Klimat melin, knajp, pijackich zabaw, karcianych gier i bikiniarskiej łobuzerki - to wszystko znajdziemy w muzyce warszawskiej grupy Criminal Tango.Zespół to kwintet, grający czadową mieszankę rockabilly, punk rocka i gangsterskich swingów. Powstali w 2010 roku, a w 2011 wydali swoją ep-kę "Warszawscy Bikiniarze".
Znana polska wokalistka – Natalia Kukulska, tym razem – w duecie ze swoim mężem – jednym z najwybitniejszych polskich perkusistów – Michałem Dąbrówką.Natalia i Michał sami stworzyli w całości materiał na płytę, a także wyprodukowali go we własnym studiu. Wspólne kompozycje, teksty Natalii, partie klawiszowe, programowanie i perkusja zagrane przez Michała, samodzielnie rejestrowany dźwięk, wszystko to przedstawia „CoMix” jako efekt współpracy pary muzyków. Pokazując kunszt dojrzałości muzycznej, dają się poznać w nowej roli producentów. I mimo, że jest to płyta z jednej strony wokalistki i perkusisty, a z drugiej muzycznego małżeństwa, nie ma na niej ani wirtuozerskich popisów wokalno-perkusyjnych, ani wyłącznie piosenek traktujących o uczuciach. Jest za to duża dyscyplina, gdzie piosenka gra rolę główną, a teksty są pretekstem do zabawy formą muzyczną.To najnowsze wydawnictwo jest poniekąd kontynuacją docenionej wśród branży i słuchaczy – „Sexi Flexi” - złotej płyty Natalii z 2007 r. W najnowszej produkcji Artystki znajdziemy zatem wiele nawiązań do muzycznych klimatów z poprzedniego albumu - słychać analogowe syntezatory czy też nowoczesną elektronikę, występującą często w kontekście vintage'owych barw. Album wzbogacony jest brzmieniem żywej perkusji, nagrywanej nie zawsze w sposób standardowy, stąd też pojawiają się "brudne" i mało sterylne bębny. Inspiracje i pomysły aranżacyjne „CoMix’u” częściowo nawiązują do lat 80-tych, ale usłyszeć tu także można wpływy europejskich nurtów muzycznych.Jak opowiada Natalia o płycie: „Nasze pomysły dyscyplinujemy i zamykamy w formie piosenek - w tym rozumieniu jest to płyta pop. Ale w naszym przypadku ta szuflada jest dość ciasna, bo słuchamy bardzo różnej muzyki i przez lata rozwijały nas rożne gatunki: jazz, soul, R&B, funk, elektro, akustyczne brzmienia… Słowo "mix" w tytule odnosi się do połączenia naszych doświadczeń, wrażliwości, emocji...“Zbieranie pomysłów i ich realizacja zajęły team'owi Kukulska&Dąbrówka prawie rok. Muzycy sporo czasu poświęcili na wybieranie i szukanie odpowiednich brzmień. Natalia bardzo odważnie prezentuje na płycie swój głos, podchodząc do niego z dużym dystansem, stąd częste przestery oraz ciekawe, rytmiczne i harmoniczne chórki, tworzące muzyczne riff’y. Jednak, nie brakuje tu także emocjonalnego śpiewania.Oboje z Michałem podeszli do całej produkcji w sposób niesztampowy- zabawa formą i warstwami utworu, to coś, co wyróżniać może tę płytę spośród wielu schematycznych wydawnictw. Podkreśla to "ruchoma" okładka, która w dowcipny sposób przedstawia portrety bohaterów albumu. Nieszablonowa jest tu także gra między słowem, dźwiękiem i rytmem. W otwierającym album utworze „Black & White”, zaskakuje połączenie rytmu „New Orleans“ z nowoczesną elektroniką. W piosence „Będzie jak ma być“ natomiast, charakterystyczny rytm w połączeniu z orkiestrą smyczkową daje wymiar iście filmowy. W „Coś więcej“ usłyszeć można ciekawą linię basową zagraną na kultowym syntezatorze Moog, wkomponowaną w nastrojową melodię. W "Love is Salvation" użyte zostały znamienne dla lat 80 elektroniczne bębny – Simmons, choć sam utwór jest niezwykle świeży.Do tego słowa, które składają się w pewien ciąg opowiadań i przemyśleń. „Nie są to wyłącznie osobiste teksty“.- jak mówi Natalia. „Choć pisałam je opierając się o moje indywidualne spostrzeżenia, to nie zawsze śpiewam o sobie. Wiele podpowiedziała mi wyobraźnia. To nie tylko miłosne historie… Jest o pozorach, o kontrastach, o tempie życia, o wolności…“- podkreśla Artystka. Do tych refleksyjnych utworów można z pewnością zaliczyć, niezwykle osobiste wyznanie "Wierzę w nas" i piosenkę pt. "Niewidzialna". Lekkości albumowi nadają utwory w klimacie bardziej klubowym jak „Emergency” i „Part of it” czy funkowo - soulowe „Funk with U”, w którym gościnnie zaśpiewał Nick Sinckler.Natalia i Michał chcąc wzbogacić płytę prawdziwym brzmieniem smyczków zaprosili do współpracy również Adama Sztabę. Pod jego batutą zespół smyczkowy Polskiej Orkiestry Radiowej nagrał trzy utwory, których partie smyczkowe zaaranżował Adam. Mixem albumu zajął się Marek Piotrowski, z Planu B, z którym Natalia współpracowała przy poprzedniej produkcji.Album promować będzie bardzo charakterystyczny singiel „To jest komiks“ - utwór oparty na mocnym, powtarzającym się rytmie i syntezatorowym riffie, nasuwającym skojarzenia produkcji lat 80. Piosenka opowiada o pozorach życia, porównując je do komiksu. "Żyjemy w świecie obrazkowym, kategoryzujemy go po pozorach, a obrazy dają tysiące interpretacji. Sami więc zakładamy maski, by sprostać oczekiwaniom innych. Prawdy nie znajdziemy w uproszczeniach - o tym śpiewam w piosence " - mówi artystka. Do utworu powstaje fabularny i surrealistyczny teledysk w reżyserii Bartosza Prokopowicza.Duet Kukulska&Dąbrówka bez kalkulacji stworzył płytę bardzo spójną, wysmakowaną, a przy tym niezwykle wielobarwną, łącząc w naturalny sposób swoje odczucia muzyczną klamrą. Efekt ich wspólnej pracy będzie można usłyszeć już 18 maja – jest to oficjalna data premiery albumu „CoMix”.1. Black & White2. To jest komiks3. Love is salvation4. Wierzę w nas5. Funk with U (feat. Nick Sinckler)6. Emergency7. Coś więcej8. Part of it9. Niewidzialna10. Będzie jak ma być
Doskonałe przyjęcie albumów "Komety", "Via Ardiente", "2004-2006" i "Akcja v.1" niezbicie dowodzi klasy grupy, która doceniana jest także poza granicami Polski czego dowodem było wydanie na początku 2008 roku albumu "The Story Of Komety" przez meksykańską firmę Esquilo Records i zaproszenie zespołu na serie koncertów w Meksyku i USA. Meksykańskie wydanie płyty "The Story Of Komety" zawierało 19 nagrań zespołu i choć głównie w wersjach z angielskimi tekstami, to jednak spotkało się ze sporym zainteresowaniem także w Polsce. Zaowocowało to decyzją wydawcy i zespołu o oddaniu w ręce krajowych fanów polskiego wydania tej płyty, której zawartość w zdecydowanej części pokrywa się z meksykańskim odpowiednikiem, z tą różnica, że tracklista składa się z utworów w większości z polskimi tekstami. "The Story Of Komety" to zestaw 20 przebojów Komet stanowiących przekrój dokonań grupy w okresie od wydania w 2002 roku pierwszego albumu pt. "Komety" do roku 2008, którego celem jest przypomnienie drogi jaką na przestrzeni tych lat przeszła ta nietuzinkowa formacja. Tracklista: 1. Bezsenne noce 2. Zabierz mnie do domu 3. Wreszcie w ciąży 4. Wyglądasz źle 5. To samo miejsce 6. Eyes Of Green 7. Miasto turystów 8. Kieszonkowiec Darek 9. Ostatnie lato XX wieku 10. El Ringo 11. W dżinsach i w swetrze 12. Tak czy nie? 13. W pułapce 14. Nuda Nuda Nuda 15. Aztec Gold 16. April Rain 17. Anna jest szpiegiem 18. Po drugiej stronie 19. Traktuj mnie źle 20. Spotkajmy się pod koniec sierpnia
Zespół Lorein wraz z wydaniem pierwszego albumu zdobył kilka ogólnopolskich nagród m.in.: Złoty mikrofon za najlepszy Debiut czy Muzyczne Scyzoryki (debiut roku; najlepszy wykonawca pop). Grupę ogłoszono też Zespołem Roku Polskiego Radia Kielce. W Rockowej 100-ce Najlepszych Kawałków Eski Rock znalazły się aż trzy piosenki z repertuaru grupy: „Krótkowzroczność”, „Świat rzeczy” oraz „Pozytywny”.Wokalista i założyciel Lorein, Łukasz Lańczyk, doceniony został także przez muzyków zespołu Myslovitz, którzy po odejściu Artura Rojka zaproponowali mu zastąpienie frontmana. Jesienią 2014 roku Lorein wystąpili w programie Must Be The Music – Tylko Muzyka, gdzie za sprawą Dzikiej Karty słuchaczy RMF FM, zostali finalistą VIII edycji programu. Album „Złamania” został nagrany dzięki crowdfundingowemu wsparciu ponad 1800 fanów.
"Któż może być bardziej szalony”, niż dwaj kompozytorzy tworzący musical do słów Witkacego? - można zadać pytanie trawestując tytuł jednego z fragmentów tego przedstawienia. Jednak Marek Grechuta, za namową Jana Kantego Pawluśkiewicza, przystąpił do pracy nad tym - zdałoby się niewykonalnym - przedsięwzięciem i dwaj założyciele zespołu Anawa połączyli siły po kilku latach pracy osobno. Stanisław Ignacy Witkiewicz (1885-1939) - malarz, dramaturg, powieściopisarz, filozof i teoretyk sztuki - ożywa w dziele Grechuty i Pawluśkiewicza, jako autor nieomal… liryczny (rzecz jasna przewrotna to liryka). Stało się tak dzięki zabiegowi, jakiego dopuścili się na jego tekstach kompozytorzy, wybierając krótkie fragmenty bez nadrzędnej myśli przewodniej (twórca teorii Czystej Formy byłby z nich dumny). Materiału dostarczyły w głównej mierze dramaty Witkiewicza - jeden fragment (Zabij ten lęk) pochodzi z powieści "622 upadki Bunga”. Tytułowej "Szalonej lokomotywie” (rękopis utworu zaginął i znamy go z przekładu francuskiego) zawdzięczamy jedynie zacytowany na wstępie tekst Któż może być bardziej szalony. "Szaloną Lokomotywę" otwiera "tryptyk” składający się na sławetny przebój Hop szklankę piwa (większość tekstu pochodzi tutaj z dramatu "Tumor Mózgowicz”). Wychodząc ze słusznego założenia, że po słowach "myśl w własne wątpia zapuściła szpony i gryzie siebie w swej własnej otchłani” nic już słuchacza nie zaskoczy, twórcy przedstawienia serwują perełki w rodzaju Przez uczuć najdziwniejsze sploty ("błądzą drapieżne koty”). Ale udział w tym musicalu to nie żarty - Marek Grechuta staje przed najwyższą poprzeczką, jako wokalista, a skala dynamiki zatacza pełne koło od szeptu po krzyk (Zagadki). Jednak nie jest w tym wysiłku osamotniony. Pierwszoplanową rolę odgrywa w "Szalonej Lokomotywie" Maryla Rodowicz. Zaproszona do współpracy przez kompozytorów i Krzysztofa Jasińskiego - reżysera przedstawienia w krakowskim Teatrze STU (premiera: czerwiec 1977 roku) - artystka uległa natychmiastowej fascynacji muzyką i od początku miała poczucie, że "bierze udział w czymś wyjątkowym”. Także z technicznego punktu widzenia - już pierwszy duet na płycie, Z głębiny nocy niepojętej, postawił piosenkarkę przed karkołomną próbą zaśpiewania "poza skalą". Przeszła więc… na falset, uzyskując nietypowy dla siebie efekt kolorystyczny. W Oto ja - oto on słyszymy dynamiczne wcielenie obojga artystów, zaś w Czy to tu? roztaczają aurę sarkastycznej melancholii… Zabij ten lęk to "Maryla liryczna", krótkie Pomnę jak niegdyś wykonuje z należytym patosem, zaś w Weź mnie ze sobą odzywa się w piosenkarce chochlik burleskowy. Najważniejsze, że przez cały czas "tak trochę metafizycznie stylizuje”… "Szaloną Lokomotywę" wzbogacają - tak trzeba to określić - dwa utwory, które nie wyszły spod pióra Witkacego. Pierwszy to dzieło Józefa Czechowicza, poety Drugiej Awangardy (tworzywem utworu Motorek jest wiersz "Przemiany”). Szalona (niczym lokomotywa) melodia piosenki powraca w wersji instrumentalnej jako Taniec szewców. Ikar to wiersz Leszka A. Moczulskiego, lecz słowa "ale ja już nie miałem czasu, który dopalał się na końcu wolno przesuwającej się wskazówki” mieszczą się zupełnie naturalnie w świecie Czystej Formy. Zakończenie Chcę cię uchronić ("od wszystkich potworności, które przeżywamy") jest syntezą przedstawienia w "literacko-muzycznej pigułce" o kabaretowym - nie pozbawionym elementów autoironii - charakterze. Zresztą, czy dekadencki musical o rozmachu "Szalonej Lokomotywy" może kończyć coś innego, niż fanfara?
„Bursztynowa Kolekcja” to seria wydawnicza prezentująca dorobek artystyczny wybranych wykonawców, którzy na trwałe zapisali się w historii polskiej muzyki. Każda płyta to zbiór starannie wyselekcjonowanych utworów danego artysty, jego największych hitów i sentymentalnych powrotów do nagrań na żywo. Na płycie dedykowanej wybitnej Irenie Jarockiej znalazły się takie niezapomnianie kompozycje jak „Odpływają kawiarenki”, „Motylem jestem”, „Był ktoś”, „Śpiewam pod gołym niebem”, „Gondolierzy znad Wisły” oraz „Wymyśliłam Cię”.
Fascynujące spotkanie dwóch wybitnych osobowości: Krzysztofa Trebuni-Tutki i Tymona Tymańskiego! Charakterystyczne dla Podhala melodie i brzmienia, inspirowane XIX-wiecznymi zbiorami Oskara Kolberga, Ludwika Zejsznera i Jana Kleczyńskiego, wzbogacono współczesnym jazz-rockowym instrumentarium. Dzięki temu dostajemy pieśni zbójnickie w niespotykanej dotąd odsłonie, pełne nowej energii i siły gór.Krzysztof Trebunia-Tutka - muzyk, kompozytor i architekt tworzący w duchu kontynuacji góralskiego dziedzictwa przodków. Jego specjalnością są adaptacje tradycyjnych utworów ludowych oraz Nowa Muzyka Góralska – własne kompozycje i teksty inspirowane góralszczyzną. Uczestniczył w wielu udanych eksperymentach muzycznych, m.in. z Twinkle Brothers z Jamajki, A. Sherwood i A. Cronshaw z Wielkiej Brytanii, zespołem Ordo Sakhna z Kirgizji, W. Kiniorskim, K. Ścierańskim, K. Herdzinem, M. Kulentym, Wojciechem Waglewskim i Voo Voo, Quintetem Urmuli z Gruzji), w projektach z chórami i orkiestrami symfonicznymi – zawsze z poszanowaniem i hołdowaniem tradycji góralskiej. Ryszard Tymon Tymański- kompozytor, multiinstrumentalista, wokalista, producent, scenarzysta, wydawca i autor tekstów. Założyciel Miłości (1988) – najważniejszego zespołu polskiego jazzu lat 90-tych, założyciel i lider aternatywno-rockowego zespołu Kury. Oprócz prowadzenia swych dwóch sztandarowych formacji Tymański udzielał się również jako lider lub członek grup Tymon i Trupy, Czan, NRD, The Users i Masło, grupa Tymon and The Transistors oraz improwizującego Tymański Yass Ensemble i Polish Brass Ensemble.
Ponad rok trwała praca nad nowym albumem GOORALA. Dopieszczony master zaowocował powstaniem krążka bez przypadkowych dźwięków, dopracowanego pod każdym względem, a artysta, zamiast powierzyć zmiksowanie i mastering w ręce studio, sam podjął się ogromnej i żmudnej pracy z tym związanej, zaklinając w dźwięki spory kawał samego siebie - już po pierwszym przesłuchaniu czuć, że płyta jest bardziej osobista, niż poprzednia. To samo można powiedzieć o pozostałych, którzy przyczynili się do powstania albumu: Annie ‘Wiośnie’ Rogowskiej, Macieju ‘Kamerze’ Szymonowiczu, Piotrze Gawronie, Janie Mędrali i Adriannie Styrcz - każde z nich odcisnęło tu swój unikalny styl i charakter.GOORAL (synth/piano, beatbox, wokal): producent, generator dźwięków i prekursor łączenia electro, dubstep i dnb z góralszczyzną. Wielkim wpływem na twórczość Goorala było miejsce, z którego pochodzi – Bielsko-Biała. To miasto otoczone górami, dla jednych furtka na góry, dla drugich furtka na zgiełk. Gooral ma bliżej do miasta, ale w górach spędził pół życia, trenując i ucząc ludzi jazdy na nartach.W połowie lat 90 zakochał się szeroko rozumianej w tamtych czasach muzyce technicznej i elektronicznej. Z Maćkiem Szymonowiczem założył i tworzył projekt PSIO CREW wydając album “Szumi Jawor Soundsystem” i grając setki koncertów. W 2008 roku opuścił Psio Crew rozpoczynając wędrówkę muzyczną, której efektem był kultowy album Ethno Elektro. Gooral zaczynał od występów solo, obecnie w zależności od składu występują z nim: Anna Wiosna Rogowska (wokal), Maciej Kamer Szymonowicz (wokal góralski, piszczałka), Piotrek Gawron (skrzypce) oraz Jan Mędrala (kontrtenor). Mieszanka ta daje wybuchowe połączenie ludzi z różnych kultur i różnych miejsc, co w szczególności można zauważyć na energetycznych koncertach, na których usłyszeć też można kult ciszy. W całej swojej karierze Gooral zagrał m.in na festiwalach: Woodstock, Opener, Cooke, Red Bull X Fighters, Sziget, Colours of Ostrava, before Nowa Muzyka, Slot Art, Terra Polska. Oraz w wielu polskich i czasem europejskich klubach.Dźwiękami Ethno Elektro, zainspirował się sam Jurek Owsiak, popychając Goorala do kolaboracji z Zespołem Pieśni i Tańca Mazowsze, przy stworzeniu widowiska live. Owocem, tego niecodziennego połączenia, jest wydane 4 grudnia DVD z zapisem całego wspólnego występu na Przystanku Woodstock przed kilkusettysięczną publicznością.
"Szczerość", to szósta płyta zespołu Na Górze „Grałem z nimi i są rewelacyjni! Na żywo petarda i wulkan energii!” Pablopavo To, co oni grają i śpiewają jest dla mnie dużo głębsze i więcej warte od tego, co robią gwiazdy lansowane przez wielkie koncerny płytowe. Dla nich muzyka jest wyłącznie towarem do sprzedania. Na Górze to coś więcej niż towar. To prawdziwy underground." Litza - Luxtorpeda Grupa Na Górze bezkompromisowo pokazuje, że osoby z niepełnosprawnościami mogą być pełnosprawnymi artystami. To nie jest zespół stworzony dla terapii - chyba, że mówimy o terapii dla publiczności. W skład grupy Na Górze wchodzą m.in. osoby, które przez wyrozumiałe społeczeństwo są uznawane za niepełnosprawne. Obok nich, równorzędnie występują muzycy traktowani przez powierzchowne społeczeństwo jako pełnosprawni. Dzięki wspólnej działalności scenicznej postawili pod znakiem zapytania wszelkie tego typu etykietki, dystansując się do nich. Twierdzą, że są ekipą półsprawną :-) Jedni mówią, że to free rock, inni, że neo punk, jeszcze inni, że punk&roll. Najmocniejszą stroną Na Górze są koncerty, na których ujawnia się ekspresja, żywiołowość jego członków. Z ważniejszych występów warto wymienić koncert w Pradze na festiwalu poświęconym respektowaniu praw człowieka na świecie (dochód przeznaczony na pomoc dzieciom w Czeczenii oraz uchodźcom z różnych państw), a także koncert na Marszu Równości w Poznaniu (demonstracji przeciwko dyskryminacji ze względu na rasę, wyznanie, płeć, ubóstwo, niepełnosprawność, organizowanej przez Skłot Rozbrat). W sierpniu 2016 grupa Na Górze w otrzymała na okres roku Złotego Gołębia. Jest to przechodnia statuetka Organizacji Narodów Zjednoczonych, stworzona w 60. rocznicę podpisania Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka i Obywatela. Otrzymują ją osoby, organizacje, grupy które poprzez swoją działalność zwracają publiczną uwagę na podstawowe prawa godności i szacunku dla każdego człowieka. Po świecie wędruje 30 takich gołębi - gościły m.in. u Dalajlamy, a w Polsce u Lecha Wałęsy. Grupa powstała w 1994 roku (w 2008. dwóch muzyków przeszło z niej do zespołu Strachy Na Lachy). Działa niezależnie, ma swoją bazę w Pile, w woj. wielkopolskim. Grała m.in. z zespołami Hey, Kult, Armia, VooVoo… Na jej płytach słychać m.in. Budynia (Pogodno), Macieja Cieślaka (Ścianka), Alka Koreckiego (Tilt), Dawida Portasza (Jafia), Jacka Kleyffa, Czesława Mozila. Zespół wydaje płyty sam, niezależnie, dzięki społecznościowym finansowaniom. Teksty i muzyka: Wojciech Retz (+ Jacek Wiczyński) W utworze nr 11 wykorzystano kompozycję i tekst nieznanego autora. Grupa Na Górze w składzie: Adam Kwiatkowski – wokal Krzysztof Nowicki – piano Wojciech Retz – gitara akust., wokal Robert Wasiak – perkusja Jacek Wiczyński – bas, wokal Goście: Longin Lo - gitara solo (2, 13) Alek Korecki - saxofon (5) Anna Rospondek – śpiew, bęben obręczowy (11) Krzysztof Rospondek - skrzypce (11) Łukasz Sokołowski - gitara elektr. (2) Nagrania: Garażownia Studio - realizacja, miks: Łukasz Sokołowski. Produkcja: Longin Lo. Okładka - rysunek: Marek Raczkowski, skład: Marcin Lenartowski
Nikt lepiej nie opowie o genezie powstania tego albumu, jak sam Stefan Brzozowski w imieniu Czerwonego Tulipana: „- Jerzy Ignaciuk - ur. 28 października 1951 r. w Warszawie, zm. 30 lipca 2000 r. w Olsztynie. Od 1972 roku złączył nas los i wspólne przeżycia. W studenckim Teatrzyku Piosenki Nie Zawsze Poetyckiej „Niebo” wspólnie tworzyliśmy piosenki, Jurek pisał teksty i scenariusze, Stefan tworzył do nich muzykę. W lipcu 1981 roku Teatr im. Stefana Jaracza w Olsztynie wystawił widowisko muzyczne „Pieśń o drodze”. Libretto do niej napisał Jerzy Ignaciuk, muzykę skomponował Stefan Brzozowski , choreografię stworzyli Piotr Galiński i Maria Jolanta Felska . Spektakl wyreżyserowali Krzysztof Rościszewski (dyrektor teatru) i Jacek Pacocha. Występowali aktorzy teatru m.in. Maria Meyer oraz zaproszeni artyści: Natasza Czarmińska, Michał Muskat, Małgorzata Bratek, Grupa baletowa CONTRA i tancerze KTT „Miraż”, chórzyści Lechosława Ragana („Collegium Musicum”), zespół muzyczny EX-grupa w składzie: Wojciech Cichocki - perkusja, Aleksander Krusznicki - saksofon, Zbigniew Seroka - gitara elektryczna, Ryszard Szmit - instrumenty klawiszowe, Piotr Woliński - gitara basowa, Krystyna Świątecka - flet poprzeczny i śpiew, Stefan Brzozowski - śpiew i gitara akustyczna. 13 grudnia 1981 roku, stan wojenny... zrzucił spektakl ze sceny... w niebyt. Płyta zaczyna się Uwerturą z widowiska „Pieśń o drodze” z 1981 roku. Dlaczego taka płyta? W 2015 roku obchodziliśmy 30-lecie istnienia zespołu... no i spojrzeliśmy wstecz...