Tracklista: 1. Intro 2. Tin Man 3. Only Game In Town 4. I Need You 5. Foolin' 6. Ventura Highway 7. California Dreamin' 8. Another Try 9. Horse With No Name 10. All Night 11. Here 12. Hollywood 13. Sandman 14. Sister Golden Hair
Tracklista:1. Song of the Islands2. Don't Sing Aloha When I Go3. Beyond the Reef4. Crying Steel Guitar5. My Isle of Golden Dreams6. Now Is the Hour7. Sweet Leilani8. Down Where the Trade Winds Blow9. Constancy (Ua Like No a Like)10. Island Echoes11. Moonland12. Aloha Oe
Debiut płytowy to złożona materia. Autorski album jest przedstawieniem się publiczności, a jak wiemy, pierwsze wrażenie można zrobić tylko raz. Niektórym, mimo braku doświadczenia, udaje się zachwycić słuchaczy i krytyków, inni często wpadają w którąś z wielu pułapek, choćby udziwnionych kompozycji czy niekończących się fajerwerków strzelających z instrumentu lidera wprost do ucha odbiorcy. Młodzi artyści mają poczucie, że wraz z wejściem na rynek fonograficzny mają niepowtarzalną okazję, aby udowodnić swoją techniczną biegłość. Dawid Lubowicz niczego nikomu udowadniać nie musi. Rozpoczyna płytową karierę w charakterze lidera, ale ciężko nazwać go przecież debiutantem. Nawet ci, którzy śledzą polską scenę jazzową od niechcenia, powinni doskonale zdawać sobie sprawę z talentu i dotychczasowych dokonań skrzypka. Do tej pory jego barwę, lekkość improwizacji, a także zdolności aranżacyjne i kompozytorskie mogliśmy usłyszeć w projektach plasujących się na styku gatunków muzycznych oraz w przedsięwzięciach związanych z warszawskimi teatrami. Jednak bez wątpienia najistotniejszym składem, w jakim gra, jest Atom String Quartet. Współtworząc już od ośmiu lat tę supergrupę złożoną z „czterech najsympatyczniejszych rzępajłów z siłą rażenia adekwatną do nazwy zespołu!” (jak celnie określił smyczkową formację Jan Ptaszyn Wróblewski) zdobył szerokie uznanie publiczności. Na autorski krążek Lubowicza czekaliśmy długo, zapowiedzi krążyły już przynajmniej od trzech lat, a fragmenty materiału wybrzmiewały na kilku koncertach, jakie skrzypek grał ze zmiennymi składami. Bardzo zapracowany muzyk w wakacje zeszłego roku, między udziałem w nagraniach dla innych zespołów, próbami do premiery musicalu, do którego komponował muzykę, a koncertami smyczkowego kwartetu, znalazł wreszcie chwilę na rejestrację autorskiego albumu. Dosłownie chwilę, bo sesja trwała zaledwie półtora dnia. Polska wiolinistyka jazzowa jest dyscypliną piekielnie mocną – wiemy to nie od dziś. Siłą rzeczy fani jazzowych skrzypiec w naszym kraju stają się odbiorcami coraz bardziej świadomymi i wymagającymi. Właśnie ta publiczność będzie zagorzałym adwokatem i surowym sędzią poniższego nagrania. Jego różnorodność sugeruje jednak, że odbiorcą powinien być fan muzyki jako takiej, a nie ortodoksyjny wyznawca jej wybranego nurtu. Mam nadzieję, że debiut fonograficzny w roli lidera przyniesie Lubowiczowi jeszcze więcej uznania niż zdobyte do tej pory Fryderyki, Mateusze Trójki, Złote Gęśle, czy wysokie pozycje w ankietach magazynów jazzowych. Jasne, że płyta Inside nie została wydana dla nagród, a dla satysfakcji, zarówno artysty jak i odbiorców tego albumu. Chęć stworzenia autorskiej muzyki przez Dawida Lubowicza po trzydziestu latach gry na skrzypcach właśnie się zmaterializowała. Jego równie duże pragnienie podzielenia się tą muzyką z publicznością spełni się w momencie umieszczenia krążka w Waszych odtwarzaczach, do czego gorąco zachęcam. Skład: Dawid Lubowicz skrzypce, skrzypce 5-strunowe / violin, 5-string violin Krzysztof Herdzin fortepian, akordeon, flet / piano, accordion, flute Robert Kubiszyn kontrabas, gitara basowa, gitara tenorowa / double bass, bass guitar, fretless bass Łukasz Żyta perkusja / drums gościnnie / featuring: Jacek Kotlarski - wokal / vocal Tomasz Kałwak - instrumenty klawiszowe / keyboards Płyta wydana pod Patronatem Burmistrza Miasta Zakopane Leszka Doruli. Partnerami wydawnictwa są: Stoart i ZAIKS.
Sopranistka Joanna Tylkowska-Drożdż oraz muzycy z zespołów kameralnych Baltic Neopolis Quartet i April String Trio zapraszają w muzyczną podróż do skąpanej w śródziemnomorskim słońcu krainy liryzmu i uczuciowości. Słuchaczy płyty „Il Tramonto” czeka spotkanie z kameralistką pochodzących z Italii twórców z drugiej połowy XIX i początków XX wieku - czasów rozkwitu włoskiej opery.Prócz dzieł kompozytorów tak znanych jak Giuseppe Verdi i Giacomo Puccini, czy słynny z muzyki filmowej Nino Rota na nagraniu znalazły się również pieśni Giuseppe Martucciego oraz Ottorino Respighiego, tak różne w środkach wyrazu od operowych arii a jednocześnie tak do nich podobne w swojej poetyckiej emocjonalności.
Tracklista: 1. Country Death Song 2. I Hear The Rain 3. Never Tell 4. Jesus Walking On The Water 5. I Know It's True But I'm Sorry To Say 6. Hallowed Ground 7. Sweet Misery Blues 8. Black Girls 9. It's Gonna Rain
Tracklista:1. Black Sheep Boy2. Sitting in Limbo3. Soul Trek (Holy Blue)4. Tobacco Ash Sunday5. Forever6. I Forgot to Be Your Lover7. Lonely No More8. Don't the Sun Catch You Crying9. Cry Me a River10. Glory Bound11. Oh Death
'As refreshing a package of out-of-the-way Vivaldi as has recently come my way' (The Magic Flute, USA) 'Captivating pieces whose melodic charm, fine craftsmanship and varied tonal palette make them rewarding both to play and hear' (BBC Music Magazine)
Płyta nagrana po europejskiej trasie koncertowej, podczas której John Scofield doskonalił własne kompozycje i udowadniał swą wielką sztukę improwizacji. Muzycy spotkali się w monachijskim klubie, by odbyć spokojną, skupioną sesję, sumującą doświadczenia z wielomiesięcznych koncertów. Wydawnictwo ukazuje się w serii uświetniającej 25-lecie wytwórni ENJA Records Muzycy: John Scofield: guitar Steve Swallow: bass Adam Nussbaum
1. Miss Kaba2. Red Cloud3. Trippin' The Lovelight Fantastic4. Snake Charmer Man5. Nobody Puts Baby In The Corner6. Les Nuits De Monsieur Naj7. Arkhangelsk8. L'Un Dans L'Autre9. Akiko10. Entre Le Ciel Et L'Eau
To już drugi w karierze Chan Marshall (występującej pod pseudonimem Cat Power) album z coverami. Pierwszy, "The Covers Record" ukazał się w 2000 roku i okazał się niemałym zaskoczeniem. Ten, zatytułowany "Jukebox", to już jednak całkiem inna historia. To już jest coś, co zasługuje na miano arcydzieła.Założenie tego rodzaju płyt jest zwykle proste. Jakiś wykonawca pragnie złożyć hołd tym artystom, na jakich się wychował i jacy go inspirowali. Na "Jukebox" - czyli, po naszemu, na "Szafie grającej" - Chan odwołuje się do tak różnych wokalistów, jak Frank Sinatra, Bob Dylan, Janis Joplin, Johnny Cash, Billie Holliday czy Joni Mitchell (na "bonusie" są jeszcze covery m.in. Nicka Cave'a, grupy Moby Grape, Patsy Cline i Roberty Flack). U Chan Marshall nigdy jednak nic nie jest proste. U niej wszystkie te covery - nie tak jak na znakomitej większości podobnych albumów - brzmią jak utwory z płyty autorskiej. To, co już osiem lat temu ona pokazała, a mianowicie, że traktuje swych idoli z miłością, lecz nie na kolanach, teraz doprowadziła do doskonałości. Z pewnością Frank Sinatra byłby zaskoczony wersją "New York", która brzmi jak swamp blues z głębokiego południa, a James Brown przecierałby sobie uszy, słuchają swojej ballady "Lost Someone". Chan zna swoje strony silne i słabe. Nigdy nie będzie w stanie zaśpiewać tak, jak Billie Holiday czy Janis Joplin. Wszelkie próby zaśpiewania ich piosenek w stylu oryginałów byłyby żałosne. Jednak też ma głos nie od parady i nie raz dowodzi, że potrafi utwory tych wielkich pań (odpowiednio : "Don't Explain" i "Woman Left Lonely") zaśpiewać po swojemu - także porywająco. Jest jednak jeszcze coś, na co słuchając tej płyty (w większości nawiązującej do różnych konwencji bluesowych i soulowych) warto zwrócić uwagę. Tym razem Chan ma własny, stały i znakomity zespół - Dirty Delta Blues. A tworzą go, i tu uwaga: Jim White z Dirty Three, Gregg Forman z Delta 72, Judah Bauer z Jon Spencer Blues Explosion oraz Eric Paparozzi z Lizard Music. Nadto gościnnie pojawiają się Spooner Oldham (Neil Young, Janis Joplin), Larry McDonald (Toots and The Maytalls, Taj Mahal), Teenie Hodges (Al Green) i Matt Sweeney (Chavez). W takim doborowym towarzystwie nie może powstać zła muzyka.I jeszcze jedna, a właściwie dwie sprawy. Na płycie jest jeden nowy utwór oryginalny Cat Power, "Song To Bobby". Po drugie, jednak radzimy zaopatrzyć się w egzemplarz z bonusowym dyskiem. Bez coverów "Breathless" Nicka Cave'a i wręcz niesamowitego "Angelitos Negros" Roberty Flack, nawiązującego do nurtu solea flamenco, "Jukebox" będzie uboższy.