Album "Cegła" to pierwszy album studyjny grupy Dżem, swoją premierę miał w październiku 1985. Uznawany jest za jeden z najważniejszych albumów w historii polskiego rocka i historii zespołu. Zawiera utwory m.in.: "Whisky", "Czerwony jak cegła", "Oh, Słodka", "Powiał boczny wiatr", "Nieudany skok", "Kim jestem – jestem sobie".
Pierwszy solowy album Anette Olzon, byłej wokalistki zespołu Nightwish, ukaże się 31 marca.
Album został wydany przez wytwórnię Bis (BISSACD 2333).
Z okazji 10-lecia działalności Placebo postanowił wydać kompilację największych przebojów. Ukazała się pod koniec 2004 roku pod tytułem Once More with Feeling: Singles 1996-2004. Zawierała wszystkie najważniejsze piosenki zespołu wydane na singlach oraz dodatkowo trzy niepublikowane wcześniej utwory: Twenty Years (który promował album na singlu), I Do oraz Protège-moi. Płyta ukazała się także w wersji DVD ze wszystkimi wideoklipami Placebo.
Album po raz pierwszy wydany w 1981 roku. Wydanie w serii Touchstones z okazji 50 lecia wytwórni ECM Records. Muzycy: Mike Nock: fortepian; Eddie Gomez: kontrabas; Jon Christensen: perkusja
Ewenement! Epicki 25-płytowy box! Absolutny must have miłośników gitary w jej klasycznym wydaniu. Album przedstawia najobszerniejszą kolekcję poświęconą gitarze klasycznej. Znajdziemy w nim wszystkie najpopularniejsze utwory z gitarowego repertuaru, począwszy od renesansu aż po czasy współczesne. Arcydzieła wykonywane przez najwybitniejszych muzyków, którzy z wirtuozerią i finezją demonstrują nieskończone możliwości tego instrumentu. Pierwsze 24 płyty antologii przedstawiają kompletny zbiór Panorama de la Guitare, któremu w latach 1969-1978 w wytwórni Erato patronował Robert J. Vidal (1925-2002). Album 25. nie pochodzi z historycznej serii Panorama, ale jest kompilacją szeregu popularnych utworów gitarowych, które nie pojawiają się nigdzie indziej w kolekcji. Vidal przyjaźnił się z wielkimi gitarzystami, a zwłaszcza z ikoną – Andrésem Segovią. Poza tym od 1959 roku był organizatorem Radio France International Guitar Competition; odegrał także kluczową rolę w prezentacji muzyki gitarowej we francuskim radio. Vidal, znany również jako "Mr. Guitar", wzbudził zainteresowanie gitarą wśród innych muzyków i promotorów sztuki, a także przybliżył instrument szerokiemu gronu odbiorców, zarówno we Francji, jak i na całym świecie. Wydana wówczas przez Erato seria Panorama de la Guitare, była naturalnym przedłużeniem dzieła Vidala, które miała na celu podniesienie świadomości na temat gitary. Wydawnictwo odniosło ogromny sukces komercyjny. Cykl prezentował ulubionych interpretatorów i protegowanych Vidala, którzy należeli do najlepszych gitarzystów swoich czasów. Wszystkie nagrania zostały zremasterowane z oryginalnych taśm w 24bit/96kHz przez Art & Son Studio w Annecy (które również zremasterowało kolekcje Warner Classics – Menuhin, Rostropovich, Cluytens i nagrania live Marii Callas). Wszystkie okładki – oprócz CD 25 – wzorowane są na oryginalnych projektach graficznych płyt winylowych. Znakomita większość nagrań została wydana po raz pierwszy na płycie CD.
Ich nowym albumem "Necrotic Manifesto" Aborted tnie, rąbie, chlasta, miele, rozrywa, miażdży, łamie niszczy i zabija w każdy możliwy sposób, zapewniając bezbłędne arcydzieło precyzyjnej, chirurgicznej brutalności. To jest śmiertelnie poważny Death Metal w najbardziej okrutnej, najbardziej bezlitosnej formie. Album został wyprodukowany i zmixowany przez Jacoba Hansena (Volbeat, Mercenary, Hatesphere). Okładka "Necrotic Manifesto" została zaprojektowana przez Para Olofssona (Immortal, Exodus, Immolation).
Ania Szarmach prezentuje swój nowy album, pełen prawdziwej muzyki tworzonej z miłością i pasją. Dojrzałe kompozycje połączone z niebanalną i wyrazistą warstwą tekstową tworzą kolejny autentyczny i oryginalny album, którym Ania wciąga i hipnotyzuje od pierwszych dźwięków.Brzmieniowo i stylistycznie słychać wpływ takich artystów jak John Mayer czy Lenny Kravitz. To muzyka, która zatrzymuje i porusza, przy czym jednocześnie zaraża słuchacza pozytywnym nastrojem i ciepłą energią. Oprócz fantastycznego składu towarzyszących Ani od lat muzyków na płycie gościnnie pojawia się wspaniała Anna Maria Jopek i chór Sound'n'Grace.
Ten album to czysty Ronnie Earl! To intensywność, emocje, głębokie uczucia i ekspresyjna gra na gitarze. To Ronnie Earl taki, jak kochają go jego fani i przyjaciele. Jeden z najbardziej fascynujących albumów gitarowych bluesowych od dłuższego czasu. Obowiązkowa!! Skład zespołu : Ronnie Earl - gitara, Dave Limina - fortepian / organy, Jimmy Mouradian - bas, Lorne Entress - perkusja. Ronnie Earl jest według wielu opinii najlepszym gitarzystą jaki kiedykolwiek pojawił się w muzyce rockowej. Urodził się 10 marca 1953 roku w Nowym Jorku. Z pochodzenia jest Węgrem (właściwe nazwisko - Horvath, ojciec - Akos, matka - Mutcika). Jako dziecko uczył się grać na fortepianie. Interesował się muzyką jazzową, głównie twórczością John'a Coltrane'a, Sonny'ego Rollins'a, West'a Montgomery'ego i Charles'a Mingus'a. Wiele wolnych chwil spędzał w różnych klubach jazzowych, głownie w "Village Vanguard". W 1974 roku przeniósł się do Bostonu, by podjąć studia na jednym z bostońskich uniwersytetów. W 1975 roku przypadkowo znalazł się w jednym z bostońskich klubów bluesowych, na koncercie Muddy'ego Waters'a. Koncert ten zafascynował go do tego stopnia, że od tej chwili zaczął słuchać wyłącznie płyt bluesowych (głownie B.B. King'a, Alberta King'a, Magic'a Sam'a, Otis'a Rush'a, Buddy'ego Guy'a oraz T-Bone'a Walker'a). Postanowił, że będzie grał bluesa, zaczął więc intensywnie ćwiczyć grę na gitarze W 1977 roku założył swój pierwszy zespół - Guitar Johnny& The Rythm Rockers. W latach 80-tych Ronnie Earl był już członkiem wysoko cenionego w USA big-bandu blusowo-jazzowego Roomful of Blues, gdzie w 1979 roku zastąpił samego Duke'a Robillard'a. W zespole tym występował przez 8 lat, stając się jego pierwszoplanową postacią. Roomful of Blues z Ronnie Earl'em w składzie zagrał niezliczone ilości koncertów (wg. niektórych źródeł do 300 rocznie) oraz nagrał 6 płyt. W 1987 roku Ronnie Earl opuścił szeregi Roomful of Blues i poświęcił się karierze solowej. Założył własny zespół - Ronnie Earl & The Broadcasters. Okres od 1993 do 1997 roku jest bezsprzecznie najlepszym okresem w karierze Ronnie'go Earl'a. Zdobył w tym czasie kilka prestiżowych nagród: w corocznej ankiecie pisma "Down Beat" płyta "Grateful Hearts: Blues & Ballads" została uznana za "Album roku", dwukrotnie uhonorowano go bardzo liczącą się nagrodą W.C. Handy'ego (tzw. "Bluesowy Oskar") dla najlepszego bluesowego gitarzysty roku (1997 i 1998). Tracklista: 1. Hey Jose 5:12 2. Blues For Otis Rush 8:29 3. Little Johnny Lee 6:33 4. Wolf Dance 6:23 5. Mary Don't You Weep 6:46 6. Howlin' For My Darlin' 7:44 7. Blues For The Homeless 11:21 8. Big Walter 5:35 9. Alone With The Blues 4:26 10. Travelin' Heavy 4:48 11. Donna 7:21
Takiej edycji płyty „TWET” Tomasza Stańki jeszcze nie było! Album został wznowiony przez Polskie Nagrania w ekskluzywnej reedycji kultowej serii Polish Jazz, znanej fanom polskiej muzyki jazzowej od lat 60. To pierwsze tak obszerne opracowanie w historii tej znakomitej płyty. Album, przy zachowaniu oryginalnej okładki, został wzbogacony obszerną, dwujęzyczną książeczką z tekstem Tomasza Tłuczkiewicza. Autorem odświeżonego brzmienia jest wybitny reżyser dźwięku - Jacek Gawłowski. TWET to czwarta płyta w dyskografii Tomasza Stańki. Trzecia studyjna i trzecia, na której jest liderem. Nagrana w kwietniu 1974 i wydana w tym samym roku przez Polskie Nagrania jako Nr 39 serii „Polish Jazz”. Afirmacja kreatywnego żywiołu wolności - free jazz sensu stricte. Dla wielu najlepsza płyta Stańki. Stańko: „To była prekursorska płyta, bez niej nie byłoby słynnej „Balladyny”, choć „Balladyna” była już napisana i zupełnie inna. Czegoś takiego jak „TWET” nie da się powtórzyć, taką płytę nagrywa się tylko raz.” Album dostępny jest również w wersji analogowej.