Track:1. Wściekłe Psy 2. System 3. Zatrute Dźwięki 4. Ultrafiolet 5. Uzbrojony 6. Jak się nazywam? 7. Tysiące Mil 8. Diuna 9. Zawieszeni 10. Awaryjny Lot 11. Like your phone
Armia Cieni to zespół rockowy założony w 1988 roku we Wrocławiu przez lidera, wokalistę, kompozytora i autora tekstów Jacka Glinkę. W muzyce Armii Cieni odnaleźć można zarówno stary polski punk, jak i subtelne, melodyjne kompozycje spod szyldu współczesnego soft rocka.
1. Rozdział I Ks. Wiatrów2. Rozdział II Ks. Wiatrów
Drugi autorski album Piotra Figla to kronika jego dokonań z drugiej połowy lat 70. Tematy znane z filmów oraz instrumentalne wersje piosenek pisanych m.in. dla Ireny Jarockiej spotykają się z specjalnie napisanymi na tą okazję utworami. Wszystko w cudownym, soulowo-funkowym sosie z pulsującą sekcją rytmiczną, słodkimi smyczkami i syntezatorem w roli głównej. Piotr Figiel, ceniony kompozytor i aranżer muzyki rozrywkowej, znany m.in. ze współpracy z Urszulą Sipińska i Ireną Jarocką, zajmował się także twórczością instrumentalną. Po debiutanckim albumie „Piotr” (1972), na którym artysta dał wyraz swojej fascynacji brzmieniem organów Hammonda przyszedł czas na kolejną technologiczną nowość: syntezator. To on, wraz z lirycznym pianem Fendera, nadaje ton całej płycie „Gdzieś, kiedyś”, wypełnionej po brzegi doskonała miksturą funku, soulu i popu. To dynamiczna, kolorowa wycieczka, podczas której można spotkać Krzysztofa Cugowskiego w roli Jamesa Bonda, Novi Singers niczym chórek Stevie Wondera oraz Włodzimierza Wińskiego (Spisek, Alex Band) ze śpiewnymi solówkami saksofonu. „Gdzieś, kiedyś” ukazuje się po raz pierwszy na płycie CD, wzbogacone o ścieżkę dźwiękową z telewizyjnego filmu „Coś za coś” Agnieszki Holland, zrealizowaną w tym samym okresie. W książeczce krótki tekst na temat nagrań oraz unikatowe zdjęcia z epoki. Muzycy: Piotr Figiel – keyb, synth Winicjusz Chróst – g Sławomir Piwowar – g Włodzimierz Wiński – ts Tomasz Pilewski – dr Krzysztof Cugowski – voc Novi Singers – voc Familia – voc oraz Piotr Figiel Ensemble
Mazurki do wynajęciaMazurek, choć pochodzi ze śpiewu, jest przede wszystkim melodią taneczną, poddaną surowemu rygorowi. Trzeba rubatować i ozdabiać, ale spróbuj opóźnić się w tanecznym rytmie! Albo ozdabiać nie tak, jak to tu robiono – to wygnają z wesela. A nawet można było za to oberwać. Z mazurkami żartów nie było.Żaden inny taniec nie wzbudzał takiej euforii u tancerzy, transu muzykantów, nie pobudzał do ekspresyjnego śpiewu. Prawie każda wieś miała swoje mazurki (a częściej swoje maniery wykonawcze i warianty), swoiste loga wsi, po których się rozpoznawano.Andrzej Bieńkowski
Wokalistka, kompozytorka, autorka tekstów. Od wielu lat współtworząca zespół Pustki. Połówka siostrzanego duetu Ballady i Romanse. Sama komponuje i sama aranżuje muzykę. Po latach pracy zespołowej postanowiła zaprezentować swój całkowicie autorski, solowy materiał, którego jest również producentem. "Nie czekaj" to przebojowa piosenka, która pokazuje różnorodność brzmień jakie znajdziemy na pierwszym solowym albumie Barbary Wrońskiej. W utworze tym czujemy tęsknotę za polską piosenką z lat 60, przewrotnie połączoną z nowoczesnymi brzmieniami. Głos artystki brzmi zupełnie inaczej niż dotąd. "To piosenka opowiadająca o momencie tuż przed podjęciem bardzo ważnych i trudnych decyzji w życiu. Kiedy to już wszystko człowiek sobie uświadomi, ale nadal coś nie pozwala mu ruszyć z miejsca. Utwór ten jest moim sposobem na zrobienie kroku do przodu" Singiel ten nie jest wyznacznikiem tego co usłyszymy na albumie, pewnie wielu zaskoczy różnorodność brzmień i aranży. Barbara Wrońska jest producentem całości jak i autorką wszystkich kompozycji i większości tek-stów na płycie.
Kiedy przed laty rówieśnicy Michała Bajora słuchali Beatlesów, on również zafascynowany nucił ich wspaniałe piosenki. Ale równolegle wsłuchiwał się w utwory włoskich i francuskich wykonawców. Festiwale w San Remo i piosenki Charlesa Aznavoura czy Edith Piaf były dla niego wyznacznikiem gustu dobrej estrady – od kolorowych włoskich, po mądre francuskie przeboje. Po te ostatnie artysta sięgał w swoim muzycznym życiu wielokrotnie, znacznie przyczyniając się do ich utrwalenia w świadomości kilku pokoleń odbiorców. Tym razem Bajor postanowił przemieszać swoje muzyczne włosko-francuskie fascynacje i z kilkuset piosenek wybrał dziewiętnaście, które w większości pierwszy raz nagrał na płycie. Fundamentem „Kolor cafe” jest szesnaście premierowo nagranych perełek, które przed laty wykonywali między innymi Dalida, Salvatore Adamo, Marino Marini, Joe Dassin, Sophia Loren czy Edith Piaf. To bardzo zróżnicowany repertuar – od przejmującej „Je suis malade” Dalidy, przez kolorowe „Couleur cafe” Serge’a Gainsbourga czy „Quando, quando” Marino Mariniego, aż po „Hymn miłości” Edith Piaf. Ponadto na prośbę swoich fanów, artysta ponownie zarejestrował medley „Edith” oraz francuską pieśń rozsławioną przez Franka Sinatrę – „My Way”. A w prezencie dorzucił jeszcze bonus w postaci “Walca na tysiąc pas” Jacquesa Brela, w wykonaniu z 1986 roku, dzięki któremu stał się rozpoznawalny i popularny jako śpiewający aktor. W programie albumu znalazły się piosenki wykonane przez artystę w pięknych, często nowych tłumaczeniach Rafała Dziwisza, ale i utwory z oryginalnymi tekstami włoskimi i francuskimi. Za muzyczną oprawę całości odpowiada Wojciech Borkowski – wieloletni szef i producent muzyczny nagrań Bajora. Aranżacje nawiązują do klimatu minionych epok, ale z uwzględnieniem współczesnych akcentów. Jednak najważniejszą wartością materiału są interpretacje wokalne – dojrzalsze i bardziej pogłębione niż kiedykolwiek przedtem. Michał Bajor tradycyjnie już do piosenkowego kanonu podchodzi z szacunkiem, odciskając na nim piętno własnej indywidualności i wiarygodności.
Dwoje ludzi, którzy mimo skrajności charakterów tworzą jeden, dziki organizm muzyczny. Piosenki, które tworzą, swą prostotą i transowością nawiązują do bluesa, często jednak wykraczając poza jego klasyczną formę. Pola jest wokalistką oraz autorką tekstów. Adam to gitarzysta i kompozytor. Podczas koncertów, często uzupełnianych przez perkusję, własne utwory przeplatają psychodelicznymi i awangardowymi improwizacjami. Ich źródła inspiracji to w takim samym stopniu rdzenne work songs, Muddy Waters i Skip James, jak Bjork czy Radiohead. Płyta ukazała się nakładem wytwórni Fonobo Label.
Wznowienie pierwszego "legalnego" albumu Dj-a Decksa - członka legendarnego Slums Attack. Decksowi udało się zaprosić na płytę całą czołówkę polskich raperów. Wizytówką tej płyty niech będą goście, którzy wzięli w niej udział: Sokół, Peja, Tede, OSTR, Hemp Gru, Vienio, Włodi, Pele, Hans 52 i inni. Album promowały single "Zła dziewczyna" i "Dario".
Reedycja longplaya Blackout zespołu Blackout z 1967 roku na CD z oryginalną okładką!