Ten Typ Mes to polski raper, producent muzyczny i DJ. Działalność rozpoczął grając w zespole Flexxip. Od 2001 roku występuje z grupą 2cztery7, której jest założycielem. Solowe płyty zaczął nagrywać w 2005 roku. Do tej pory ukazały się: "Alkopoligamia: zapiski typa", "Zamach na przeciętność", "Kandydaci na szaleńców" oraz "Ten Typ Mes i Lepsze Żbiki".
Kilkanaście znanych piosenek żeglarskich i kilka autorskich pieśni Orkisza o morzu i pływaniu.
„8siem”, jak nazwa wskazuje, to pierwsza płyta The Billa, która powstała w nowym składzie.W zespole pozostali Dariusz „Kefir” Śmietanka i Sebastian Stańczak, który grał już na „Historiach Prawdziwych”. Zmianie uległa sekcja rytmiczna. Na bębnach gra Artur „Artie” Woźniak, a na basie od 3 lat gra Gerard „Gere” Chodyra.Praca nad krążkiem rozpoczęła się w momencie pojawienia się nowego perkusisty - wyjątkowa pracowitość i bardzo duże umiejętności Artiego wniosły do zespołu powiew nowego i dodały energii, by próbować jeszcze raz.W sferze muzycznej dominował Sebek. To on skomponował 9 z 12 utworów na płycie. Teksty, jak zwykle napisał Kefir. Do warszawskiego Freeze Art Studio weszli w lutym. Oddając się pod opiekę Marcina „Marchewy” Mackiewicza, stworzyli płytę, której brzmienia oczekiwali od lat. Doskonała atmosfera w studio i rok ciężkiej pracy na próbach, pozwoliły nagrać materiał w tempie, którego nikt się nie spodziewał. Brak powtórek podczas nagrywania i malutkie „brudy” pozostawione na nagraniach, powodują, że płyta momentami brzmi jak nagrywana na „setkę”, bardzo naturalnie i świeżo. W warstwie tekstowej dominuje egzystencjalizm. Niektóre tematy są kontynuacją opowieści rozpoczętych na „Historiach Prawdziwych”. Uwagę zwraca niezwykła jak na ten rodzaj przekazu (to przecież punk rock) pochwała życia. „Bo w życiu najlepsze jest życie” to motto płyty a zarazem słowa kończącej płytę piosenki „Tu i teraz”. W odróżnieniu od poprzedniego krążka na „8siem” pojawiają się również tematy społeczne. „Ordery Chwały” to protest przeciwko wojnie, a „Wystarczy Być” dotyka zjawiska „polskiej gwiazdy” i zawodu „celebryta”.Płyta jest bardzo zróżnicowana brzmieniowo. Mieszają się tu bardzo ostre, prawie hard core’owe i metalowe riffy z typowym, melodyjnym punk rockiem. Jest też trochę wolniej i bardziej nastrojowo, pojawiają się dźwięki bazujące na stylistyce lat 60 – tych.Niektórzy mówią, że jest tu wszystko. I tak jest dobrze.
Warszawa-Ursynów-Natolin z tego rejonu pochodzi TZWM. Pierwsze ich kawałki powstały na przełomie lat 98/99. Od tamtego czasu powstały trzy podziemne produkcje "Hawira Rekordz", "Promień Słońca" i "Los Beton Blokos", które nawet dzisiaj cieszą się zainteresowaniem słuchaczy ulicznego nurtu.
Michał Jelonek prezentuje album solowy, który nosi nazwę „Classical Massacre”. Album zawiera Jelonkowe interpretacje dzieł muzyki klasycznej, z naciskiem na utwory polskie takich kompozytorów jak Grażyna Bacewicz, Ignacy Paderewski czy Fryderyk Chopin, aczkolwiek na płycie nie zabraknie także Vivaldiego czy Rossiniego. Absolutnie zaskakującą niespodzianką jest udział w nagraniach wybitnego aktora Piotra Fronczewskiego, który zaśpiewał gościnnie w utworze „Aria Skołuby” z opery „Straszny Dwór” Stanisława Moniuszki/libretto Jan Chęciński. Jelonek opowiada: „Rok 2019 jest rokiem jednego z najwybitniejszych kompozytorów polskich, Stanisława Moniuszki, dlatego postanowiłem pochylić się i rockowo „popastwić” nad legendarną i ponadczasową „Arią Skołuby” ale też przy okazji przybliżyć twórczość tego kompozytora fanom metalu i rocka. Długo szukałem niskiego, nietuzinkowego i charyzmatycznego głosu. Chodziłem, pytałem, węszyłem, zaglądałem w ciemne zaułki, pukałem do drzwi , gdy nagle... wróciły do mnie wspomnienia z dzieciństwa i z wczesnej „młodzieżowości” i zagrzmiały głosem profesora Kleksa, Franka Kimono czy Pana Piotrusia z Kabaretu Olgi Lipńskiej ! Ku mojej ogromnej radości Piotr Fronczewski zgodził się wziąć udział w nagraniu, dodał teatralnego blasku i pełnego humoru dystansu i autoironii. Piotr Fronczewski w roli Skołuby litościwie zasłonił swoim genialnym głosem i interpretacją artystyczną mój prymitywny warsztat wykonawczy za co jestem mu ogromnie wdzięczny. Piotr – DZIĘKUJĘ! Jestem Twoim fanem i.... nigdy Ci tego nie wybaczę ! :).”
Mam Na Imię Aleksander (MNIA) to polski raper pochodzący z Gryfina, obecnie działający we Wrocławiu. Zadebiutował nielegalnym albumem pt. „Odczucia”, wyprodukowanym w całości przez Ziemaka. W pięciu utworach gościnnie pojawił się DJ Ace.
Album „Ghetto Sound” autorstwa Kacpra to kompilacja 15 utworów wzbogaconych o unikatowe cuty legendarnego już reprezentanta Kaliber 44 i Siła z Pokoju Version Records – DJ-a Feel-X’a, oraz gości takich jak Kali, Dawidzior, Bilon, Bob One, Bas Tajpan, Aicha, Asteya, Angela Wynar, którzy użyczyli swojego kunsztu wokalnego wspierając pierwszy solowy krążek artysty ściśle związanego z ekipą Ganja Mafia oraz zespołem HipoToniA WIWP. Głównym producentem muzycznym albumu Ghetto Sound został Fuso, producent oraz reprezentant warszawskiej ekipy Hemp Gru i Diil Gang. Za przewodni nurt albumu artysta założył brzmienie dancehall w wydaniu ulicznym urozmaicając charakter albumu poprzez klasyczne jamajskie war soundz, bujające reggae aż po klubowe syntetyki. Wokalnie Kacper postawił na raggamuffinowy styl przeplatany rytmicznymi, chwytliwymi dla ucha refrenami, których na Ghetto Sound nie brakuje. Fuso natomiast wspiął się na wyżyny swego talentu wzbogacając bity perkusyjne o partie żywych instrumentów, nadając tym samym niepowtarzalny klimat i mocno akustyczne brzmienie, które zostało dopieszczone przez Studio As One. Album Ghetto Sound jest kolaboracją wybuchową ze względu na połączeniem mocnej, ulicznej liryki z dancehallowym klimatem Karaibów, gdzie został wyraźnie oddany charakter twórców, czyli samego Kacpra i Fuso
W 2019 roku Babadag powraca – w nowym składzie – nieco zaskakującym, i nieco oszałamiającym swym rozmachem: Ola Bilińska zaprosiła do współpracy trzech muzyków z Warszawy oraz trzy niewiasty: wokalistki z Wilna. „Korpus“ wileński stanowią trzy siostry Kriščiūnaitė: Lauksmina, Raminta i Dominyka, wokalistki związane z litewską sceną muzyki tradycyjnej, zaś warszawską część zespołu – trzech uznanych muzyków polskiej sceny alternatywnej: Hubert Zemler, Sebastian Witkowski i Igor Nikiforow. W połowie drogi między nimi - Ola Bilińska, która na co dzień mieszka na Suwalszczyźnie, kilka kilometrów od litewskiej granicy. Skąd pomysł zaproszenia tych, a nie innych muzyków? Liderka, zafascynowana bliskością geograficzną i innością kulturową Litwy oraz nieco egzotycznym pięknem brzmienia litewskiego języka, tym razem wzięła na warsztat sutartinės – stare litewskie kanony o niezwykle ciekawej strukturze. Struktury te wykorzystała jako jedną z warstw swoich piosenek, do starych melodii dopisując nowe teksty, po polsku i po angielsku, do tradycyjnych zwrotek – nowe refreny, do linii wokalnych – instrumentalne aranże. Siostry Kriščiūnaitė dbają o merytorykę - odpowiednie wykonanie i wplecenie sutartinės w nową całość, warszawskie chłopaki zaś nurzają wijące się sploty starych i nowych melodii w apetycznym sosie swego współczesnego instrumentarium: perkusji, balafonu, metalofonu, gitary elektrycznej oraz klasycznego Rolanda Juno. Liderka spaja to wszystko swoim głosem, snującym opowieści zaczerpnięte z polskiej i litewskiej mitologii, dorzucając do tego solidną porcję elektronicznej psychodelii. Utwory na płycie „Šulinys (Źródło)” to wynik tęsknoty za obecnością baśni i mitu w codziennej, otaczającej nas rzeczywistości to muzyczna materializacja potrzeby bycia częścią tradycji i częścią przyrody, oraz podskórnego uczucia, że natura nie jest tym, czym się wydaje – do czego próbuje ją sprowadzić i oswoić człowiek współczesny to prastara, pierwotna, funkcjonująca wciąż równolegle do tworzonej przez ludzi kultury i cywilizacji, manifestacja absolutu siedliszcze bytów metafizycznych organiczna przestrzeń zawieszona między dobrem a złem, między naszym id i superego. Babadag w swoich utworach – na pograniczu Polski i Litwy, natury i kultury – próbuje tę tajemnicę zgłębić, po swojemu: muzyką, słowem i energią płynącą ze wspólnego tworzenia. Muzycy: Ola Bilińska – głos, gitara elektryczna, syntezator OP-1, looper Dominyka Kriščiūnaitė – głos, perkusjonalia Lauksmina Kriščiūnaitė – głos, perkusjonalia, kankles Raminta Kriščiūnaitė – głos, perkusjonalia Hubert Zemler – perkusja, balafon, metalofon Sebastian Witkowski – gitara basowa, syntezator Roland Juno Igor Nikiforow – głos, gitara elektryczna, perkusja, metalofon
Zbigniew Wodecki „Kompozycje” to płyta wyjątkowa.Pierwszy raz na płycie CD prezentujemy w oryginale zremasterowane utwory z debiutanckiej długogrającej płyty Zbigniewa Wodeckiego z 1976 roku m.in. „Rzuć to wszystko co złe”, „Panny mego dziadka”, „Posłuchaj mnie spokojnie”, „Kochałem panią kilka chwil” i „Partyjka”. Do niedawna nieznane, dziś rozsławione dzięki płycie nagranej przez Zbigniewa Wodeckiego z Mitch & Mitch. To niezwykłe, ale piosenki nagrane 40 lat temu brzmią genialnie, jakby były nagrane wczoraj! W sumie na płycie znajduje się dwadzieścia mądrych i pięknych piosenek. Nie mogło więc zabraknąć przebojów takich jak: „Zacznij od Bacha”, „Izolda”, „Nauczmy się żyć obok siebie” oraz niezapomniany duet ze Zdzisławą Sośnicką „ Z Tobą chcę oglądać świat”.Są wśród nich również piosenki, które do niedawna nie zostały odkryte! Na „Kompozycjach” usłyszymy piosenki, napisane w duecie z Janem Wołkiem.„Kompozycje” to jedyny w pełni autorski album Zbigniewa Wodeckiego, który pokazuje go nie tylko jako świetnego wokalistę, ale też jako doskonałego instrumentalistę i kompozytora.To niemal półtorej godziny świetnej muzyki! Warto po nią sięgnąć.
Dwanaście dźwięków. Taki materiał opracowują od czasów pierwszych notacji muzycznych. Tzw. muzyka poważna (klasyka) zbudowana jest na tych dwunastu dźwiękach. Podobnie jazz, rock’n’roll, pop, disco, itd. Wędrówki muzyczne prowadzą ich do atonalności, melodeklamacji, eksperymentów. Jakkolwiek usilnie szukają nowych środków wyrażania się w muzyce, ten dwunastotonowy system determinuje ich działania. Właśnie dlatego warto posłuchać płyty „Inside the Noise”. Face2Face to zespół złożony z gruntownie wykształconych muzyków, którzy współpracowali z wielkimi nazwiskami współczesnej sceny muzycznej w kraju i zagranicą. Darek Tarczewski to nazwany przez Maleńczuka „szopenista”, który rozpoczął naukę gry na fortepianie w wieku 4 lat. Ukończył klasyczne studia w klasie fortepianu, grając jednocześnie jazz i szeroko rozumianą muzykę rozrywkową. Wraz z Basią Szelągiewicz, która ukończyła tę samą uczelnię w klasie skrzypiec, grali z Rayem Wilsonem (ostatnim wokalistą legendarnej grupy Genesis). Darek ma słuch absolutny, jest tytanem pracy i molem książkowym. Cechą charakterystyczną Face2Face jest powrót do melodii. Zespół wyróżnia szczególne brzmienie, mieszające melodyjne tematy z klasycznie brzmiącymi instrumentami. Brawurowe partie skrzypiec i wiolonczeli tworzą unikalny klimat zespołu. Warstwa tekstowa nie kończy się na balladach traktujących o miłości. Zespół dotyka problemów wewnętrznej wolności, tolerancji, rozwijania horyzontów, sięgania głębiej, głodu świadomości, determinacji i pozytywnego myślenia.Zarówno płyta, jak i koncert Face2Face to prawdziwe zetknięcie się twarzą w twarz z muzykami, którzy przekazują wyjątkowe doznania muzyczne i intelektualne. To swoisty dialog z publicznością, która zapraszana jest do rozmowy. Wielokrotnie pytani nie potrafią opisać precyzyjnie stylu muzycznego, w którym się poruszają. Jak mówią „Być może jest to rodzaj pop-rocka progresywnego z elementami klasyki i jazzu. Mieszanka naszego wykształcenia, wzbogaconego o fascynacje ludzi z różnych obszarów muzycznych i geograficznych, którzy nie kochają określonego gatunku, a kochają muzykę, czerpiąc z niej to, co najlepsze.”