This release captures the British prog-rockers live in their home city in 2003, augmented by a string quartet, choir, and multi-instrumentalist Troy Donockley, in front of a sell-out crowd at the Grand Opera House. As well as performing their own material up to the 'Passengers' album they also play Deep Purple's 'Smoke on the Water' and Pink Floyd's 'Comfortably Numb'.
11 czerwca 2012 roku wytwórnia Prosto zaprezentowała słuchaczom debiutancki album Parzela i Siwersa pt. „Coś się kończy, coś się zaczyna”. Jest to pozycja, wobec której nie sposób przejść obojętnie.Niezwykle charakterystyczny styl rapowania, bardzo ciekawe, zapadające w pamięć storytellingi – to wyróżnia Parzela na tle rodzimej sceny hiphopowej. Utożsamiany z bardziej hardkorową, uliczną twórczością, którą prezentował w podziemiu działając w zespole SSDI, na debiutanckim krążku prezentuje się jako wszechstronny, podejmujący się różnorodnej tematyki artysta. Wyraźny progres Parzela, który można było usłyszeć na „Prosto Mixtape Kebs”, przełożył się naturalnie również na nagrania z jego pełnoprawnego debiutu na oficjalnej scenie.Jadowite, mocne teksty znalazły doskonałe tło w postaci produkcji Siwersa, który na „Coś się kończy, coś się zaczyna” potwierdza opinię jednego z najlepszych producentów młodego pokolenia. Członek formacji Bez Cenzury postawił na bardzo zróżnicowane bity. Siwers eksperymentuje, czerpie z wielu gatunków, dzięki czemu album z Parzelem jest wydawnictwem trudnym do zaszufladkowania.Gościnnie na krążku występuje kilku doskonale znanych fanom polskiego hip hopu artystów. Będą to Sokół, Fu, Pyskaty, Łysol. O żeńskie wokale zadbała występująca w blisko połowie nagrań Ania Kandeger. Z kolei za warstwą didżejską stoją wybitni specjaliści w tym fachu: Kebs, Deszczu Strugi oraz Technik.
Nasza Niepodległa 1918-2018 to projekt realizowany z okazji 100 rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości. W projekcie wezmą udział uznani artyści na polskiej scenie muzycznej, każdy z wykonawców zaśpiewa jedną znaną piosenkę. Kierownikiem muzycznym przedsięwzięcia jest Piotr Dziubek. Album nagrany będzie przy udziale Polskiej Orkiestry Radiowej.
Album nagrany wewnątrz Desert View Watchtower na południowej krawędzi Wielkiego Kanionu w Arizonie. Jest to kolekcja pieśni Amerykańskich Indian celebrująca najstarsze brzmienia wyłaniające się z Öngtupqa (tradycyjna nazwa Wielkiego Kanionu w języku Hopi). Śpiewom akompaniuje 1500-set letni flet Hopi i gliniane instrumenty perkusyjne. Potężna ścieżka dźwiękowa dla zobrazowania jednego z siedmiu naturalnych cudów świata. Tracklista: 1. Omawvoli – Butterfly Clouds – 6:18 2. Sipaapuni – Place of Emergence – 5:09 3. Loololmani – Butterflies are Free – 5:19 4. Umumutayayata – Rolling Thunder – 5:19 5. Yoyqatsi – Rain of Life – 8:28 6. Naawakinta – Thank You My Fathers – 4:20 7. Yamtaqa – Vasey’s Paradise – 3:11 8. Qatsi – Prophecy – 4:35 9. Yoytsololota – Raindrops – 5:33 10. Yoyqatsi Leena – Rain of Life (solo Hopi flute) – 4:37 Całkowity czas trwania – 53:20 min.
Trzeci album studyjny Ariany Grande, który oryginalnie ukazał się w maju 2016. Gościnnie na krążku można usłyszeć takie gwiazdy jak Nicki Minaj, Lil Wayne, Macy Gray oraz Future. Wydawnictwo promowały single „Dangerous Woman”, „Into You”, „Side to Side” oraz „Everyday”. Album spotkał się z niezwykle ciepłym przyjęciem ze strony fanów i krytyki. Krążek trafił do podsumowań najlepszych płyt 2016 roku w takich mediach jak „Rolling Stone”, „The Guardian”, Pitchfork, Idolator, Complex i wielu innych.
Multiplatynowy, fantastyczny album legendy rocka progresywnego, grupy Pink Floyd, "The Division Bell", obchodzi w 2019 roku 25. urodziny i z tej okazji ukazuje się w wyjątkowej wersji. Ostatnie studyjne dzieło zespołu nagrane w trakcie jego funkcjonowania pojawi się na niebieskim winylu. Wytwórnia Pink Floyd Records przygotowała analogowe wznowienie "The Division Bell", na którym znajduje się nagrodzony Grammy utwór "Marooned" (kategoria Best Rock Instrumental Performance). Wybrała dla nośnika kolor niebieski, który jest dominującą barwą na niesamowitej okładce albumu autorstwa Storma Thorgersona. Kolor ten przypomina również oryginalne winylowe wydanie z 1994 roku. "The Division Bell" wyprodukowany przez Davida Gilmoura i Boba Ezrina, zdobył szczyty notowań płyt po obu Stronach Atlantyku. Trzy razy był platynowy w USA, dwa razy w Wielkiej Brytanii i sprzedał się w ponad 12 mln egzemplarzy. Był to niestety ostatni materiał, jaki nagrali David Gilmour, Nick Mason i Richard Wright. Kompozycje nagrano w studiach Astoria i Britannia Row Studios, a większość tekstów napisał David z żoną Polly Samson. "Udaliśmy się we trzech do Britannia Row Studios, a tam improwizowaliśmy przez dwa tygodnie. Graliśmy sobie i wymyślaliśmy utwory od początku, co było niezwykle interesujące oraz ekscytujące. Te jam sessions dały początek płycie, a proces jej powstawania przebiegał naprawdę dobrze. Była efektem współpracy i była też bardzo spójna" – mówił przed laty o "The Division Bell" David Gilmour. Na albumie znalazło się 11 kompozycji, a wśród nich: "A Great Day For Freedom", "Keep Talking" (wsamplowano tu głos Stephena Hawkinga), "High Hopes", a także wspomniany "Marooned". Z okazji 20-lecia premiery stworzone zostało wideo do "Marooned", dziś mające ponad 25 mln obejrzeń. Wyreżyserował je Aubrey Powell ze studia Hipgnosis, a zdjęcia nakręcono w Czarnobylu. Ich autorstwo należy do NASA. Tytuł płyty wymyślił Douglas Adams, sugerując się przy tym fragmentem tekstu Polly Samson do "High Hopes". Odnosi się do dzwonka, który używany jest podczas obrad parlamentarnych. Okładka płyty została wyróżniona umieszczeniem przez Pocztę Jej Królewskiej Mości na znaczkach pocztowych w serii "Classic Album Covers". Dwie metalowe głowy na okładce wymyślone przez Storma Thorgersona zostały wykonane jako trzymetrowe rzeźby z metalu przez Johna Robertsona. Ważyły 1,5 tony i umieszczono je na polu w Cambridgeshire. Fotografowano je następnie przez blisko trzy tygodnie w różnych warunkach pogodowych. W tle pojawia się katedra Ely. Obecnie rzeźby są częścią objazdowej wystawy "Pink Floyd Exhibition: Their Mortal Remains". "Intencją było, że oglądający powinien widzieć od razu wszystkiego. Jeden widział jedną głowę, inny dwa profile, które oznaczały komunikację" – tłumaczył ideę okładki Storm Thorgerson. W 2014 roku album został zremasterowany z analogowych taśm przez Jamesa Guthriego, Joela Plante i Douga Saxa w studio The Mastering Lab. Orkiestracje na płycie są dziełem Michaela Kamena. Tracklista: LP 1 Side A 1.Cluster One 2.What Do You Want From Me 3.3 Poles Apart Side B 1.Marooned 2. A Great Day For Freedom 3. Wearing The Inside Out LP 2 Side C 1.Take It Back 2. Coming Back To Life 3. Keep Talking Side D 1.Lost For Words 2.High Hopes
Album Rema-Rema „Fond Reflections” ukaże się nakładem 4AD. Debiutancki album tego kultowego zespołu nigdy wcześniej się nie ukazał. Teraz pojawia się 40 lat po jego rozwiązaniu. W Rema-Rema występowali członkowie The Models i Siouxsie And The Banshees, a ich uwielbiana „Wheel In The Roses EP” (1980r.) była jedną z pierwszych płyt, które zostały wydane nakładem 4AD. To było jedyne wydawnictwo, które ukazało się nakładem wytwórni. Rozpadli się jeszcze przed jego wydaniem, tworząc różnorodne zespoły: Renegade Soundwave, The Wolfgang Press, Mass, Adam and The Ants. Album „Fond Reflections”, który nigdy się nie ukazał, pojawia się prawie czterdzieści lat od ukazania się wspomnianej debiutanckiej EP-ki. Został zebrany z bogatego archiwum nagrań szpulowych i kasetowych, które starannie odrestaurowali: muzyk zespołu Gary Asquith i inżynier dźwięku Takatsuna Mukai, tworząc możliwie najbardziej spójną kolekcję.
„Smutne dzieci” to nowy album Franko, alias Rozbójnika Alibaby, alias Roberta M! Najlepiej o nim opowie sam Artysta: „Wsparcie moich fanów dało mi psychiczny komfort zrobienia albumu dokładnie takiego, jaki chciałem zrobić” - mówi Franko. "Zrobiłem ten album dla siebie, ale chciałbym, by ta muzyka nas połączyła, od tego przecież jest. Być może ktoś z Was odnajdzie w tej płycie część siebie, że u kogoś z Was ten album wyzwoli w Was emocje, niekoniecznie smutne i negatywne. Jedni śpiewają od przedszkola, ja od dwóch miesięcy, ale w żaden inny album nie włożyłem tyle serca i swojego życia” - dodaje. Pre-order zawiera: 1. Album + bonus CD – album w wersji instrumental 2. Plakat 3. Album w wersji MP3 4. Każdy album zamówiony w pre-orderze będzie podpisany. Tracklista: CD 1 1. Smutne dzieci 2. Samotność 3. Nie dzwoń już więcej 4. Szczęście 5. Heroina 6. Mój alkoholu 7. Toksyczna miłość (feat. Nikola) 8. Gdzie Ty jesteś? 9. Marihuana 10. Młode lwy 11. Bandyckie tango (feat. Janusz K. & Primo Men) CD 2 Wersje instrumentalne
Muzyka Fryderyka Chopina - powszechnie kochana za jej piękno i niesamowitą moc – od dawna stanowi siłę napędzającą w życiu Lang Langa. W 2012 roku artysta obchodzi 30-tą rocznicę urodzin i postanowił nagrać swój pierwszy album w całości poświęcony dziełom wielkiego kompozytoraThe Chopin Album – to trzeci album Lang Langa dla Sony Classical - zawiera drugi zbiór Etiud Chopina (op. 25), Andante spianato & Grande Polonaise oraz wybór krótszych utworów, które od dawna artysta darzy wielką miłością, w tym trzy nokturny i walc op. 64 no. 1, popularnie znany jako "Minutowy" Walc.„Chopin przemawia w niebywale uniwersalny sposób" - mówi Lang Lang - "Uważam go za prawdziwego ambasadora muzyki klasycznej wśród wielkich kompozytorów. On przemawia do każdego. "Chopin towarzyszył Lang Lang w całej jego karierze. Jednym z pierwszych utworów, jakich się nauczył był Grande Valse brillante Es-dur op. 18 (również znajduje się na tym albumie) i właśnie dzięki muzyce Chopina wielokrotnie zdobywał międzynarodowe uznanie, np. na konkursue w Ettlingen (Niemcy) w 1994 roku oraz Międzynarodowym Konkursie Czajkowskiego dla Młodych Muzyków w Sendai (Japonia) w 1995 roku, kiedy zajął pierwsze miejsce za sprawą interpretacji Drugiego Koncertu Fortepianowego. A dzięki etiudom Chopina Lang Lang jako 14-latek wywarł niesamowite wrażenie w Sali Koncertowej w Pekinie, co otworzyło przed nim drzwi na studia pod okiem Gary’ego Graffmana w w Curtis Institute w Filadelfii."Etiudy Chopina zajmują tak szczególne miejsce dla pianistów" - mówi Lang Lang "ponieważ umożliwiają wszechstronne szkolenie wielu różnych technik. Ale to nie tylko studia, nie tylko zwykłe ćwiczenia - nie tylko na palce - oni pomagają rozwijać umysł oraz jak kontrolować różne warstwy swojej emocjonalności. "W wersji Deluxe Limited Edition znajduje sie bonusowe DVD “My Life With Chopin”, gdzie Lang Lang opowiada o różnych etapach muzycznych w swoim życiu i wyjaśnia jak bliskim towarzyszem był dla niego Chopin. Film zawiera materiały archiwalne z fragmentami jego pierwszych koncertów i konkursów - 1994 konkurs w Ettlingen, 1995 koncert w Pekinie, Konkurs Czajkowskiego w Sendai oraz koncert w Pekinie z 1996r. Obejmuje ona również kompletne wykonanie Walca Es-dur zwanym Grande Valse brillante A-dur op. 34 no. 1 (nagrany na żywo w Wiedniu), "Heroiczny" Polonez As-dur op. 53 (nagrany w Berghain w Berlinie), Etiudę Ges-dur op. 10.5 („Na czarnych klawiszach”) - zarejestrowaną w londyńskim Roundhouse podczas 2011 festiwalu iTunes.
Zremasterowany krążek jazzowej wokalistki polskiego pochodzenia Ann Burton "Blue Burton" został ponownie wydany w 2013 roku nakładem wydawnictwa Music On CD. Jej wokal jest wyjątkowy, ciepły, miły, swingujący porównywalny z największymi gwiazdami jazzu. Ann Burton (4 marca 1933, Amsterdam - 29 listopada 1989, Amsterdam) to pseudonim Johanny Rafałowicz (holenderska wokalistka jazzowa od 1938 do 1971: Johanna de Paauw). Około 1930 r. Matka Ann Burton (Johanny Rafalowicz) wyemigrowała z Polski do Holandii. Ann urodziła się w Holandii w 1933 r. Johanna nigdy nie pobierała lekcji śpiewu, ale słuchała amerykańskich wokalistów takich jak Doris Day, Jo Stafford, Rosemary Clooney, Ella Fitzgerald i Sarah Vaughn. Później wpływ na nią miały Billie Holiday i Shirley Horn. Chciała zagłębić się w muzyczny świat, więc w 1955 roku przyjęła imię Ann Burton zainspirowane przez walijskiego aktora Richarda Burtona. Pod koniec lat sześćdziesiątych została zauważona przez Johna J. Visa, reżysera wytwórni płytowej Artone, który wyprodukował jej pierwszy album "Blue Burton" w 1967 roku. Na tej płycie towarzyszy jej trio Louisa Van Dijka. Stała się popularna, a album otrzymał nagrodę Edisona w 1969 roku. W 1973 r. Odbyła tournee po Japonii, gdzie stała się najpopularniejszą piosenkarką jazzową, ustępując tylko Elli Fitzgerald. Nagrała wiele albumów z Masahiko Sato i Kenem McCarthym i innymi. Pod koniec lat siedemdziesiątych pracowała w Nowym Jorku, gdzie nagrała kilka albumów, z których m.in z Grady Tate i Busterem Williamsem. Piosenkarka Helen Merrill wyprodukowała albumy. Dla "New York State Of Mind" za które Burton otrzymała także nagrodę Edisona. W latach osiemdziesiątych założyła własną wytwórnię Burtone, która produkowała jej albumy. W latach 1986-1988 wykładała w Konserwatorium w Amsterdamie. Ann Burton zmarła w wieku 56 lat z powodu raka gardła. Tracklista: 1. I Can't Give You Anything But Love 2. Go Away Little Boy 3. He Was Too Good to Me 4. But Not for Me 5. It's Easy to Remember 6. You've Changed 7. Good Life 8. In the Wee Small Hours of the Morning 9. Sunny