Trzecia płyta warszawskiego projektu Beneficjenci Splendoru, dowodzonego przez muzyka i producenta Marcina Staniszewskiego. „Bóg, Honor, Mam Talent” to album lawirujący pomiędzy popową prostotą i elektronicznym eksperymentem, komentujący z ironią i dystansem polską rzeczywistość.
Legendarny pierwszy album Mr. Lifa „I Phantom” powraca. Koncepcyjny album, nazwany przez Rolling Stone „zgrabnym” jest znowu dostępny! Klasyczny projekt przy współudziale Run the Jewels’ EL-P, Aesop Rock, Jean Grae.
"Immortal" to pierwszy album studyjny amerykańskiej piosenkarki Beth Hart. Wydawnictwo ukazało się 21 maja 1996 roku. Krążek został wydany ponownie w 2019 roku nakładem wydawnictwa Music On CD. Beth Hart (ur. 24 stycznia 1972 w Los Angeles, w stanie Kalifornia) – amerykańska wokalistka i pianistka, której sławę przyniosła piosenka "LA Song (Out of This Town)". Jej muzyka oscyluje na pograniczu rocka, gospel i bluesa. Jej pierwszym dużym sukcesem był występ w roli Janis Joplin w Off-Broadwayowskim musicalu "Love, Janis". W 1996 roku wydała pierwszy oficjalny album "Immortal". Prawdziwym sukcesem okazał się jej drugi album "Screamin' For My Supper" z 2000 roku. W 2010 roku do współpracy zaprosił ją Slash, z którym nagrała utwór "Mother Maria". Nagrywała także z Joe Bonamassą i Lesem Paulem. Skład zespołu: Bass – Tal Herzberg Bębny – Sergio Gonzalez Gitara elektryczna i akustyczna – Jimmy Khoury Wokal, pianino – Beth Hart Tracklista: 1. Run 2. Spiders In My Bed 3. Isolation 4. Hold Me Through The Night 5. State Of Mind 6. Burn Chile 7. Immortal 8. Summer Is Gone 9. Ringing 10. God Bless You 11. Am I The One 12. Blame The Moon
1. A Change Of Seasons I - The Crimson Sunrise [Live Version - Paris 1998] 3:562. A Change Of Seasons II - Innocence [Live Version - Paris 1998] 3:053. Puppies On Acid [Live Version - Paris 1998] 1:244. Just Let Me Breathe (Live Version - Paris 1998) 5:535. Voices [Live Version - Paris 1998] 10:34 Album Only6. Take The Time [Live Version - Paris 1998] 12:20 Album Only7. Derek Sherinian Piano Solo [Live Version - Paris 1998] 1:548. Lines In The Sand (Live Version - Paris 1998) 13:13 Album Only9. Scarred [Live Version - Paris 1998] 9:2710. A Change Of Seasons IV - The Darkest Of Winters [Live Version - Paris 1998] 3:1711. Ytse Jam [Live Version - Paris 1998] 4:0912. Mike Portnoy Drum Solo [Live Version - Paris 1998] 6:5913. Trial Of Tears (Live Version - Paris 1998) 14:11 Album Only14. Hollow Years (Live Version - Paris 1998) 7:0115. Take Away My Pain (Live Version - Paris 1998) 6:1616. Caught In A Web [Live Version - New Jersey, 1996] 5:1617. Lie [Live Version - Paris 1998] 6:4518. Peruvian Skies (Live Version - Paris 1998) 7:5019. John Petrucci Guitar Solo [Live Version - Paris 1998] 8:06 20. Pull Me Under [Live Version - Paris 1998] 8:1521. Metropolis - Part I ["The Miracle And The Sleeper"][Live Version - Paris 1998] 6:1622. Learning To Live [Live Version - Paris 1998] 4:1323. A Change Of Seasons VII - The Crimson Sunset [Live Version - Paris 1998]
Pharrell Williams - muzyk stojący za takimi hitami jak „Get Lucky”, „Blurred Lines”, „Happy” wydał album solowy – „G I R L”.11 Niesamowicie melodyjnych, rytmicznych i zaskakujących pomysłowością kompozycji zawiera przynajmniej kilka kolejnych potencjalnych przebojów. Wśród gości usłyszymy m.in. Justina Timberlake'a, Alicię Keys a także Miley Cyrus czy śpiewające roboty z Daft Punk. Nad mixem całości czuwał współpracownik tych ostatnich, Mick Guzauski, a mocno obecne na płycie smyczki aranżował sam Hanz Zimmer, jeden z najbardziej uznanych kompozytorów muzyki filmowej. Od strony konceptualnej ta płyta to hołd złożony wszystkim kobietom na świecie - stąd tytuły utworów „Marilyn Monroe”, „Lost Queen” czy „It Girl”. Od strony muzycznej to album, jaki Pharrell pragnął nagrać od zawsze.Warto dodać, że obecny na płycie przebój „Happy” to już prawdziwy międzynarodowy fenomen - trafił na szczyt list przebojów aż w 175 krajach, doczekał się pierwszego w historii 24-godzinnego teledysku a filmy pokazujące fanów tańczących do niego w różnych miastach biją na Youtube rekordy popularności. Mimo, że obecny jest na scenie - jako wokalista, kompozytor czy producent - od prawie 20 (!) lat, prawdziwy szczyt popularności przeżywa właśnie teraz. I nagrał materiał, który doskonale pokazuje, że jest to popularność zasłużona.Tracklista:1. Marilyn Monroe2. Brand New3. Hunter4. Gush5. Happy [From Despicable Me 2]6. Come Get It Bae7. Gust of Wind8. Lost Queen9. Who You Are10. It Girl
Kiedy w 1971 r. przestał istnieć zespół Anawa jego dotychczasowy solista miał już sprecyzowane plany artystyczne: postanowił "połączyć współczesną poezję z muzyką improwizowaną”. Paradoksalnie, ale to właśnie Korowód - tytułowy utwór z ostatniej płyty Grechuty z Anawa - naprowadził artystę na nową drogę. Związał się z muzykami jazzowymi, a potrzeba odcięcia się od "neoromantycznego” wizerunku zespołu Anawa zamanifestowała się nawet w nazwie nowej grupy: WIEM to rozwinięcie skrótu "w innej epoce muzycznej”. Grechuta nagrał „Drogę za widnokres” bardzo szybko. Zależało mu, żeby przedstawić nowy materiał w formie "oschłej, chłodnej i ascetycznej”, ponieważ tak postrzegał współczesny świat: szklany, betonowy i zimny. Poezja "miała rozbłysnąć na jego tle niczym kwiat”. Charakterystyczna dla tej płyty monotonia - podkreślana przez rozbudowaną sekcję rytmiczną (trzech perkusistów) - oddaje rytm polskiego życia i pejzażu. Fotografia Bernharda Goschina na okładce (medal na VENUS 72) potęguje wrażenie alienacji. Oszczędne kompozycje Grechuty pomogły wydobyć potencjał muzyczny drzemiący w wierszach poetów. Powstał album "undergroundowy” - oderwany od kontekstu historycznego i ówczesnych prądów - w pełni ponadczasowy, ciągle fascynujący. Rzeczą nietypową dla polskiej fonografii tamtych lat było to, że utwory zarejestrowano najpierw dla Polskich Nagrań (wydanie płyty poprzedzały zwykle nagrania radiowe). Mamy tu właściwie wczesne szkice, niemal wersje "demo” - nowe piosenki Grechuty ulegały następnie dalekiej ewolucji. Łącząc współczesną poezję z muzyką jazzową - a przynajmniej z jazzową pulsacją sekcji rytmicznej - wszedł Grechuta na terytorium dziewicze. Sekcja instrumentów perkusyjnych tętni "funkowo”, zasilana przez fenomenalne partie kontrabasu (Paweł Jarzębski), którego niezmordowana, śpiewna gra oplata i wspomaga tematy Grechuty. Melodyka utworów zaskakuje oryginalnością (przykładem quasi-ludowa Pewność), a ich struktura jest nieprzewidywalna (ujawnia to Może usłyszysz wołanie o pomoc). Album otwiera jedyny tekst Grechuty, Jeszcze pożyjemy - prolog do innych wierszy (na marginesie: warto zwrócić uwagę na przemiany, jakim uległy jego słowa na przestrzeni lat - wersja z 1991 r. różni się od oryginału znacząco). Może usłyszysz wołanie o pomoc to jawny krzyk rozpaczy: "Tylko twoje serce nas uśmierci”. Słowa zatracają się w niepohamowanym rytmie, Grechuta podaje tekst w nierównej frazie, a próbą wprowadzenia harmonii w ten chaos są zdublowane partie gitarowe Pawła Ścierańskiego. Równie beznadziejna zdaje się Wędrówka - monotonna i bezowocna pielgrzymka przez chory pejzaż, w którym "nie znajdziesz obiecanej ziemi od pól polarnych aż po równik”. Pewność to tytuł ironiczny, bowiem wiersz Ewy Lipskiej mówi wyłącznie o tym, co pewne nie jest - z jednym, pesymistycznym wyjątkiem (emocjonalne "rozdygotanie” mickiewiczowskiej Niepewności z albumu Marek Grechuta/Anawa jawi się na tym tle jako prawdziwa sielanka). Dawkę heroizmu serwuje wiersz Milczewskiego -Bruno Gdzieś w nas, ale jest on zabarwiony trudną do zaakceptowania goryczą. Ciekawe, że ucieczką przed "okrutnym pięknem żelaznego świata” okazuje się tradycja ludowa. Nawet ujęta w symboliczną, surrealistyczną formę, jak w wierszu Nowaka Krajobraz w wilgą i ludzie (Grechuta stworzy wokół jego poezji skończony muzyczny świat, komponując „Pieśni do słów” Tadeusza Nowaka). Tytułowa piosenka do wiersza Śliwiaka sugeruje - zamykając album - że jedyną drogą wyjścia z egzystencjalnych pułapek cywilizacji jest… droga za widnokres.
W rok od wydania głośnego The W Wu-Tang Clan powraca z kolejnym znakomitym albumem, nagranym przez cały skład (jedyne brakujące ogniwo to Ol' Dirty Bastard, mający właśnie kłopoty z prawem...). To pierwsza od debiutu płyta RZA i spółki nagrana w rodzinnym Nowym Jorku. Jak twierdzi U-God - "Ten album zrobiliśmy po to, by udowodnić kto tu jest najlepszy...".
Piąty album jeden z najbardziej wyjątkowych wokalistek sceny soul/R&B. India Arie zadebiutowała w 2001r. płytą „Acoustic Soul”, która dotarła do 10. Miejsca na liście Billboard 200. Wydany rok później album „Voyage To India” przyniósł artystce aż 2 statuetki Grammy. Niestety kolejne albumy, zupełnie niesłusznie, nie cieszyły się aż takim powodzeniem. Bliska zerwaniu z muzyką India Arie jednak odnalazła w sobie natchnienie do nagrania kolejnej, rewelacyjnej płyty. Na „Songversation” Arie bogatsza o bagaż doświadczeń powraca do swych korzeni – melodyjnego, akustycznego soul z bardzo osobistymi tekstami. Już singiel promujący płytę – „Cocoa Butter” to piosenka na miarę „Brown Skin”. Arie jest przekonana, że „Songversation” za jedno ze swoich najlepszych dokonań – „To najlepszy czas w moim życiu, bo czuję się wolna. Nawet jeśli jest ciężko, to i tak wciąż jestem wolna” – mówi artystka.Płyta dostępna jest również w wersji deluxe z bonusowymi utworami.
Nowy album Matta Berry'ego "The Small Hours" to najbardziej osobisty krążek w karierze, gdzie wokalista podejmuje tematy śmierci, religii czy samotności. Album nagrywano w Rimshot Studio w Kent oraz w studio Berry'ego w południowym Londynie. Muzyk zdecydowanie rozszerzył paletę dźwiękową o takie instrumenty jak pianino Rhodes, ksylofon, klarnet czy róg.Tracklista:1. One By One2. The Peach & The Melon3. Say It Again4. Gone for Good 5. Beam Me Up6. Seasons On Fire 7. Night Terrors 8. Lord Above9. Obsessed and So Obscure10. Wounded Heart 11. The Small Hours
Tracklista:1. Love----> Building On Fire (Remastered Album Versi2. Psycho Killer (Remastered Album Version )3. Uh-Oh, Love Comes To Town (Remastered Album Versio4. Take Me To The River (Remastered Lp Version )5. Found A Job (Remastered Lp Version )6. Life