznym i możemy sobie bez trudu wyobrazić, jak Franz Xaver Mozart zaskakiwał i bawił publiczność wielu europejskich miast takimi właśnie folklorystycznymi wariacjami, granymi na bis po wykonaniu koncertu fortepianowego – swojego lub ojca. Kolejnym krokiem w tym kierunku było dwanaście polonezów na fortepian solo, które w większości Franz Xaver Wolfgang napisał w czasie swojego pobytu we Lwowie i opublikował w trzech opusach: 17, 22 i 26. Z katalogu utworów – sporządzanego przez kompozytora przez wiele lat, podobnie jak w przypadku jego sławnego ojca – wynika, że kompozycje te nie były pomyślane jako cykl sensu stricto, lecz powstawały pojedynczo na przestrzeni lat. Polonezy op. 22 uznawane są za najlepsze utwory fortepianowe Franza Xavera Mozarta i słusznie nazywane mélancoliques. (...). Pomimo smutnego tonu, tylko tutaj jest w pełni sobą – człowiekiem całkowicie wolnym od towarzyszącego mu przez całe życie ciężaru nazwiska ojca… Ulrich Leisinger (tłum. Katarzyna Drogosz, współpraca Bartłomiej Barwinek) Katarzyna Drogosz – Fortepiano (Peter Anton Mooser, c.1800, Vienna)