Album „Zbigniew Namysłowski Quartet” został wznowiony przez Polskie Nagrania w ekskluzywnej reedycji kultowej serii Polish Jazz, znanej fanom polskiej muzyki jazzowej od lat 60.
Album został zarejestrowany w składzie: Sax (Tenor) - Dick de Graaf Trumpet, Flugelhrn - Gerard Presencer Piano: Eric Legnini Dick de Graaf, saksofonista tenorowy i sopranowy, zadebiutował w 1986 roku swoim uznanym LP „Hot, Hazy And Humid” (Limetree Records). Wcześniej wygrał Holenderski Konkurs Jazzowy w 1981 roku i zaprezentował się jako uderzający solista w Amstel Octet, w Big Band Johna Claytona, Big Band Jeffa Reynolda Maiden Voyage i Big Band Franka Grasso. Od tego czasu Dick występował na wielu krajowych i międzynarodowych scenach jazzowych. Grał m.in. z Chetem Bakerem, Mishą Mengelbergiem, Jasperem van 't Hofem, Kenny Weelerem, Tomy Harrellem, Benny Golsonem, Billy Haremt, Toumani Diabaté, Jeremy Monteiro i Erkan Ogurem oraz koncertował na festiwalach i klubach w Europie, Afryce Południowej i Zachodniej, USA, Japonii, Indonezji, Singapurze, Nowaej Zelandii, USA, Tajwanie i Kanadzie Jako lider zespołu, kompozytor, aranżer i samozarządzający artysta poświęcony jazzowi - w swojej definicji „mnóstwo elementów ze wszystkich rodzajów otaczającej nas muzyki” - Dick de Graaf nagrał i wyprodukował ponad 25 płyt CD, które zostały pozytywnie odebrane przez publiczność Jego wytwórnia Challenge Records nagrodziła płyty „Sailing” i „New York Straight Ahead”, zyskując entuzjazm krytyków w ważnym magazynie muzycznym Down Beat. Album wydała holenderska firma fonograficzna i wytwórnia Challege założona przez Hein van de Geyna, Anne de Jong i Joost Leijena w 1994 roku. Challenge dystrybuuje także wiele niezależnych holenderskich i niemieckich wytwórni jazzowych. Szekspir napisał: „Jeśli muzyka jest pokarmem miłości, graj dalej!”. Dla Challenge Records i jej wytwórni muzyka jest nie tylko pokarmem miłości, ale i samym życiem. Chcemy dzielić się muzyką i namiętnymi historiami naszych artystów w czasach, gdy tak bardzo ich potrzebujemy!. Wytwórnia przywiązuje bardzo wielką wagę do wysokiej jakości brzmienia swoich nagrań. Tracklista: 1. Sailing 08:25 2. Nedley 05:59 3. Black Nile 07:19 4. Soul Eyes 06:34 5. Ouagaduogou 07:59 6. Public Enemy 06:08 7. Tilt 07:54 8. I Should Care 05:30 9. Voyage 04:53
Czwarty, ale drugi dla firmy Matador barda z Filadelfii, o którym w samych superlatywach wypowiadają się takie znakomitości, jak Sonic Youth, Panda Bear, The National czy J. Mascis z Dinosaur Jr. Kurt Veil to jak najbardziej prawdziwe imię i nazwisko 31-letniego piosenkarza i gitarzysty, a skojarzenia z legendarnym niemieckim kompozytorem i współpracownikiem Bertolda Brechta Kurtem Weilem są niezamierzone i przypadkowe. Ten amerykański Veil, kiedyś na co dzień pracujący jako operator wózka widłowego, a w chwilach wolnych namiętnie nagrywający swoje piosenki w domowym zaciszu zwrócił na siebie uwagę szefów Matadoru w 2008 roku po opublikowaniu wraz z Adamem Granducielem pod szyldem War On Drugs albumu „The Wagonwheel Blues". Wcześniej jego autorskie płyty - „Constant Hitmaker" czy „God Is Saying This To You" - publikowały maleńkie niezależne firmy. To zmieniło się po 2008 roku i o ile poprzedni album Veila „Childish Prodigy" można uznać za początek właściwej, profesjonalnej kariery piosenkarza, to „Smoke Ring For My Halo" z pewnością zasługuje na miano przełomowego i godnego równie bacznej uwagi, jaką niedawno poświęcono nowej płycie Ariel Pink's Haunted Graffiti. Mało kto bowiem na współczesnej scenie indierockowej z taką oryginalnością potrafi łączyć tradycje folkowych bardów w rodzaju Pete'a Seegera czy wczesnego Boba Dylana, pieśniarzy- poetów od Leonarda Cohena po Nicka Drake'a i osadzonego w folku rocka z okolic Toma Petty'ego czy Billa Callahana (Smog). Wprawne ucho także bez trudu wychwyci w barytonie Veila coś z maniery Lou Reeda, choć bez charakterystycznej dla legendarnego nowojorczyka nuty cynizmu. „Smoke Ring For My Halo" jest pod jednym jeszcze względem płytą ważną, jeśli nie najważniejszą w dotychczasowej dyskografii Veila. A mianowicie, pod opieką renomowanego producenta Johna Agnello (Sonic Youth, Dinoasur Jr.) i z towarzyszeniem stałego zespołu akompaniującego, w którego składzie znajdujemy również wspomnianego Adama Granduciela, piosenkarzowi udało się poskromić dawną skłonność do nadmiernego eklektyzmu w doborze repertuaru i słabość do neopsychodelicznych, niekiedy wręcz „stonerskich" klimatów. W efekcie nowy album zyskał niespotykaną wcześniej na płytach Veila spójność stylistyczną, klarowną przestrzenność brzmienia i wyciszoną refleksyjność. To jedna z tych płyt, które w pełni zasługują na miano ponadczasowych.
„Greatest Hits” to wznowienie albumu z największymi hitami grupy Ace Of Base. Razem z ABBĄ i Roxette grupa ta należy do trójki szwedzkich zespołów, które mają na koncie największą ilość sprzedanych albumów (ponad 32 mln albumów i ponad 15 mln singli). Ich debiutanckie wydawnictwo „The Sign” trafiło do Księgi Rekordów Guinessa jako „Best-Selling Debut Album” a Przeboje „All That She Wants”, „The Sign” czy „Beautiful Life” nucił cały świat!
Album został wydany przez wytwórnię Audite (AUDITE 97760). Wydawnictwo zostało wyróżnione nagrodami: Diapason d'Or (Diapason, 04-2020); Classica 4 (Classica, 04-2020); Fono Forum 5 (Fono Forum, 04-2020); Musica 5 (Musica, 04-2020); ResMusica La Clef (ResMusica, 02-2020); Presto Disc of the Week (Presto Classical, 01-2020). Tracklista: 1. Künstlerfestzug zur Schillerfeier, S. 114. 2. Tasso. Lamento e Trionfo, S. 96 3. A Symphony to Dante’s ‘Divina Commedia’, S. 109
„Fever Dream” to trzeci album w dyskografii grupy Monsters And Men. Za produkcję płyty odpowiadają członkowie zespołu oraz Rich Costey (Muse, Vampire Weekend, Chvrches). Pierwszym singlem promującym wydawnictwo jest utwór „Alligator”. Utwór zebrał rewelacyjne recenzje. Dziennikarze NME chwali Of Monsters And Men za pompatyczne i energiczne brzmienie, a na łamach The Line of Best Fit czytamy, że od utworu ciężko się uwolnić. Of Monsters and Men debiutowali w 2011 albumem „My Head Is An Animal”. „Little Talks” stało się światowym hitem. Utwór przeszedł do historii jako pierwsza piosenka zespołu z Islandii, która przekroczyła miliard streamów na Spotify. Utwory grupy pojawiły się na ścieżkach dźwiękowych takich hitów małego i wielkiego ekranu jak „Igrzyska Śmierci”, „The Walking Dead” czy „Beat Bugs”. Of Monsters and Men wystąpili na najważniejszych festiwalach, w tym Coachelli, Lollapaloozie czy Firefly oraz supportowali Florence + the Machine. W 2015 roku ukazał się drugi album Islandczyków zatytulowany „Beneath The Skin” (Top 3 w zestawieniu Billboard Top 200!), a członkowie formacji wystąpili w „Grze o tron”.
Stephan Micus: cytra bawarska, dilruba, chitrali sitar, sattar, 14-strunowa gitara, nay, głosPanagia jest 20. albumem Stephana Micusa dla ECM, którego premiera łączy się z 60. urodzinami artysty. Greckie słowo „Panagia” oznacza jedno z imion Najświętszej Marii Panny. Album Micusa zawiera sześć bizantyńskich modlitw, które artysta opatrzył własną muzyką będącą autorską kompozycją na zestaw instrumentów zgromadzony przez artystę przez lata podróży i kontaktów z innymi kulturami. „Album zawiera śpiewane fragmenty i ustępy instrumentalne przeplatające się symetrycznie, tworzące wręcz rytualną strukturę. Na tym albumie skoncentrowałem się przede wszystkim na instrumentach strunowych” – wyjaśniał artysta podczas nagrania powstającego w jego studiu na Majorce, gdzie mieszka od lat. „Instrumenty te pochodzą z Bawarii, z Indii, Pakistanu, Chin. Jest też wymyślona przeze mnie 14-strunowa gitara”. Dodaje, że jego celem nigdy nie jest powielanie czyichś pomysłów, lecz kreowanie własnych, niepowtarzalnych światów muzycznych.
Sony Classical zaprasza do wysłuchania kolejnego albumu młodej gwiazdy szwajcarskiej wokalistyki Reguli Műhlmann. Poprzedni album artystki zawierający sopranowe arie W.A. Mozarta uzyskał doskonałe przejęcie wśród melomanów oraz krytyki muzycznej. Jej drugi album dedykowany został postaci Kleopatry, pojawiającej w ponad 80 operach autorów XVII i XVIII wieku. Usłyszymy unikalny wybór arii pochodzących z bardziej lub mniej znanych oper Vivaldiego, Handela, Grauna, Hassego, Scarlattiego, Matthesona i Sartorio. Artysce towarzyszy jeden z najlepszych zespołów barokowych Europy - La Folia Barockorchester, którą poprowadził Robina Peter Müller.
"For Love Often Turns Us Still", czyli w skrócie Flotus, to nowy album, z którym powraca Lambchop. Jak zwykle inspirując się nieznanymi dźwiękami i scenami ze swojego sąsiedztwa w południowej dzielnicy Nashville, Kurt Wagner tworzy swoją sztukę w sposób, jakiego nauczył się w czasie wielu lat swojej kariery. Stworzył album, którego nie mógłby stworzyć nikt inny. Album, który ma w sobie wyjątkowy pierwiastek sztuki Kurta Wagnera. Jak zawsze jest mistrzem życiowych detali i dramatycznych pejzaży, które odzwierciedlają niespokojne czasy, zarówno w kraju, jak i za granicą. Jego delikatne, a przy tym pełne mocy piosenki, opowiadają o drobnych szczegółach zmagań życia w Nashville, ale też odnoszą się do bardziej uniwersalnych rzeczy. A jednak coś wyróżnia "Flotus". Chociaż ciągle obecna jest ta sama stylistyczna paleta dźwięków, pojawiają się wcześniej niesłyszane nowe odcienie i tony.
Album został wydany przez wytwórnię Antarctica (AR 010).