Albumem „Wyszli coś zjeść” puszczamy oko do czasów, kiedy powstawał nasz ulubiony rap. Kanye West nie chodził z lustrem pod ręką, chłopaki z Outkast byli świeży i czyści, Talib Kweli i Hi-tek mieli wspólny tok myślenia, a Camron wcale nie wyglądał tak głupio w fioletowym. Dorzucamy do tego sporo Rasmentalismu i idziemy coś zjeść.
Debiutancka płyta Verby ukazuje zupełnie nowy styl muzyczny. Atmosfera płyty odbiega od dotychczas wydawanych płyt hip-hop. Warto zauważyć fakt, że Bartek z Verby od najmłodszych lat gra na instrumentach klawiszowych, stąd wykorzystanie jego dotychczasowych pomysł¾w i kompozycji na płycie ôËsmy Marcaö. Cała płyta powstała bez użycia sampli, pętli, zapożyczeń z utwor¾w innych wykonawc¾w. Komputer umożliwił skomponowanie wszystkich melodii nuta po nucie. Singiel "Nic więcej" jest tylko zapowiedzią tego, czego można się spodziewać na ôkrążkuö. Płyta przepojona jest dużą ilością brzmień fortepian¾w, skrzypiec, gitar akustycznych i instrument¾w dętych. R¾żnorodność melodii i brzmień sprawia, że płyty słucha się od początku do końca z przyjemnością
"Miło było poznać" to kolejny przystanek w twórczej drodze sympatycznego młodzieńca kryjącego się pod pseudonimem Meek Oh Why. Autor wyraźnie dojrzał, choć materiał nadal utrzymany jest w lekkiej dla ucha formie, z czym mieliśmy do czynienia na jego debiutanckiej EP "Księżniczka i buc". Mikołaj zrezygnował z trzecioosobowej narracji, opisuje wszystko osobiście. Co ciekawe wokale powstawały w jego własnym mieszkaniu, w towarzystwie znajomych, co sprawiło, że "Miło było poznać" wytwarza pewnego rodzaju intymność między autorem, a słuchaczem. Meek Oh Why na płycie jest daleki od kreowania, raczej studiuje, poszukuje głęboko w przemyśleniach. Sam przyznaje, że ten album nie posiada w ogóle odrzutów, od początku wiedział jaki będzie szkielet, następnie dobierając i doszukując się elementów układanki. To co bez wątpienia wyróżnia "Miło było poznać" to niespotykane bogactwo dźwięków. Słyszymy tu gitary, trąbki, piano, chórki, ale też odgłosy miasta i wymieszaną organiczność z elektroniką. Dość dużo czasu zajęło Mikołajowi znalezienie odpowiedniego brzmienia. Filtrował muzykę przez kilka analogowych urządzeń, dodawał efekty, by osiągnąć efekt, który sobie założył. Jak sam twierdzi "Słowo jest zwierciadłem nie odstępującym mnie na krok w życiu i ewentualnie jeśli sztuka tego wymaga zwierciadło staje się wklęsłe albo wypukłe". Jak jest w przypadku albumu Meek Oh Why? Zapraszamy serdecznie do sprawdzenia albumu "Miło było poznać". Dodatkowo gratisowe fizyczne wydanie epki "Księżniczka i Buc" z 2015 roku (do tej pory niedostępna na CD)
To jeden z bardziej oryginalnych i rozpoznawalnych zespołów reggae na polskiej scenie. Grają od 1996 roku. Swoją muzykę określają jako‚ Old.School.Reggae! Są jednym z pierwszych zespołów w kraju grających mixture Ska, EarlyReggae, Rocksteady, utrzymaną w klasycznym jamajskim stylu, brzmienu i inspiracji! Stylistycznie nawiązują również do początków reggae w Polsce.
AbradAB wraca z nowym albumem zatytułowanym „048”, który ukaże się nakładem Mystic Production. To długo wyczekiwany album współtwórcy z Kaliber 44. Płytę promuje piosenka „Powietrze”, do której powstał teledysk. „Od kilku lat praktycznie nie słucham trueschoolu. Słucham rzeczy nowych i to właśnie takie grały mi w głowie, gdy robiłem beaty, nowoczesne, ale nieoczywiste. W „048” znajdą się utwory pod względem muzycznym wręcz imprezowe, ale także bardzo mroczne; jest i boom bap, i trapowe smaczki, dużo beatu i melodii - jednocześnie spójnie i zróżnicowanie. Tekstowo abradabowo, eksperymentalnie, światopoglądowo - społecznie, a nawet politycznie. Powaga miesza się z szyderapem. „048” współtworzyli ze mną Mateusz Pawluś i Jaroz Pakuszyński, grający ze mną od lat solo, jak i z Kalibrem 44. Gościnnie usłyszeć można Jokę. Płytę dodatkowo dopieścił i zmiksował Michał Eprom Baj.” mówi AbradAB.
W ten sposób czarna, bardzo pociągająca "bitch" (no, Wdowa chyba w przeciwieństwie do dziewczyn z girlsbandu, który wystąpił u Wojewódzkiego nie obrazi się za to określenie), wyprzedziła z premierą drugą polską nawijaczkę Anię Sool, której album zapowiada SP Records. Jak podaje Hhbd.pl: Wdowa to reprezentantka warszawskiego podziemia od około pięciu lat, nie była witana w kręgach hip-hopowych z otwartymi ramionami. Chociaż obcuje z tą kulturą od 13 roku życia, kiedy to w 97 roku przypadkiem trafiła na płytę Coolio`a "It takes a thief", czynnie i świadomie zdecydowała się ją budować dopiero po kilku latach. Zaczęła w roku 2000 od produkowania bitów, ale jak mówi "nie sprawdzała się w tym i nie czerpała z tego satysfakcji". Niestety jeszcze około roku musiała radzić sobie sama, ponieważ środowisko nie było zainteresowane produkowaniem rapującej kobiety.W takich okolicznościach powstał jej pierwszy nielegal 2000/2001 o długim tytule: "Też byś nikogo nie zawiódł, gdybyś też nie miał nikogo" - prywatna kolekcja rozeszła się bardzo szybko. Raperka nawiązała współpracę z Dj Emka z warszawskiej Ochoty i Yelonek (projekt D.Y.M), pojawiła się na kilkunastu podziemnych albumach w całej Polsce. W 2003 roku wydala kolejny nielegal - bez tytułu, który był zbiorem tracków nagrywanych 2 lata, na bitach producentów z całej Polski. W międzyczasie, Wdowę można było oglądać w każdą środę na ekranie internetowej telewizji muzycznej Tv Fly gdzie przez przeszło rok prowadziła program W-Raps (woman raps), traktujący o kobietach na scenie rap/r`n`b. Ciężka droga skończyła jak na razie się sukcesem. Zdjęcia pokazują, że Wdowa to bardzo ładna dziewczyna. Zobaczymy jeszcze, jak rapuje...
Bajorson prezentuje album "Kryminogenny". To pierwsze pełnoprawne wydawnictwo doświadczonego warszawskiego rapera i uczestnika licznych bitew freestyle. Dzięki unikalnemu stylowi rapowania i szczerości zawieranej w tekstach, Bajorson zdołał wyrobić sobie renomę w polskim środowisku hip-hopowym. Energia, bezkompromisowość, bogaty zasób słów oraz ogromny bagaż historii przeżytych przez rapera to najważniejsze atuty jego oryginalnego i niepowtarzalnego stylu. Już pierwszy singiel Bajorsona, "Przytul mnie", zapewnił mu spory rozgłos dzięki blisko 2 milionom wyświetleń w zaledwie miesiąc. Na "Kryminogennym" gościnnie pojawiają się m.in. Szpaku, Epis DYM KNF oraz Kaczor BRS. O warstwę produkcyjną zadbali z kolei m.in. OLEK, SoDrumatic, Fryta Beatz i Klimson.
„Matka i żony” to tytuł piątej płyty w dorobku wrocławskiej grupy Mikromusic. W nagraniu albumu wzięła udział ta sama ekipa, co w przypadku poprzednich płyt Mikromusic, w tym ostatniej - „Piękny koniec”. Za produkcję „Matki i żon” ponownie odpowiedzialny jest Dawid Korbaczyński.
„Between East And West” to debiutancki album polskiej formacji Netherfell. W jej muzyce można znaleźć dokładnie to, co kryje się w tytule. Grupa w udany sposób łączy średniowieczne wpływy wschodniej i zachodniej muzyki w jeden wielki obraz. Ten świat dźwięków dopełniają heavymetalowe partie gitar i krzyczany wokal, stanowiący niezwykłą mieszankę metalcore`u i folku.Netherfell istnieje od 2009 roku. Mają za sobą koncerty w całej Europie, które zgromadziły im poważną bazę fanów. Od czasu ukazania się EP-ki „Okryte zapomnieniem” z 2013 ich fani byli głodni większej dawki dźwięków. „Between East And West” na pewno ich nie zawiedzie. Płytę wypełnia energia i kreatywność. Nie jest to jednak typowa muzyka folkmetalowa. Zamiast iść wytyczoną przez innych drogą, wprowadzają elementy muzyki metalcore`owej czy death metalu.Sympatycy ekstremalnych dźwięków, gdy usłyszą otwierający album utwór „Ghost Of Kurgan”, nie powinni pożałować pieniędzy wydanych na ten album.
Jest taka muzyczna Kraina, gdzie słowa są wciąż ważne. Sztuka, która nie znosi pustki, niepokoi, fascynuje, zachwyca. Kraina w której piękno tkwi wciąż w prostocie, a ludzie nawet jeśli czasem się smucą, śmieją się wewnętrznym spokojem. Kraina Łagodności.Na uboczu głównego nurtu muzycznego, trochę po cichu, niespiesznie funkcjonuje świetnie nurt piosenki poetyckiej, artystycznej – najczęściej określany mianem Krainy Łagodności. Termin ten zaczerpnięty został z piosenki autorstwa Wojciecha Belona „Pieśń Łagodnych”: „Niech zakwita, niech oczyszcza,niech kształt nada Temu, co w nas tkwi gdzieś na dnie samymNiech się wznosi, niech się wznosiAż zabłyśnie tęcząDo krainy łagodności bramą”Szczególnego znaczenia nabiera termin ten w tym roku, kiedy mieszkańcy tej muzycznej Krainy świętują 60-lecie urodzin Belona, który Krainę Łagodności nazwał.Dziś ten nurt muzyczny pojmowany jest on dość szeroko i poza tak zwaną poezją śpiewaną można zaliczyć do niego piosenkę turystyczną, aktorską, odrobinę folku. Pomimo tego, że najczęściej pomijany jest przez media masowe, nadal ma się świetnie i prężnie rozwija się w całym kraju.W Polsce rokrocznie odbywa się około setki festiwali na których śpiewa się piosenkę artystyczną. Od małych, jednodniowych organizowanych w niewielkich miejscowościach, po wspaniałe kilkudniowe imprezy plenerowe, z wielką sceną, dobrym nagłośnieniem, profesjonalnymi muzykami i co najważniejsze z wierną publicznością, która nigdy nie zawodzi. Zmieniły się czasy i zmienia się również taka muzyka, dziś coraz rzadziej możemy spotkać na scenie samotnego barda z gitarą, a coraz częściej usłyszymy całe zespoły, składające się ze świetnych zawodowych muzyków, przygotowujących profesjonalne aranżacje i naprawdę poruszające wykonania.Co roku na tej scenie pojawiają się prawdziwe diamenty, młodzi ludzie, którzy mają wiele do powiedzenia, a ich muzyka chwyta za serca i porusza. Niestety większości z nich brakuje siły przebicia – nie mieszczą się w głównym nurcie popkultury, nie publikują ich mainstreamowe media, więc najczęściej nie są dla wielkich koncernów dobrym „towarem”, a ich trudny przekaz sprawia, że są „trudni marketingowo”. Cieszy jednak to, że czasem dzięki uporowi i popularnym w naszym kraju ostatnio programom muzycznym polegającym na poszukiwaniu talentów, niektórym z wykonawców znanych i uznanych w kręgu Krainy łagodności udaje się pokazać na wielkiej scenie i odnieść sukces. Przykładem mogą być chociażby Dominika Barabas, która po swojej przygodzie w jednym z tego typu programów podpisała kontrakt na płytę z dużym wydawnictwem muzycznym, czy Łukasz Jemioła, który zyskał sobie niezwykłą sympatię nie tylko jurorów, ale przede wszystkim szerokiej publiczności szybko stając się artystą bardzo rozpoznawalnym.Dlaczego taka muzyka jest potrzebna? Nurt piosenki poetyckiej jest czymś więcej niż produktem marketingowym. Jest to muzyka z pewnością trudniejsza w odbiorze niż wiele innych popularnych gatunków bardziej medialnych, ale jest też skierowana do ludzi, którzy oczekują od piosenki czegoś więcej. Zabawy słowem, odkryć, dreszczu emocji. Tego czego tak często brakuje w sztucznie promowanych przebojach, masowo produkowanych celebrytów. Na szczęście Polacy wychowani na dobrych wzorach mistrzów takich jak Agnieszka Osiecka, Jonasz Kofta, Wojciech Bellon, Edward Stachura czy Jacek Kaczmarski i wielu, wielu innych, z przyjemnością sięgają po dobre teksty, słuchają muzyki, śpiewają czy kupują płyty swoich ulubionych wykonawców.O tym, że taki nurt muzyczny jest potrzebny świadczy też to, że czasem zdarza się odnieść spektakularny medialnie sukces nawet przedstawicielowi Krainy Łagodności – tegoroczny koncert Debiuty w Opolu wygrała przecież Joanna Kondrat – artystka, której płyta Samosie, była jednym z najważniejszych wydarzeń muzycznych ubiegłego roku w tym nurcie muzycznym. Innym krzepiącym przykładem może być twórczość Szymona Zychowicza, która coraz śmielej puka do mediów, czy też niedawna bardzo udana premiera i trasa Krzysztofa Napiórkowskiego. Nie sposób nie wspomnieć również o nowej płycie Marka Andrzejewskiego i jeszcze kilku innych znakomitych artystach podpisujących się pod Krainowymi brzmieniami. Jakie są perspektywy rozwoju tej muzycznej niezwykle bogatej Krainy? Wszystko zależy od publiczności. Tak długo jak na festiwalach i koncertach pojawiają się ludzie spragnieni piosenki poetyckiej, tak długo jak będą sięgać po płyty, artyści będą śpiewać, a małe wydawnictwa będą wydawać płyty i tomiki poezji. Sądząc po zainteresowaniu jakie dziś towarzyszy podobnym imprezom, i ciesząc się z tego, że coraz młodsi ludzie sięgają po pióro, gitarę i płyty na turystycznych i festiwalowych szlakach wydaje się, że jest to muzyka, który doskonale się obroni, nawet na uboczu głównego nurtu kultury popularnej. Wszak kwintesencją Krainy jest jakość przeżyć i głębia treści, to zawsze samo się obroni.