Tracklista:1. World Music With Black Edges (Kosmopolis Sud)2. The Germanic Entity (Kosmopolis Nord)3. Bububu Bad Beuys4. Future Universal Histories (Umgangskrigen)5. Le Soleil6. 2011, Or a Knight of the Fail (Toteninsel)7. String the Bow of Sorrow (Solefald, 15.9.1995)8. Oslo Melancholy (Den Norske Sumaren)
Winylowa edycja albumu „The Holy Bible” – trzeciej studyjnej płyty walijskiej grupy Manic Street Preachers, wydana w 1994 roku. Tracklista:Side A1. Yes2. Ifwhiteamericatoldthetruthforonedayit'sworldwouldfallapart3. Of Walking Abortion4. She Is Suffering5. Archives Of Pain6. RevolSide B1. 4st 7lb2. Mausoleum3. Faster4. This Is Yesterday5. Die In The Summertime6. The Intense Humming Of Evil7. P.C.P.
"40 piosenek Ireny Santor" to dwa krążki "ukochanych piosenek" artystki. Irena Santor jest laureatką międzynarodowych festiwali piosenkarskich oraz wykonawczynią wielu utworów, które stały się ponadczasowymi przebojami.
Dwupłytowe wydawnictwo zapowiada serię "Lounge Electrique" i jest przeglądem ambientowych, chilloutowych i elektronicznych możliwości modnych klubów. Tracklista: CD 1 1. Camille Yarbrough - Take Yo' Praise (Original) 2. Beanfield - The Season (Swag's Vocal Mix) 3. Mk2 - Burial Mix 4. Jean-Michel - Supernova 5. Supatone - Yorulamenta! (Original Mix) 6. Pronoia - Counterplay 7. De-phazz - Jazzmusic (Extended) 8. Smoke Starr - 68'ers 9. Freedom Satellite - Soul Samba 10. Romeo - Sparkys Joint 11. Beth Hirsch - Somebody Dandy CD 2 1. Mint Royale - Phlump 2. Bt - Madskillz-mic Chekka 3. Smg - First Contact 4. The Green Man - Reincarnation 5. Takraf - In Motion 6. Bt - Dreaming (Original Version) 7. Flexx - Voodootrip 8. Impulse - Smokin' Carr 9. Headz - Night Skool (The Beatmaniac Remix) 10. Resonance - Eccentric Overload (Album Version) 11. X-static - Wicked E
Tracklista:1. Absurdity2. Meaninglessness3. Lost4. Grief5. Hunger
Tracklista: 1. Keep Pushin'2. God's Gonna Do It3. You Ought to Testify4. Angels Remix5. God Is Able6. I'll Praise Your Name7. The Man8. O Lord We Worship You9. Can't You See God Working10. I'm Gonna Make It11. I Love My Life
Na płycie zatytułowanej „Mistrz sztuki” muzyka jak i oprawa wizualna to strumień świadomości. Na produkcji Rau zawarł sporo satyrycznych obserwacji otaczającej nas rzeczywistości, autoironii, ale też i mroczne, a nawet osobiste utwory oraz potyczki z technologią i przemysłem. Stylistyka muzyczna mocno wchodzi w rejony elektroniki, techno i okazjonalnie trapu – wszystko jednak w typowej dla Rau stylówce. Na płycie usłyszymy takie persony jak Żyto, Adi Nowak, Kapota oraz Frosti Rege. Płyta wydana własnym sumptem z dystrybucją w Asfalt Records. Rau_Performace aka Rau: Warszawski producent, raper, grafik, autor teledysków. Ma na swoim koncie współprace z takimi artystami jak Ten Typ Mes, Eldo, Onar czy Natalia Nykiel. W dorobku artystycznym posiada również dziesiątki kompozycji telewizyjnych oraz reklamowych. Jego styl muzyczny jest bardzo charakterystyczny, a warstwa liryczna jest pełna luźnych spostrzeżeń, autoironii, humoru jak również poważnych refleksji. Na scenie odbiega od klasycznej formuły grania koncertów, przeplatając je live’actami i grą na swoim samplerze. Jego debiutancki album zatytułowany „Konkretna Rozrywka” ukazał się 13 maja, nakładem wytwórni Alkopoligamia.com debiutując na 14 miejscu na OliS zebrał pozytywne recenzje. A okładka albumu jego autorstwa znalazła się na 7 miejscu w konkursie Cover AwArts 2016.
Tracklista: CD 1 1. Allegro 10.35 2. Adagio 6.34 3. Allegro Assai 7.34 4. Allegro 7.48 5. Andante - Allegretto Tranquillo - Andante 8.17 6. Rondo: Allegro Moderato 7.00 7. Allegro 7.41 8. Larghetto 7.43 9. Allegretto 7.48 CD 2 1. Allegro 13.05 2. Larghetto 7.33 3. Allegretto 8.27 4. Allegro Non Troppo 17.03 5. 9.04 6. Andante - Allegretto Tranquillo - Andante 12.36 7. Allegretto Grazioso 9.24 CD 3 1. Maestoso 21.21 2. Adagio 14.17 3. Rondo. Allegro Non Troppo 10.50 4. Allegro Molto Moderato 12.36 5. Adagio 7.19 6. Allegro Moderato Molto E Marcato 10.28
„Jeśli wszystko, co mówisz jest prawdą, Wszystko, co myślisz to kłamstwo.” – Z E A M S O N E
To był szczególny rok. Historia pędziła do przodu jak 20 lat wcześniej. Spełniło się proroctwo Kaczmarskiego - runął mur, stół stracił kanty, a świat zbliżył się na wyciągnięcie ręki. Nawet w krakowskim mikrokosmosie czuć było wiatr zmian, jak dekadę wcześniej za wspaniałych czasów "Gazety Krakowskiej" Macieja Szumowskiego. Festiwal Piosenki Studenckiej wciąż był enklawą tego, co oddziela sztukę od rozrywki. Przyznam się bez bicia - z imprezy w 1989 roku zapamiętałem jedynie imię i nazwisko laureatki, która wzięła wszystko - i Grand Prix, i nagrodę dziennikarzy. Chwilę później nie skojarzyłem tej osoby z dziwną nazwą Ya Hozna - którą poznałem dzięki krakowskiemu profesorowi zappologii Piotrowi Markowi - myślałem, że ktoś po prostu wpadł na pomysł zmierzenia się z twórczością Franka w swoich interpretacjach. Okazało się, że nie byłem całkiem daleki od prawdy - zappowski eklektyzm Renaty Przemyk, nie tylko pokazał, że Tom Waits może być kobietą, ale pozwolił jej jako prawdopodobnie jedynemu artyście w historii branży wystąpić w tym samym okresie w Opolu, Sopocie, Jarocinie i na FAMIE. A zaraz potem na Festiwalu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. Jarociński występ z Armią to zresztą, w moim subiektywnym odczuciu, jedno z najważniejszych wydarzeń w historii polskiej muzyki. Moja muzyczna ciekawość po raz pierwszy została gruntowniej zaspokojona, kiedy jako dziennikarz pewnej dużej i kiedyś dość niepokornej artystycznie, komercyjnej stacji radiowej z Wolnego Miasta Kopiec Kościuszki zaproponowałem Artystce nocny program "na żywo”. Od północy, od niej z podkrakowskiego domu. Na przełamanie lodów i strachu przed nieznanym, przywiozłem, jak pamiętam, skonsumowany potem wspólnie załącznik, choć to nie on zdecydował o radiowej magii tamtej nocy. Kraków (ponownie) - telewizyjne studio w Łęgu i swoiste podsumowanie pierwszej dekady lat dziewięćdziesiątych w polskiej muzyce - koncert "Kobiety w rocku" i 7 śpiewających Pań od Edyty Bartosiewicz z radykalnie nową fryzurą, przez Katarzynę Nosowską, już mającej pewnie w głowie poza „heyowe”, solowe projekty po Renatę Przemyk, wprawdzie weterankę i laureatkę Opola i Sopotu, ale, jak pamiętam, ciut niewygodnie czującej się w ramach telewizyjnego show, którego pomysłodawcą i mózgiem był ktoś o zupełnie innych artystycznie celach. A był to już okres albumu "Tylko Kobieta" nagrodzonego Fryderykami, których piętno słychać z kolei na mojej ulubionej płycie - „Andergrant”, pokazującej równocześnie niejednoznaczność terminu "piosenka poetycka” i niejednoznaczność terminu „komercja", co w przypadku Renaty Przemyk oznacza ileś tam płyt w różnych kolorach kruszcu, a dla mnie jest koronnym dowodem, że autorskie, niekoniecznie łatwe w odbiorze płyty mają (tak było i jest do dziś) swoją wierną, dużą publiczność, która po pierwsze nie jest niewyszukana w potrzebach, jak z niezachwianą pewnością twierdzą medialni decydenci, a po drugie w wypadku swojej ulubionej artystki chcą posiadać jej dzieło w wersji fizycznej i namacalnej, a nie wirtualnego pliku w wirtualnej chmurze. Na telefonie można oglądać nawet "Odyseję Kosmiczną 2001" Kubricka (sam widziałem taki przypadek w krakowskim tramwaju), ale obcowanie ze sztuką wymaga odpowiednich narzędzi. Także odpowiedniego medium. Jak na przykład „Trójka”, która nie tylko transmitowała na koniec ubiegłego wieku koncert Renaty z Przeglądu Piosenki Aktorskiej w Kolonii, ale chętnie gości ją w swoim magicznym studio imienia Agnieszki Osieckiej. Skoro jesteśmy przy roku 2001… koniec sierpnia, Muzeum Śląskie w Katowicach, koncert „Wyrwani życiu” - pierwsze zetknięcie z ponadczasową, uniwersalną, do dziś bardzo bliską memu sercu "Blizną", z płyty, która wydaje się być równie ważna dla samej Artystki. Od zawsze ciągnęło ją do teatru. Tego z muzyką. Ze wspaniałym efektem. „Balladyna", „Monsters”, „Odjazd", „Szyc", „Noce Waniliowych Myszy” i całkiem niedawne, wspaniałe "Boogie Street”, przyklepane przez samego mistrza Cohena. To nic dziwnego. Przecież każdy koncert Artystki to spektakl z muzyką. I to się nigdy juz nie zmieni, podobnie jak kolejne, nieuniknione chyba flirty z teatrem. Ta podobno "Mało zdolna szansonistka" łączy w sobie rzeczy nie do połączenia. Jest równocześnie Juliette Greco i Pattie Smith, Tomem Waitsem i Frankiem Zappą. Ale przede wszystkim unikatową artystką - Renatą Przemyk. Jak wspaniały album o takim właśnie tytule „Unikat". Byłem, jestem i zapewne będę fanem, może nawet psycho. I „Gites". Piotr Metz P.S. Piosenki na tej płycie to wybór samej artystki.A ona wie najlepiej, co nam chce powiedzieć. Posłuchajmy z uwagą.