Gdy w kwietniu 1994 roku na sklepowych półkach znalazł się debiutancki album NAS "Illmatic" spotkał się on z owacyjnym przyjęciem zarówno fanów rapu, jak i mediów. Album ten uważany jest za jedno z największych osiągnięć w historii muzyki hip-hopowej. Kawałki, które znalazły się na tej płycie to esencje ciężkiego, nowojorskiego brzmienia ostatniej dekady XX wieku.
Album pochodzącego z Wielkiej Brytanii wyjątkowego artysty Keaton Hensona – muzyka, kompozytora, poety i artysty wizualnego. W nagraniu „Six Lethargies” udział wzięła Liverpool Philharmonic Orchestra.
=REMASTERED ALBUM + 4 BONUS TRACKS= 1. LOST IN A LOST WORLD 2. NEW HORIZONS 3. FOR MY LADY 4. ISN'T LIFE STRANGE (FULL VERSION) 5. YOU AND ME 6. THE LAND OF MAKE BELIEVE 7. WHEN YOU'RE A FREE MAN 8. I'M JUST A SINGER (IN A ROCK AND ROLL BAND) 9
Album został wydany przez wytwórnię Accent (ACC 24361).
„Dlaczego to zaskakujące?”, dziwi się Lou Reed. „Zaskakująca to byłaby współpraca Metalliki i Cher. To byłoby dziwne. A my – to dosyć oczywiste połączenie”. Mimo wszystko, na wieść o wspólnym przedsięwzięciu Lou Reeda i zespołu Metallica, większość uniosła brwi do góry ze zdziwienia. Jednak zastanawianie się nad tym nie ma sensu. Sens ma muzyka. A 90 minut muzyki stworzonej przez Lou Reeda i Metallikę wydaje się mieć największy sens. „To na pewno nie jest kolejny album Metalliki, ani kolejny album Lou Reeda”, mówi Kirk Hammet, gitarzysta zespołu Metallica. „To coś innego. Jak zupełnie nowe stworzenie, albo hybryda. Nikt ze świata heavy metalu nigdy wcześniej nie zrobił czegoś takiego”. Od początku było wiadomo, że zetknięcie króla nowojorskiej sceny avant-rockowej Lou Reeda i Metalliki - najpopularniejszego zespołu trash metalowego świata, musi przynieść coś wyjątkowego. Zaiskrzyło już od pierwszego spotkania - koncertu z okazji 25-lecia Rock And Roll Hall Of Fame w 2009r., podczas którego Metallica i Lou Reed wspólnie wykonali utwory z repretuaru Velvet Underground - “Sweet Jane” i “White Light/White Heat”. Oczarowany występem Reed zaproponował nagranie płyty. „Wiedzieliśmy, że jesteśmy dla siebie stworzeni”, wyznaje Reed. Wspólne plany na przyszłość musiały jednak zaczekać na powrót Metalliki z długiej trasy koncertowej Death Magnetic. Ostatecznie artystom udało się wreszcie spotkać, a efektem współpracy jest “Lulu”. Brzmienie jakiego jeszcze nie było! Niecodzienna płyta inspirowana kontrowersyjnymi sztukami niemieckiego ekspresjonisty Franka Wedekinda – “Przebudzenie Wiosny” i “Puszka Pandory”, których główną bohaterką jest upadła tancerka Lulu.
„Emily’s D+Evolution”, nowy projekt Esperanzy Spalding, który ukazuję się 4 marca za pośrednictwem Concord Records, to coś dotąd niespotykanego w twórczości czterokrotnej zdobywczyni nagrody Grammy. To odważna mozaika muzyki na tle scenografii pełnej jaskrawych obrazów i tętniących życiem spektakli. Współprodukowany przez Esperanzę i Tony’ego Visconti (znanego ze współpracy ze zmarłym niedawno Davidem Bowie) album to elektryzująca porcja muzyki na power trio, wzbogacone brzmieniem chórków i muśnięciami syntezatorów. Jak ujmuje to The New York Times: „[ten krążek] to łopocząca na szczycie masztu piracka flaga Black Rock Coalition”.
Audiofilskie wydawnictwo Telarc (DDD - Pure Digital) przedstawia znakomitą dwupłytowy album znakomitego jazzowego basisty i kontrabasisty Raya Browna. Materiał z drugiej płyty nie był dotychczas publikowany (Previously Unreleased). Album został nagrany w składzie : Ray Brown (bass); Geoffrey Keezer (piano); Karriem Riggins (drums). Dodatkowo wystąpili : Monty Alexander, Benny Green (piano); John Clayton, Christian McBride (bass); Gregory Hutchinson, Lewis Nash (drums). Raymond Matthews "Ray" Brown (ur. 13 października 1926 w Pittsburghu], zm. 2 lipca 2002 w Indianapolis) – amerykański kontrabasista jazzowy, kompozytor, producent i menedżer muzyczny. Został uhonorowany wieloma nagrodami jazzowymi. Był m.in. laureatem NEA Jazz Masters Award (1995). Wielokrotnie zajmował pierwsze miejsca w kategorii kontrabasu w prestiżowych plebiscytach jazzowych. M.in. od momentu powstania w 1958 ankiety "Playboya", przez kilkanaście lat nieprzerwanie wygrywał w głosowaniu czytelników na basistę "All Star Jazz Band". W 2003 został włączony do "Jazz Hall of Fame" słynnego miesięcznika jazzowego, "Down Beat". Współpracował z takimi sławami jak : Hank Jones, Dizzy Gillespie, Art Tatum, Milt Jackson, Oscar Peterson, Charlie Parker, Ella Fitzgerald, Frank Sinatra, Sarah Vaughan, Laurindo Almeida, Duke Ellington i wieloma innymi. W 1980 Brown poznał Dianę Krall, młodą, utalentowaną pianistkę, której bardzo pomógł w dalszej karierze. M.in. zachęcił ją do śpiewania i przez pewien okres był jej muzycznym edukatorem i opiekunem. Brown był znany ze swojej obowiązkowości. Był jednocześnie palaczem i kolekcjonerem cygar oraz uchodził za arbitra elegancji. Tracklista: CD 1 1. America The Beautiful 2. Sunday 3. Stella By Starlight 4. Lined With A Groove 5. Honeysuckle Rose 6. Fried Pies 7. You Are My Sunshine 8. That's All 9. Ray Brown Suite: Mvt. I 10. Ray Brown Suite: Mvt. II 11. Ray Brown Suite: Mvt. III 12. Hello Girls CD 2 1. F.S.R. 2. Stardust 3. Evidence 4. Woogie Boogie 5. In A Mellow Tone 6. The Nearness Of You 7. Much In Common 8. This Is Always 9. Three By Four 10. Down By The Riverside
Nieczęsto można spotkać się z sytuacją, w której uznawane za jedną z najznakomitszych oper narodowych dzieło doczekało się tak niewielu płytowych rejestracji. Choć „Straszny Dwór” Stanisława Moniuszki od ponad 150 lat uważany jest za wybitną wizytówkę polskości przeniesionej na grunt opery, skromna liczba całościowych nagrań tej kompozycji może budzić głębokie niedowierzanie. Niniejsze nagranie powstało dzięki determinacji artystów Gdańskiej Akademii Muzycznej, którzy pragnęli w roku swego jubileuszu specjalnie i trwale uczcić Patrona uczelni. Niniejszy album jest dokumentacją koncertowej realizacji „Strasznego Dworu”, przygotowanej z udziałem najwybitniejszych pedagogów Akademii. Powstało ciekawe nagranie, wierne duchowi Opery i tak, jak ona, pełne szlachetnego humoru, będącego oprawą niezwykle poważnych treści.
Trzeci tom dzieł orkiestrowych Janacka. W nim, uważana za najlepsze nieoperowe dzieło The Glagolitic Mass. Album dopełniają bardzo zróżnicowane w klimacie, bardzo osobiste dzieła komozytora: Adagio, Otče náš, Zdravas Maria.
Drugi album rockowy wydany w wydawnictwie Polton w 1984 roku przez zespół Republika.