Pierwsza z czterech płyt nagrywanych w trio z rożnymi wspaniałymi muzykami. Ta dokumentuje spotkanie z Chadem Popple z Gorge Trio.Tracklista:1. Kometka2. Wycinka3. Omatko4. Nienacki5. Miditalerz6. Wedbigpol7. Calanetics8. Mellud9. Pramauricio
Tracklista: 1. Zegarmistrz światła2. Smak i zapach pomarańczy3. Hej Hanno4. Ile zapragną5. Nie znasz barw wielu kwiatów6. To będzie syn7. Widziałem8. A bodaj to9. Ballada do Potęgowej10. Z dobrych przeczuć11. Z pragnienia w pragnienie12. Pewnego dnia o świcie13. Dziwni ludzie14. Dosłowność15. Tren o róży16. I nim się ockniesz17. Senna kołysanka18. Dni niczyje19. Przesłanie20. Tak, tak to ptak21. Dom zamieszkały22. Zegarmistrz światła
Wspólna płyta grup R.U.T.A. i PAPRIKA KORPS pod redakcją literacką Jacka Podsiadło.
Zacznę nieco górnolotnie, ale naprawdę tak uważam. Polska piosenka to polska kultura. Wiem, że niektórzy nie zgodzą się ze mną. Powiedzą: piosenka to twór ulotny, szybko przemija, nie może równać się z teatrem, literaturą, filmem. A jednak… kiedy staje się przebojem, jej audytorium może być ogromne, o wiele większe niż wielkich literackich bestsellerów, sztuk teatralnych czy dzieł filmowych. Piosenka ma w sobie wielką moc. Czasami nawet nie musi mieć fantastycznego tekstu i super melodii, wystarczy, że jest zapisem chwili, wiarygodnym dokumentem epoki, w której powstała. Choć oczywiście najlepiej, żeby była jednocześnie i dokumentem i dziełem artystycznym. To się zdarza i wcale nie tak rzadko. W naszym cyklu mamy wiele takich piosenek. Dobre, bo polskie. Więcej powiem: najlepsze, bo polskie. Wiem, znowu pomyślicie sobie, że przesadzam. Przecież tyle jest na świecie świetnych piosenek, znakomitych tekstów, wspaniałych melodii, gwiazd większych niż nasze. To prawda. Ale czy jakiś amerykański, angielski czy francuski przebój potrafi Was wzruszyć tak, jak „Pokolenie” Kombii czy „Wymyśliłam cię” Jarockiej… Albo rozśmieszyć i jednocześnie zmusić do zastanowienia tak, jak hity Skiby i Big Cyca? Albo przypomnieć ciemne czasy komuny, z którą słowami i muzyką walczyli: Kazik z Kultem czy Tomek Lipiński z Tiltem? A przeboje Izabeli Trojanowskiej, SBB czy Róż Europy nie przywołują fantastycznych wspomnień? To jest właśnie moc naszej piosenki! Najlepszej, bo polskiej. Miłego słuchania! Istnieją już 10 lat, więc nazbierało się przebojów które z przyjemnością Państwu przypominamy. Przy okazji: gratuluję Chłopaki i kolejnych udanych lat życzę! Mówi się, że to grupa pop rockowa, ale moim zdaniem oni wymykają się wszelki definicjom. I bardzo dobrze! Video to zespół jedyny w swoim rodzaju. Wyróżnia ich szczerość i poczucie humoru. Sami o sobie mówią: „Trudna młodzież śpiewa łatwe piosenki” oraz powołują się na klasyka, twierdząc, że : „Śpiewać każdy może”. To prawda że może, ale nie każdy ma takie fajne piosenki do zaśpiewania. Zapytałam kiedyś Wojtka Łuszczykiewicza dlaczego zespół nazywa się Video skoro dla muzyków najważniejsze powinno być audio. Zawsze był mistrzem ciętej riposty - co udowodnił wielokrotnie jako juror „Idola” i autor tekstów - więc odpowiedział, że w dzisiejszych czasach audio bez video nie istnieje. Przyznacie, że jakaś racja w tym jest. Jednak nasze Audio czyli 14 przebojów takich jak „Szminki róż” czy „Soft” Kisielińskiego, Luberta, Łuszczykiewicza i spółki istnieje jak najbardziej. I słucha się go świetnie. I jeszcze jedno - to są chłopaki o złotych sercach. Któż inny wpadłby na pomysł nagrania teledysku dla niesłyszących z grupą Młodzi Migają Muzykę. Ta piosenka „Dobrze, że jesteś” też jest na naszej płycie. Maria Szabłowska
Oly. (Aleksandra Komsta) jest piosenkarką i autorką tekstów. Mając 20 lat wydała swój debiutancki album pt. „Home” (2015, Nextpop). W licznych recenzjach albumu pojawiły się wówczas słowa uznania opisujące wyjątkowy talent kompozytorski Oly., jej autentyczność i wrażliwość. W nagraniu „Home” wzięli udział m. in.: Low Roar, Fismoll, Kari czy Baasch, a producentem albumu był Robert Amirian. Trzy lata po wydaniu debiutanckiego krążka były okresem rozwoju, budowaniem świadomości dojrzewającej życiowo młodej kobiety, przetwarzającej otaczający świat i własne doświadczenia życiowe przez filtry artystycznej wrażliwości i niepospolitej wyobraźni. Efektem tych przemyśleń i wielomiesięcznej pracy jest drugi album Oly. pt. „Rzeczy których nie mowię kiedy jestem dorosła”. Chcąc najkrócej opisać różnicę między pierwszą a drugą płytą, właściwe wydaje się stwierdzenie, że różnią się one… kolorem. „Home” był płytą pełną szlachetnych, minimalistycznych odcieni szarości i chłodnego światła skandynawskich inspiracji. Nowa płyta namalowana jest z pełnej palety barw, o różnej temperaturze i intensywności. Dotyczy to zarówno podstawowej warstwy, jaką jest muzyka - niezwykle różnorodna i wielowątkowa, pełna dynamicznych, zróżnicowanych emocjonalnie i produkcyjnie kompozycji, oprawionych w ramy śmiałej, kreatywnej aranżacji, jak i wyjątkowej oprawy graficznej. To album piękny i poruszający, przede wszystkim siłą emocji, melodii i tekstu Oly., ale też wyobraźnią, talentem i energią wspierającego ją Andrzeja Koniecznego – młodego aranżera i producenta płyty, wykonawcy wielu partii instrumentalnych i realizatora większości nagrań. W nagraniach wzięli udział muzycy współpracujący z artystką i towarzyszący jej na koncertach oraz specjalni goście: Andrzej Smolik (elektronika) i Baasch (wokal). Album zawiera 11 utworów, a dodatkowo 4 bonus tracki, wśród których pojawił się pierwszy singiel promujący album pt. „Mapa naszych miejsc”.
Po siedmiu latach szyld Nosowska ponownie pojawi się na okładce płyty. Katarzyna, na co dzień wokalistka zespołu Hey, swoją czwartą płytę szykowała od kilkunastu miesięcy. Bez presji czasu, w przyjacielskiej atmosferze w studio, z doskonałymi muzykami. Zawartość krążka doskonale oddaje tytuł - “UniSexBlues”. Nosowska połączyła wiele różnych gatunków, jak choćby r’n’b, disco, rock czy blues dodając do tego intymny pierwiastek w postaci tekstów i doskonałych wokali. Za kompozycje odpowiada Marcin Macuk, twórczy producent i muzyk zespołu Pogodno. Wśród gości znaleźli się m.in. Stanisław Soyka, Jarosław Treliński z Raz Dwa Trzy, saksofonista Tomasz Duda oraz muzycy japońskiej grupy Papaya Paranoia. Większość tekstów napisała oczywiście sama Nosowska, a jednym z dwóch wyjątków jest “My Faith Is Larger Than The Hills”, który jest nowoczesną interpretacją wiersza XIX-wiecznej poetki, Emily Dickinson. Album promuje przebojowy singiel “Era retuszera”, który premierowo został wykonany na tegorocznej gali Fryderyków.
Krakowski kwartet Fraktale powrócił z drugim albumem studyjnym. Wydawnictwo nosi przewrotny tytuł "II", i podobnie jak na debiutanckim albumie "I" zawiera pięć utworów. W przeciwieństwie do pierwszego albumu, który bardziej był próbą ustrukturyzowania improwizacji i nadania im pewnego kontinuum, "II" to próba przetworzenia obrazu na dźwięk. Obrazu czasem nieco wyidealizowanego przez pryzmat czasu, czasem nieco zdekonstruowanego treścią podprogową. Zdecydowanie nie są to "Obrazki z wystawy", no chyba, że tej zorganizowanej w gabinecie krzywych luster. Muzykę zespołu można określić jako mantryczne, snujące się, ale ustrukturyzowane improwizacje zawierające elementy jazzu, psychodelii oraz muzyki orientalnej. Fraktale to dźwięki pełne barw, przestrzeni i emocji. To muzyczna podróż w głąb tego, co niewyrażalne słowami, dążące do nieskończoności, pozornie niedoskonałe i przypadkowe, a jednocześnie uporządkowane.
W myśl zasady co Cię nie zabije, to Cię wzmocni, Püdelsi powracają do gry ze wzmożoną siłą. W odświeżonym składzie, z nową płytą Zen i z solidnym bagażem pozytywnej energii. To ponowne narodziny legendarnego zespołu w składzie: "Pudel Dupą” - gitara, Franz Dreadhunter - gitara basowa, Szymek Goldberg - wokal, Dario Litwińczuk - gitara, Adam Niedzielin - klawisze, Wojtek Namaczyński - perkusja.
„Folkorabel” to płyta polsko-ukraińska olsztyńskiego zespołu Enej. Od samego początku istnienia zespołu ważne były fascynacje kulturą wschodnią, ponieważ trzech członków ma korzenie ukraińskie.Zespół Enej to energetyczny rock z dokładką folku, dolewką ska, a całość okraszona niebanalną nutą wschodniego akordeonu przeplatającego się z dźwiękami hucznej sekcji dętej.W 2008 r. zespół wydał swoją debiutancką płytę „Ulice”, którą promowały dwa single- „Ulice” oraz „Komu”. Nieoficjalnym singlem jest też „Kortowiada”- hymn olsztyńskich juwenaliów.Nowa płyta jednak ,w dużej mierze odskoczy od klimatu pierwszej. Folkorabel będzie dużo bardziej skierowana na wschód- dużo ukraińskich tekstów, masa akordeonu, bałkańska sekcja dęta, mega dynamika i szerokie kresy, ale oczywiście nie zabraknie „enejowego’ klimatu.Na płycie znajdzie się 12 numerów skomponowanych przez liderów zespołu, oraz klasycznie jeden cover, a płyta ukaże się jak poprzednio pod szyldem wrocławskiej wytwórni Lou&Rockd Boys. Pierwszym singlem, który promuje drugi krążek jest „Radio Hello” grane przez większość rozgłośni Radiowych w kraju, w tym Jedynkę i Trójkę.Ogromnym sukcesem zespołu był koncert w 2010 r. na dużej scenie XVI Przystanku Woodstock.
Zespół powstał w 1994 roku w Wodzisławiu Śląskim, pierwsze koncerty zagrał jeszcze pod nazwą Agregatownia. The Thinners zaistniało w 1999 roku. W 2002 roku utwór " Wykopmy rasizm ze stadionów " ukazał się na składance pod tym samym tytułem firmowanej przez Stowarzyszeniem Nigdy Więcej. 2004 to zawieszenie działalności. Pierwszy koncert po przerwie miał miejsce na początku 2010. W zmienionym składzie ze skrzypcami i wiolonczelą(!) Thinners pojawiają się w całym kraju (m. in. Przystanek Woodstock 2011) i za granicą (Fren Music Festival we Frenstat pod Radhostem 2011), często koncertując z Farben Lehre, KSU, Leniwcem czy Zielonymi Żabkami. Utwory zespołu można usłyszeć na składankach: Fren Music (jedyna Polska grupa na płycie) czy Confront racism and facism: Support the Scene.