Tracklista: 1. Death Machinery2. Pesticide3. Suha Salama Penetration Front4. Kosturi Se Karaju5. Garje6. Disko Djevojka7. Ne Rabm8. Farma Zivotinja9. Strah Nam Vlada10. Gut the Prohet11. Kafana (Tribute to Rokeri S Moravu)12. Iza Zice
Kolejna, czwarta już odsłona przebojowego cyklu Stevena Bernsteina Diaspora music. Jedna z centralnych postaci nowojorskiej sceny down-town w swoim gwiazdorskim wcieleniu nie zwalnia obrotów.Pierwsza część tetralogii "Diaspora Soul" w zgodnej ocenie krytyków Down Beat, Machiny, Przekroju, Hi Fi i muzyka, Gazety Wyborczej to jedna z najważniejszych jazzowych płyt dekady lat 2000-tych. Płyta ta w największym stopniu powraca właśnie do tej magicznej formuły, która na "Diaspora Soul" została podana tak błyskotliwie. Jeśliktokolwiek ma jeszcze wątpliwości, że Steven Bernstein to dzisiaj jeden z czołowych jazzowych trębaczy, to płyta ?Diaspora Suite? je rozwieje, swoboda z jaką porusza się po nie spenetrowanych jeszcze muzycznych terytoriach napawa podziwem.
1. UPWARD RUSH OF WINGS 2. SINCE THEN 3. HAPPY CRACKERS 4. SUCH SWEET MADNESS 5. PIECE 4D 6. WENDREDA'S WAY 7. ANGELUS 8. WORLD WITHOUT WORDS 9. PEACE FOR JESS 10. LADY IN WIMPLE HEADDRESS 11. CHUCKIE PEND 12. BELL METAL LANE
Tracklista: 1. In Hell2. Dance of the Dead3. King in Yellow4. Stronger Than God5. Death Takes Us All6. Morningstar7. Down to His Kingdom8. Metatron9. Bane of Creation10. All That Remains11. Hades Rising
Austriacki pianista David Helbock (uczeń samego Petera Madsena) to artysta, który podążając samodzielnie wytyczoną ścieżką zaciera jakiekolwiek muzyczne granice zmieniając tym samym wszelkie definicje dotyczące kompozycji i improwizacji. Na swej debiutanckiej płycie dla wytwórni ACT "Into the Mystic" (2016), poddał jazzowej transkrypcji zarówno Beethovena jak Johna Williamsa. Jego kolejna płyta "Tour d'horizon" nagrana jako trio David Helbock's Random Control, nosi wszystko mówiący podtytuł "From Brubeck To Zawinul". Pianiście nazwanemu przez Süddeutsche Zeitung: "wschodzącą gwiazdą europejskiej sceny" towarzyszą grający na instrumentach dętych: Andreas Broger i Johannes Bar. (Robert Ratajczak) Muzycy: David Helbock: piano, electronics, perc Andreas Broger: saxophones, clarinet Johannes Bär: tuba, trumpet Tracklista: 1. African Marketplace 2. Seven Days Of Falling 3. Concierto de Aranjuez - Adagio 4. Spain 5. In A Sentimental Mood 6. Mercy, Mercy, Mercy 7. Blue In Green 8. Watermelon Man 9. My Song 10. Utviklingssang 11. Bolivia 12. Take Five
Theo Adam, Bas; Karl Ridderbusch, Bas; Sebastian Feiersinger, Tenor; Thomas Hemsley, Bas; Dieter Slembeck, Bas; Gerd Nienstedt, Bariton; Günther Treplow, Tenor; Erich Klaus, Tenor; William Johns, Tenor; Heinz Feldhoff, Bas; Fritz Linke, Bas; Waldemar Kmentt, Tenor; Hans Franzen, Bas; Gwyneth Jones, Sopran; Hermin Esser, Tenor; Janis Martin, Mezzosopran; Kurt Moll, Bas; Chor der Bayreuther Festspiele; Orchester der Bayreuther Festspiele; Karl Böhm
Tracklista:1. Ram Jam2. Hot Under the Habit3. Spiders4. The Nest
Tracklista:1. I. Nicht Schnell2. II. Lebhaft3. III. Rasch4. IV. Langsam, Mit Melancholischem Ausdruck5. Perpetuum Mobile6. I. Nicht Schnell7. Doloroso8. II. Einfach, Innig9. Jelek I10. Jelek II11. III. Nicht Schnell12. In Nomine - All'ungharese13. Merkwürdige Pirouetten Des Kapellmeister Johannes Kreisler14. E. Der Begrenzte Kreis...15. ...und Wieder Zuckt Es Schmerzlich F. Um Die Lippen...16. Felhövalék, Mársütanap... (Töredék-Töredék)17. In Der Nacht18. Abschied (Meister Raro Entdeckt Guillaume De Machaut)19. I. Lebhaft, Nicht Zu Schnell20. II. Lebhaft Und Sehr Markiert21. III. Ruhiges Tempo, Mit Zartem Ausdruck22. IV. Lebhaft, Sehr Markiert
Tracklista:1. 7 Words, for choir & small orchestra2. Pentacost Cantata, for voice, clarinet, continuo & string orchestra
Wes Montgomery – wybitny gitarzysta, który wywarł ogromny wpływ na wielu jazzowych wirtuozów tego instrumentu. Styl jego gry i muzyka kształtowały się dekadami oraz inspiracjami czerpanymi ze współpracy z gigantami jazzu, od Lionela Hamptona i Theloniousa Monka, po Cannonballa Adderleya, Rona Cartera i Johna Coltrane’a. Choć jego charakterystyczny styl gry z całą świadomością wyprowadzony od Charliego Christiana, uległ modyfikacji i kreacji – głównie pod wpływem twórczości Django Reinhardta – to technika i brzmienie stworzyły w muzyce jazzowej absolutnie nową jakość. Wśród muzyków – nie zdobywając przecież wielkiej komercyjnej popularności – uchodzi za najważniejszego twórcę nowoczesnego, jazzowego stylu gitarowego.Wes Montgomery miał 20 lat, kiedy zetknął się po raz pierwszy z nagraniami gitarzysty Charliego Christiana. Wydarzenie to sprawiło, że zainteresował się grą na tym instrumencie. Nie znając podstaw techniki gry, ani zasad muzyki, mozolnie dopasowywał do własnych możliwości technicznych to, co słyszał. Oryginalny, stonowany styl gry wynikał więc zarówno z inspiracji „christianowskich”, jak też z ograniczeń technicznych. Po latach, gdy pracował już z miejscowymi zespołami, miał ukształtowany autorski, charakterystyczny styl gry. Polegał na używaniu opuszka kciuka, zamiast palców lub kostki oraz na płynnym prowadzeniu linii melodycznych w oktawach. Nie zdobywając wtedy specjalnego uznania już w 1948 roku zaproszony został do big-bandu Lionela Hamptona, z którym sporo później nagrywał i koncertował. Na początku lat 50-tych powrócił do Indianapolis, gdzie grał z braćmi Buddym (wibrafonistą) i Monkiem (basistą) w Montgomery - Johnson Quintet. Po jednym z koncertów Cannonball Adderley zaproponował gitarzyście -naturszczykowi sesję nagraniową. Dzięki tej rekomendacji Montgomery nagrał w firmie Riverside Records serię albumów z – gościnnie towarzyszącymi gitarzyście – Hankiem Jonesem i Ronem Carterem. Albumy te zwróciły uwagę krytyków na zdolnego wirtuoza i niebawem Wes Montgomery stał się popularnym gitarzystą jazzowym. Do swoich zespołów zapraszał go Cannonball Adderley (album „Pollwinners”), Miles Davis i Jimmy Smith, grywał także w grupie Johna Coltrane’a. Kolejne nagrania, tym razem z dużą orkiestrą smyczkową, jeszcze bardziej rozszerzyły jego artystyczne ambicje i spodobały się szerszej publiczności. Jednak Montgomery, nie bacząc na komercyjny sukces albumów takich jak „Movin’ Wes”, „Bumpin”, „Goin’ Out Of My Head”, „California Dreamin’” i „A Day In The Life”), grał nadal w małych zespołach, zarówno ze swymi braćmi, jak też Wyntonem Kellym, Herbem Alpertem i Haroldem Mabernem.Wes Montgomery był wybitnym muzykiem, który wywarł ogromny wpływ zarówno na współczesnych mu, jak i na dzisiejszych gitarzystów. Pat Metheny, Steve Ray Vaughan, Joe Satriani, Jimi Hendrix, Pat Martino, Joe Pass, Lee Ritenour, John Scofield – uznają go za jednego z najbardziej wpływowych gitarzystów wszechczasów. Legendarny gitarzysta-samouk otrzymał nominacje do nagrody Grammy za „Bumpin”, „Eleanor Rigby”, „Down Here on The Ground” i „Willow Weep For Me” a statuetkę Grammy za album “Going Out Of My Head”, który uznano za najlepszą płytą jazzową 1967 roku . Dionizy Piątkowski autor polskiej Encyklopedii Jazzu