Fruhstuck to wrocławski zespół rockowy, grający od 1997 roku w niemal niezmienionym składzie. Tworzy go śpiewający po angielsku frontman z Holandii, Martijn Krale oraz muzycy: Wojtek "Łoś" Karel (bas), Marcin "Szczypior" Karel (git) i Tomasz "Scottie" Kuźbik (dr). Zespół ma na koncie trzy płyty długogrające i kilka EPek. Niebawem ukaże się czwarta już płyta LP dodająca dużo świeżości, przy czym mocno podkreślająca charakterystyczny styl zespołu wypracowany od lat.

• Wykonawca Fruhstuck
• Data premiery 2014-01-13
• Nośnik CD

Kultura powstała w 1983 roku w Warszawie. Zespół znalazł miejsce w klubie Hybrydy w pomieszczeniu prób Izraela. Z czasem coraz więcej muzyków z Kultury zaczęło grać równolegle w Izraelu, aż w końcu oba zespoły zaczęły dawać koncerty pod wspólnym szyldem jako Kultura-Izrael. W 1985 roku na składance „Fala” ukazał się utwór "Lew ja i ja dub" – jedyny do tej pory oficjalny zapis fonograficzny Kultury. Ta historia do dzisiaj nie została opowiedziana do końca. To pamięć zapisana na setkach, a może tysiącach kaset magnetofonowych z nagraniami demówek i koncertów, która przetrwała w szufladach fanów zespołu przez 30 lat. Pytania o Kulturę i jej piosenki pojawiają się często podczas rozmów z fanami podczas koncertów Maleo Reggae Rockers i Izraela. Dariusz Malejonek: „Wiele świetnych utworów poszło w zapomnienie – tyle ich wtedy mieliśmy! Nagrałem już po jednej piosence Kultury z Houkiem i MRR, ale wciąż jestem pytany o inne utwory.”Izrael postanowił sięgnąć do zapomnianych archiwów, co pozwoliło przypomnieć sobie i odkryć na nowo siłę muzyki i tekstów, które pokrył kurz. Refleksja, że tak wiele z tego przekazu nie straciło do dziś na swej aktualności, może być smutnym wnioskiem.Ale „ta płyta będzie powrotem do nadziei, która mimo wielu przeciwieństw dawała nam chęć życia i starań o zmianę na lepsze. Pełna energii i żaru, który towarzyszył nam wtedy i pojawił się teraz, podczas prób przed wejściem do studia. Przez czas, który upłynął od momentu gdy pierwszy raz je zaśpiewaliśmy, nabraliśmy również dystansu do siebie i swoich tekstów” – dodaje Maleo.

• Wykonawca Izrael
• Data premiery 2017-04-28
• Nośnik CD

Reedycja albumu z roku 1994, wydanie w formcie digipak.

• Wykonawca Dezerter
• Data premiery 2013-04-15
• Nośnik CD

„Pop & Roll” to drugi studyjny album Dawida Kwiatkowskiego, który jest największym odkryciem muzycznym ostatnich lat. Nazwa longplaya pochodzi od połączonych na płycie stylów muzycznych: popu z rockiem.Album charakteryzuje się bardzo pozytywnymi tekstami, których autorem jest sam Dawid oraz świetnymi aranżacjami utworów. Każdy numer został nagrany na żywych instrumentach przez muzyków na stałe współpracujących z wokalistą.Dawid o swojej płycie mówi: „Jest w stu procentach moja. Dokładnie taka, jaka miała być w zamierzeniu - wywołująca uśmiech i tupanie nogą. Pomieszaliśmy różne style, chcieliśmy żeby materiał z płyty był bardzo koncertowy. Taki też wyszedł, a ja myślę że ten album będzie blisko moich fanów, bo taki miał być. Szczery i pozytywny, tryskający nadzieją i mocą, która jest potrzebna każdemu”.„Pop & Roll” jest również pierwszym krokiem w zmianie wizerunku wokalisty. Producentem longplaya jest Patryk Tylza, a za mastering płyty odpowiadał Blake La Grange, który pracował z takimi zespołami jak Kiss, Kanye West czy P.O.D.Dawid Kwiatkowski jako pierwszy w historii polskiej branży muzycznej zdobył Złotą Płytę na 3 tygodnie przed jej premierą. W ciągu roku zagrał trasę liczącą 120 koncertów, z czego klubowe wyprzedane zostały w ilości 60 000 sztuk biletów.Artysta otrzymał również wiele nagród oraz nominacji, m.in. do Mtv Ema, Eska Music Awards. Zdobył statuetki m.in. za odkrycie roku, wokalistę roku czy światowej sławy nagrodę Nickelodeon Kids Choice Award. Dodatkowo zajął 3. miejsce w programie Taniec z Gwiazdami oraz pobił nieoficjalny rekord Guinessa w ilości komentarzy pod postem na facebooku, a jego profile w social media są bezkonkurencyjne w swojej popularności i aktywności fanów.  

• Wykonawca Kwiatkowski Dawid
• Data premiery 2014-11-19
• Nośnik CD

Album „Intruder” to długo oczekiwany debiut synth-popowego duetu „Sexy Suicide”.Ich muzyka jest mocno osadzona w stylistyce lat 80tych. Łączy w sobie ducha dekady klasycznego, zimno falowego electro, alternatywne industrialne brzmienia, z taneczną nowo romantyczną melancholią. Zespół tworzy charyzmatyczna i piękna Marika Tomczyk (wokal, teksty, linie, chórki) i mroczny, tajemniczy mistrz drugiego planu – Bartłomiej „Poldek” Salamon (muzyka, syntezatory, sampling, programowanie). Są oryginalni i bardzo zdeterminowani, aby muzyka electro wyszła poza ramy zamkniętych imprez i mrocznych klubów.

• Wykonawca Sexy Suicide
• Data premiery 2016-06-24
• Nośnik CD

Czwarty solowy album Tego Typa Mesa jest najlżejszy w jego dorobku. Zmęczony patosem artysta stawia na proste historie.  „T.B.Z.D.” to najbardziej pozytywna płyta rapera – mniej na niej załamywania rąk nad współczesnością, więcej chęci „przytulenia” przedstawicieli wszystkich warstw społecznych. Ósmy, a czwarty solowy album Mesa to najbardziej pozytywna i muzycznie różnorodna płyta rapera. Tytuł odnosi się do początków kariery Piotra Szmidta vel Mesa: co by było, gdyby na pierwszym teledysku, którym ubrany w szeleszczący dres Mes wkroczył w świat zawodowych muzyków, skończyła się jego przygoda z estradą ?? I czy dresiarz służy „porządnemu” społeczeństwu tylko za tło, na którym można błyszczeć „porządnym” życiem i dobrym gustem, czy też ma wyjątkowe dresiarskie cechy, z których warto czerpać? Ten Typ nie wierzy w kryzys, który podobno trawi Polskę od upadku amerykańskich banków i redefiniuje folklor. Na najnowszej płycie kryzysem nazywa lata ’90, w których się wychował, a dresiarzy i „Januszy” mianuje nowymi „kierpcami i zespołem Mazowsze”. Stereotypy na temat tego, o czym warto mówić poważnie i z czym nie wolno się utożsamiać wzmacniają gościnne udziały artystów z planet odległych od Mesa i jego wytwórni Alkopoligamia. Przy "Trzeba było zostać dresiarzem" pracowało wielu uznanych muzyków, na co dzień nie kojarzonych w żaden sposób z hip hopem - między innymi Olaf Deriglasoff czy Andrzej Dąbrowski.

• Wykonawca Ten Typ Mes
• Data premiery 2018-03-16
• Nośnik CD

Zespół [deleted] powstał w 2008 roku w Poznaniu. Na początku był to dwuosobowy projekt eksperymentujący z muzyką elektroniczną połączoną z brzmieniem gitar. Dziś [deleted] to zespół mający na koncie EPkę oraz ponad 150 zagranych koncertów. Każdy występ wzbogacony jest wizualizacjami.[deleted] zagrało koncerty na żywo na antenie Radia PIK w Bydgoszczy i w Polskim Radiu „Czwórka” w Warszawie. Zespół nagrał utwór na wydaną przez Fabrykę Zespołów składankę zatytułowaną „Potrafimy Zwyciężać” na której muzycy regionu śpiewają o Powstaniu Wielkopolskim. Oprócz [deleted] na płycie można usłyszeć m.in. Luxtorpedę i Slums Attack. W sierpniu 2011 i 2012 roku zespół wystąpił dla kilkutysięcznej publiczności reprezentując Polskę na Usedom Rock Festival w Niemczech.[deleted] jest laureatem kilku festiwali, a ważniejsze osiągnięcia zespołu to:I miejsce w kategorii „rock” na „VII Festiwalu Form Muzycznych” we WrocławiuI miejsce na „Rock May Festival” 2011 w SkierniewicachI miejsce na „Rock Style Festiwal” w OleśnicyIII miejsce na Akademickim Przeglądzie Radia Afera w PoznaniuNagroda Publiczności i II miejsce na festiwalu „Młodzi mają Głos” w CzarnkowieDebiutancka płyta zespołu ukaże się w marcu 2013 roku. Album nagrywany był w Laronermma Studio pod okiem Jacka Chraplaka. Za mastering odpowiedzialny był Jacek Gawłowski z JGmasterlab. Na płycie będzie można usłyszeć się m.in. Tomka “Krzyżyka” Krzyżaniaka perkusistę zespołu Luxtorpeda.

• Wykonawca Deleted
• Data premiery 2013-03-18
• Nośnik CD

„Dekalog Spolsky” to dziesięć zasad Mery Spolsky przedstawionych w dziesięciu piosenkach. Zawiera rady jak pozbyć się codziennych trosk, jak zacząć kochać swoje uda, jak dbać o własną głowę oraz co robić gdy instagram wkurza. Album tłumaczy również czemu cieliste rajstopy są już niemodne i działa w myśl zasady, że przeklinać trzeba kulturalnie. Tematy miłosne schodzą na dalszy plan, bo Mery znudziła się już panem, którego na pierwszej płycie „miło było poznać”. Dziesięć przykazań spolsky uczy, że „nie mówi się drugiej osobie źle”, a wszystkim smutnym myślom warto pokazać „FAKA” lub zamienić je w „Technosmutek”. Zamiast myśleć o byłych lepiej zjeść ciastko, a ulubione ciastko Mery to „Bigotka”, bo „zemsta jest słodka jak bigotka”. Nad wszystkimi piosenkami czuwają zakonnice spolsky, które chowają się w środku płyty i posiadają zabawne imiona. Namalowała je Mama Spolsky, która wciąż żyje w głowie i w „Szafie Meryspolsky”. Szafa odgrywa tu ważną rolę, bo wszystkie sample oraz wokale powstały właśnie tam. Płyta jest utkana z analogowych brzmień, a wszelkie rytmiczne dodatki to nagrane na mikrofon obcasy, futra, wieszaki i łańcuszki. Za muzyczną produkcję odpowiada No Echoes, a mastering wykonał Rafał Smoleń. Za teksty odpowiedzialna jest jak zwykle Mery Spolsky, która tym razem postawiła na jeszcze więcej gier słownych i gimnastyk językowych. Każde słowo jest sto razy przemyślane, chowa drugie dno i nie boi się niewyparzonej gęby. Zdjęciami zajęła się Grymuza, okładkę zaprojektował Mrotek, a Kayax wydał album. Na płycie pojawia się motyw krzyża, bo „każdy nosi swój własny”. Mery traktuje „Dekalog Spolsky” jako swój indywidualny, moralny drogowskaz i zostawia słuchacza z dziesięcioma przykazaniami spolsky, których treść jest następująca: I. Nie będziesz mieć imprez zbędnych przede mną II. Nie będziesz wzywać byłych twych nadaremno III. Pamiętaj aby Ewę święcić IV. Czcij głowę swoją V. Nie noś cielistych rajstop VI. Nie przeklinaj VII. Nie wściekaj się VIII. Nie mówi się drugiej osobie źle IX. Nie pożądaj instagrama bliźniego swego X. Ani żadnej myśli, która smutna jest

• Wykonawca Mery Spolsky
• Data premiery 2019-09-27
• Nośnik CD

Pale Mannequin został założony w 2016 roku w Warszawie, jako projekt solowy gitarzysty Tomka Izdebskiego. Wszystko zmieniło się w czasie prac nad debiutanckim albumem „Patterns in Parallel”, kiedy systematycznie powiększał się skład osób zaangażowanych w jego powstawanie. Dołączyli Jakub Łukowski (perkusja), Grzegorz Mazur (gitara/wokal) i Dariusz Goc (bas), których zainteresowania muzyczne sięgają w każdą stronę muzycznego spektrum. W swojej twórczości grupa łączy elementy rocka progresywnego i alternatywnego, nadając całości melancholijne zabarwienie. Brzmieniowo najbliżej im do zespołów takich jak Riverside, Katatonia czy Opeth. Muzycy starają się być otwarci na eksperymenty i czerpać ze swoich różnych doświadczeń. Manekina można wszak przebierać do woli…  Pod koniec marca 2019 roku zespół wydaje swój debiutancki album „Patterns in Parallel”, którego motywem przewodnim jest przeznaczenie. Historia często zatacza koło, a niektóre wzorce powtarzają się bez przerwy i chociaż inny jest kontekst wydarzeń, to niekoniecznie ich rezultat. Czy podjęcie innej decyzji w przeszłości, sprawiłoby że Twoje życie całkowicie by się zmieniło? W końcu każdego dnia definiują nas nasze nawyki. Być może nieodwracalnie.  Album „Patterns In Parallel” powstawał między lutym a październikiem 2018 roku.  Perkusja nagrana w Quality Studio, Warszawa, Polska  Gitary zarejestrowane w Mustache Ministry Studio, Warszawa, Polska  Miks i mastering: Magda & Robert Srzedniccy at Serakos Studio, Warszawa, Polska  Ilustracje, projekt i skład: Piotr Leszczyński.  Autor muzyki i tekstów: Tomasz Izdebski  Perkusja w utworach 3, 4, 5 and 7: Jakub Łukowski  Perkusja w utworach 1, 2, 6: Amek Krebs  Gitary Tomasz Izdebski z wyjątkiem utworu nr 4, który wykonali: Grzegorz Mazur and Tomasz Izdebski  Śpiew Tomasz Izdebskiz wyjątkiem utworu nr 4, który wykonali: Grzegorz Mazur and Tomasz Izdebski  Gitara basowa i instrumenty klawiszowe: Tomasz Izdebski  Pale Mannequin tworzą:  Tomasz Izdebski – śpiew, gitary  Grzegorz Mazur –  śpiew, gitary  Dariusz Goc – gitara basowa  Jakub Łukowski – perkusja  Tracklista:  1. In Parallel I  2. That Evening  3. Some Dawn  4. Lunatic Pandora  5. Now Here Comes The Tide  6. In Parallel Ii  7. The Wheel 

• Wykonawca Pale Mannequin
• Data premiery 2019-08-30
• Nośnik CD

Dzieła i kompozytorzy: Marek Długosz oprowadza nas po większej części bogatego świata gitary - roozpoczyna od porcji flamenco, aby potem wejść w świat gitarowej klasyki, następnie w kręgi latynoamerykańskie, kończy zaś muzyką spokrewnioną z rozrywką. W roli kompozytora występuje również sam solista (prawie wszystkie utwory napisane zostały zresztą przez znanych wirtuozów gitary), gdyż jego dwie kompozycje, wczesna i jedna z najnowszych, tworzą ramę całego programu.Wykonanie:"Gry Marka Długosza słucha się bardzo dobrze. Jest spokojna, pewna, czysta, znamionuje gitarzystę o wyrobionym warsztacie i dużej muzykalności. Skala ekspresji artysty jest duża, a przy tym nie narzuca się on w niczym słuchaczowi. Realizatorzy nagrania zagwarantowali żywy i precyzyjny dźwięk[...] Płyta powinna usatysfakcjonować wielu słuchaczy""Kilkanaście świetnie zagranych utworów na gitarę. Oprócz klasycznego flamenco Długosz wykonuje mniej znane utwory z Ameryki Płd. Oraz dwie kompozycje własne." O wydawnictwie:"Płytę z przyjemnością bierze się do ręki dzięki starannej i pomysłowej szacie graficznej wydawnictwa, a także przejrzystości wszystkich informacji i komentarzy."(Luna Music)

• Wykonawca Długosz Marek
• Data premiery 1999-09-25
• Nośnik CD