1. Hillside Of Dreams2. Fingers3. Senses Confuse Reality4. Waiting For5. Hideout6. Healing Our Sorrows7. Fly On8. Reflecting Me9. Looking For Each Other10. The End
Legenda polskiej sceny alternatywnej, grupa Püdelsi, wydaje wyjątkową kompilację - "Rege Kocia Muzyka - Best Of Püdelsi", na której znalazły się zarówno najważniejsze piosenki zespołu z minionego ćwierćwiecza, jak i premierowe kawałki! Tytuł "Rege kocia muzyka - Best Of Püdelsi" nie jest przypadkowy. Nie tylko nawiązuje do jednej z najsłynniejszych kompozycji Püdelsów sprzed lat, lecz jest jednocześnie wskaźnikiem tego, jakie piosenki wypełniły prezentowany zestaw. Na krążku znalazły się bowiem numery w stylu reggae, jakie grupa zarejestrowała w swojej historii, z różnymi, zawsze wyjątkowymi i charyzmatycznymi, wokalistami i wokalistkami, jak Kora, Dziun, Maciej Maleńczuk, Maciej Miecznikowski, Szymon Goldberg, a także obecny wokalista Püdelsów Piotr "Foreman" Foryś. Tego ostatniego słychać we wcześniej niepublikowanej kompozycji "Szukaj". Dwa kawałki zarejestrowane z Miecznikowskim – "To ci się śni" oraz "Kobiety (Jodłowanie w kanionie)" – również pojawiają się po raz pierwszy. Klasyk Püdelsów "Rege kocia muzyka" znalazł się na kompilacji w wersji śpiewanej przez Korę, ale jest też na płycie w nowym wcieleniu, z wokalami lidera zespołu, Andrzeja "Pudla" Bieniasza. Premierowa na krążku jest również kompozycja "Zabrońcie", w której główny wokal należy do gitarzysty grupy, Dario Litwińczuka. Składanka to elementarz polskiej alternatywy, ze wspaniałymi melodiami i tekstami, w których surrealistyczne poczucie humoru nie jest niczym nadzwyczajnym. Z tymi 21. piosenkami powinien zapoznać się każdy, kto mieni się fanem polskiej muzyki niezależnej.
Tracklista: 1. Dobre Miejsce Dla Naiwnych2. Gram Do Stripteas`u, Żeby Żyć3. Jedyny Hotel W Mieście4. Słodkie Cudo Z M-25. Ja Tu Tylko Śpię6. Ostatnie Żywe Drzewo7. Złe Słowa8. Kup Mi Komika9. Albo Nigdy Nikt10. XIX Wiek11. Uczciwa Bieda12. Nawet Nie Pytaj13. Byłaś Dla Mnie Woda14. Było Nas Dwoje15. Hej! Blondyna16. Czarna Noc, Biały Dzień17. W Żadnym Razie Nie18. Chyba Tylko Anioł (Pantofelek)
W 2002 roku na półki sklepów trafia Pięć Dwa Dębiec - PŃ-VI. Krytycy byli bezlitośni i album nie dorobił się ani jednej pochlebnej recenzji, ale nie pierwszy raz w historii muzyki słuchacze zadecydowali inaczej. Utwory wryły się głęboko w serca fanów i po dziś dzień nasze koncerty nie mogą obyć się bez wykonania kilku propozycji ze starego repertuaru. Album pełen sprzeczności i kontrowersji, wulgarny i brutalny z jednej strony, a jednocześnie przebojowy i chętnie grany w radiach w tamtych czasach. „Policyjne” - potrafiły odbić się czkawką po 7 latach i obiec główne wydania wiadomości w wiodących, ogólnokrajowych stacjach telewizyjnych, a „To my!” i „Konfrontacje” to nierzadko utwory kojarzone doskonale przez osoby z kompletnie odmiennych biegunów muzycznych. To płyta bardzo szczera, mocno związana z miejscem i ludźmi którzy mnie otaczali. Tematyka do bólu ludzka, polska, potoczna, bliska nam - ówczesnym dwudziestolatkom, poważna, chwilami ironiczna, niemal socjologiczna, ale w sposób intuicyjny nie naukowy. Dawno temu mówiłem że „PŃ-VI” jest jak lustro które odbija to co dzieje się wokół, to bardzo trafne określenie. Materiał zaskakująco dobrze przetrwał próbę czasu, pisany przez młodego gniewnego z niebywałym młodzieńczym zacięciem, zbuntowany, bezkompromisowy, nadal w wielu fragmentach potrafi zaskoczyć dojrzałością i celnością spostrzeżeń.
„Płyta „Czarna Tęcza” – to zapis koncertu, który odbył się w Studiu S3 im. Janusza Hajduna 18 listopada 2018 r. Próżno jednak w tym zapisie starać się usłyszeć reakcję publiczności, podobnie jak nie słychać słów pomiędzy utworami do niej, przez autora wszystkich piosenek, wypowiadanych, zwanych popularnie – zapowiedziami. Autor bowiem z premedytacją wykorzystał wspomnianą publiczność. Celem było, oczywiście poza dostarczeniem widowni materiału do wzruszeń, przemyśleń, a, czasami nawet przyjemności, uzyskanie maksymalnej koncentracji „tu i teraz”. Samego autora oraz czterech towarzyszących mu muzyków. To miało się zdarzyć tylko raz i niepowtarzalnie. Jak życie. Dlatego nie było żadnego dogrywania śladów, czy też powtórek. Sto procent setki, jak to się mówi.” Tomasz Olszewski Muzycy: Tomasz Olszewski: gitara, śpiew Wojciech Kopylec: gitary, mandolina Paweł A. Nowak: akordeon, akordina Ziemowit Klimek: kontrabas Roman Ślefarski: perkusja Muzyka i słowa wszystkich utworów: Tomasz Olszewski
Subtelna, elegancka i przebojowa – taka jest Halina Mlynkova i takie są również jej piosenki! Artystka wraca po trzech latach z trzecią solową płytą. Melodyjne utwory, folkowe klimaty i pop na najwyższym poziomie to coś, co usłyszymy na płycie Haliny. Szykuje się powrót w wielkim stylu! Płytę promuje singiel "Kawa" oraz wszystkim dobrze znany przebój "Zabiorę Cię".
Przedstawiamy najnowszy trzeci już album zespołu poznańskiego HOPE pod tytułem „Name it”. Płyta zawiera 12 autorskich kompozycji. Są to utwory które powstawały sukcesywnie od 2014 roku. W międzyczasie dużo się wydarzyło, zespół był w Must Be The Music, zagrali na dużej scenie festiwalu Pol’and’Rock 2018, zagrali też u boku swoich idoli m.in. Limp Bizkit, Suicidal Tendencies oraz Body Count. Sukcesywnie powstawały teksty opowiadające o tym co ich otacza, wspólnych relacjach, problemach mentalnych, rozterkach egzystencjonalnych i miłosnych, delikatnie zahaczając o problemy uzależnień i kończąc na miłości do matki ziemi. Wszystko esencjonalnie doprawili zielonym dymem. Taka jest ta płyta… nazwij ją jak chcesz! Płytę promuje utwór „Miło” oraz dwa wcześniejsze single „Tired of Waiting” i „Alkodisko”.
Tracklista:
Płyta CD zawiera 17 utworów folk w oryginalnym wykonaniu Kapeli Górole.
Róże Europy powstały w grudniu 1983 roku w Warszawie. Liderem, wokalistą i autorem tekstów od samego początku jest Piotr Klatt, który również jest jedynym ogniwem łączącym kolejne składy zespołu. Klatt założył Róże Europy będąc jeszcze wokalistą innej warszawskiej grupy - Lalki Kaliguli, a pomysł na nazwę zaczerpnął z książki Szlakiem czerwonych róż. Idea założenia zespołu powstała w... trolejbusie, którym Piotr wracał z próby swojej starej kapeli. Pierwszym sukcesem Róż Europy był udział w Festiwalu Muzyków Rockowych Jarocin’85, kiedy to grupa zakwalifikowała się do koncertu finałowego. To otworzyło zespołowi możliwość czynnego uczestniczenia w kolejnych imprezach prezentujących młode grupy rockowe, m.in. Poza Kontrolą w Warszawie i I Zlot Młodzieży Cynicznej w Gdyni. Pierwszym przebojem Róż Europy było Stańcie przed lustrami, pierwszym hymnem Młode koty noszą wykrochmalone kołnierzyki znane bardziej jako Rock’n’rollowcy. Podwójny tytuł wiązał się z ówczesnym wymogiem ZAIKSu – można było tylko raz zarejestrować tytuł, a Rock’n’rollowców ktoś zgłosił wcześniej. Po 1989 roku sytuacja uległa zmianie i piosenka pojawiła się pod pierwotnym tytułem. Jej refren podchwycili też kibice stołecznej Legii, którzy przerobili go na własne potrzeby (śpiewali „My jesteśmy legionistami i pijemy tanie wino, pijemy je litrami"). Podstawową postacią ówczesnych Róż Europy był też gitarzysta Artur Orzech, kompozytor większości piosenek. Mimo że wypełniły one debiutancki album Róż Stańcie przed lustrami, Orzech nie uczestniczył już w sesji nagraniowej - wyjechał do stolicy Afganistanu Kabulu, w roli tłumacza polskiej ambasady. Po powrocie na krótko pojawił się w składzie zespołu uczestnicząc w nagraniu drugiego albumu Krew Marilyn Monroe. Potem poświęcił się głównie dziennikarstwu, dziś jest znanym prezenterem Telewizji Publicznej i Polskiego Radia. Zresztą nie jest jedynym muzykiem Róż Europy, który został dziennikarzem. Również Piotr Klatt, Grzegorz Kluska (gb) i Ryszard Wojciul (sax) z powodzeniem spróbowali dziennikarskiego fachu. Pierwszy z nich już w początkach lat 90. prowadził w Programie III PR audycję Brum, potem w TVP programy Rocknoc i był autorem Pozytywka, a w XXI wiek wszedł jako pracownik Redakcji Rozrywki TVP 1, piastując także stanowisko m.in. dyrektora Festiwalu w Opolu (2005). Teksty Kluski można od lat znaleźć na łamach najpierw Tylko Rocka, obecnie Teraz Rocka, a Wojciul w połowie lat 90. był szefem programowym warszawskiego Radia WaWa. Orzecha za muzycznymi sterami zastąpił Michał Grymuza. To spod jego pióra wyszły kolejne przeboje Róż – Surfingujące buty czy Radio młodych bandytów. Grymuza odszedł z zespołu po nagraniu kolejnej płyty, właśnie Radia młodych bandytów. W 1992, już ze Sławkiem Wysockim (zm.25.03.2003) - kolejnym gitarzystą i kompozytorem Róż Europy - nastąpiło apogeum popularności grupy. Wszystko za sprawą piosenki Jedwab, największego przeboju w historii zespołu oraz podpisania kontraktu płytowego na astronomiczną wówczas kwotę miliarda złotych (100 tysięcy po denominacji). Umowa obligowała zespół do nagrania dwóch płyt studyjnych, jednej koncertowej oraz sprzedaży gadżetów. Informacja o rekordowym kontrakcie pojawiła się nawet na czołówce Gazety Wyborczej. Nagrany z gościnnym udziałem, nieznanej wówczas szerzej, Edyty Bartosiewicz Jedwab przyniósł zespołowi i wokalistce ogromny rozgłos trafiając na pierwsze miejsce m.in. Listy Przebojów Programu III PR i dostając nagrodę Programu I PR. Piosenka znalazła się na albumie Poganie! Kochaj i obrażaj, w efekcie jedynym następstwem głośnego kontraktu. Potem o Różach zrobiło się ciszej. Jeszcze koncertowa Marihuana podtrzymała popularność, ale już Kolor przeszedł niemal bez echa. Ostatnią, do momentu wydania Złotej Kolekcji, płytą studyjną są Bananowe drzewa. Wszystkie piosenki na ten album skomponował Michał Grymuza (Wysocki przestał grać w zespole; zmarł na zawał serca 25 marca 2003), wówczas już członek zespołów Edyty Górniak i Edyty Bartosiewicz (przez chwilę również Armii, obecnie Kasi Kowalskiej) oraz popularny muzyk sesyjny (nagrywał m.in. z Robertem Chojnackim, Arturem Gadowskim, Kayah) i producent (album Kasi Kowalskiej). Przez kolejne lata Róże Europy występowały sporadycznie nawet na czas jakiś zawieszając działalność. Dopiero rok 2002 przyniósł zmiany, występów pojawiło się coraz więcej, grupa zaczęła pisać nowe piosenki (ukazały się dwa single) i przygotowywać się do nagrania kolejne płyty. Co ciekawe nowi członkowie Róż też czynni byli i są dziennikarsko, basista Sebastian Miłkowski był prezenterem telewizji Atomic TV, a gitarzysta Krzysiek Krajewski zaczął pisywać do pisma Gitara i Bas. Leszek Gnoiński