Po ogromnym sukcesie muzyki do filmu „Pięćdziesiąt twarzy Greya” powstał album z remiksami do 10 piosenek, w tym takich hitów jak „Earned It” The Weeknd, „Love Me Like You Do” Ellie Goulding czy „Salted Wound” Sia.
System Of A Down – amerykański zespół muzyczny wykonujący metal alternatywny został założony w 1995 roku w USA. W 1998 zespół wydał swój debiutancki album System of a Down. Kolejny album zespołu to Toxicity, który został wydany w 2001 roku. Album w ekologicznym opakowaniu.
Ekscytujący album ze znakomitą kolekcją ognistego flamenco. 14 kompozycji zarówno śpiewanych, jak i instrumentalnych. Od bardzo tradycyjnych po dzisiejsze, nowoczesne wersje. Wszystko w wykonaniu jednych z najlepszych przedstawicieli gatunku. W książeczce informacje o każdym z utworów po angielsku.
Album został wydany przez wytwórnię Chandos (CHSA 5236).
Jedenastokrotnie nominowany do nagrody Grammy pianista, kompozytor, lider zespołu i edukator - Kenny Barron zdążył już udowodnić, że doskonale odnajduje się w niewielkich składach. Jego dwa poprzednie, wydane przez Impulse! Records albumy – "The Art of Conversation" i "Book of Intuition" – to, odpowiednio, doskonale brzmiący duet z Davem Hollandem oraz znakomite trio z perkusistą Jonathanem Blakiem i basistą Kiyoshim Kitagawą. Kolejne dokonanie Barrona to płyta "Concentric Circles", na której ponownie usłyszymy Blake’a i Kitagawę. Tym razem, lider zdecydował się poszerzyć paletę dźwięków i włączył do składu saksofonistę tenorowego i sopranowego - Daynę Stephensa oraz trębacza – Mike’a Rodrigueza. "Concentric Circles" nie jest pierwszym kwintetem Barrona. Zarówno jego debiutancki album "You Had Better Listen" (1968), nagrany z trębaczem Jimmym Owensem oraz jego pierwszy krążek, na którym Barron liderował samodzielnie, "Sunset to Dawn" (1973), to dzieła kwintetu. W kolejnej dekadzie artysta stanął na czele zespołu, w którego skład weszli saksofonista John Stubblefield, basista Cecil McBee, perkusista Victor Lewis i trębacz Wallace Roney. Grupa nagrała legendarny już album "What If". Dwa lata później, w ukazał się krążek "Live at Fat Tuesdays", na którym Roneya zastąpił Eddie Henderson. Barron grywał w kwintetach również w latach 90, także w pierwszej dekadzie XXI wieku. W 2004 roku, artysta wydał album "Images", na którym pojawił się, między innymi, Kitagawa. "Concentric Circles" to pierwszy kwintet artysty od tamtego czasu. Album zawiera zestaw ujmujących, niepublikowanych dotąd, kompozycji. Krążek rozpoczyna się mocnym akcentem. "DPW" to szybki, hardbopowy utwór, będący hołdem dla Ditmas Park West – znajdującej się na terenie nowojorskiego Brooklynu okolicy, którą zamieszkuje artysta. Utwór tytułowy, to z kolei powabny walc, rozbujany przez znakomitą grę sekcji rytmicznej, wzbogacony pięknymi partiami solowymi Barrona, Stephensa i Rodrigueza. Następnie słyszymy utrzymaną w metrum 6/8 kompozycję "Blue Waters" oraz dość mroczną balladę "A Short Journey". Album ponownie uderza w nieco weselsze tony utworem "Aquele Frevo Axe", będącym interpretacją kompozycji Cetano Veloso i Cezara Mendesa. Spokój tej muzyki kończy się wraz z utworem "Von Hangman", w którym fortepian, trąbka i waltornia podróżują przez labirynt zygzakowatych fraz, poganianych jeszcze przez sekcję rytmiczną. Nastrój ponownie uspokaja się podczas "In the Dark". Barron skomponował ten utwór w 2009 roku na potrzeby filmu "Another Harvest Moon". Choć tytuł ten ostatecznie nie znalazł się na ścieżce dźwiękowej, pozostaje świadectwem wszechstronności pianisty. W kolejnym utworze artysta kłania się muzyce latynoskiej ("Baile"), a następnie sięga po kolejny cover - "L’s Bop" Lenny’ego White’a, po którym następuje "I’m Just Sayin" z funkującą partią basu Kitagawy. Klimat płyty przywodzina na myśl nagrania Theloniousa Monka – jednego z najważniejszych dla Barrona artystów. Podobnie jak w przypadku innych albumów, Barron oddaje mu hołd, wykonując jedną z jego najbardziej lubianych kompozycji. "Concentric Circles" kończy się solową, fortepianową intepretacją "Reflections" Monka – utworu, po który Barron sięgał już wiele razy. 74-latek, którego magazyn "Jazz Weekly" nazwał niegdyś "najbardziej lirycznym pianistą naszych czasów" ponownie osiąga szczyty kreatywności. "Concentric Circles" to kolejny klejnot w koronie Kenny’ego Barrona – z pewnością nie ostatni.
Szósty album w dorobku kapeli.
Nowe wydanie kultowego albumu Pezeta pt. „Muzyka rozrywkowa”. Album wzbogacony o drugą płytę, na której znajdzie się aż 13 remixów. Jak mówi Pezet: "Muzyka Rozrywkowa to dla mnie bardzo ważna płyta. To moja pierwsza świadoma i ryzykowna zmiana stylistyki, odkupiona wiecznym narzekaniem ortodoksów. Z perspektywy czasu bardzo lubię tę płytę, dobrze wspominam pracę nad nią, chociaż nie przepadam za okresem w moim życiu, który ta płyta opisuje. To był bardzo imprezowy czas. Wielu zarzucało mi to, że treść tego albumu jest bezrefleksyjna i nawet przez chwilę im uwierzyłem, ale nie jest tak. Słyszę to szczególnie dobrze właśnie teraz po latach." "Dziś już paru rzeczy bym w ten sposób nie napisał, bo były to wersy powiedzmy "wywożonego gnoja z podwórka". Jest też na tym albumie bardzo dużo, bardzo prostych hedonistycznym i wulgarnych tekstów o mocnym imprezowaniu, ale cóż zawsze było coś pociągającego w przekraczaniu granic i szybkim życiu chociaż definitywnie, w tej formie nie jest to żadna wyższa wartość. Były rzeczy, które w tym mocno lubiłem, niektóre lubię nawet do dziś, choć staram się od nich stronić, ale przede wszystkim dla mnie na prowadzenie wysuwa się w treści tej płyty pewna gorzka refleksja, gdzieś z tylu wciąż słychać, że to wszystko ja tak naprawdę lubię, że jest jakiś powód dla którego tak się stało, coś innego musiało się w moim życiu nie udać i wszedłem w ten chory świat, totalnego melanżu, szybkiego seksu, nieprzespanych nocy bo czułem, że nic innego, ważniejszego, lepszego nie ma szansy mnie spotkać. Cieszę się bo moim zdaniem to zgorzknienie słychać. Co poza tym? To świetna jak tamten czas produkcja Szoguna. Bardzo udana warstwa muzyczna w której czerpał trochę z southowego rapu, ale nie wyszło z tego totalne xero, wyszło za to coś super. Do tego jeden z najlepszych beatów Kociołka. Nic dodać, nic ująć." W 2007 roku "Muzyka rozrywkowa" dotarła do 5. miejsca listy OLiS w Polsce. Nagrania uzyskały także nominację do nagrody polskiego przemysłu fonograficznego Fryderyka w kategorii Album Roku Hip-Hop / R&B. Reedycja zawierać będzie drugą płytę z remixami, którymi autorami są: Sempu, Tasty Beatz, L PRO, Szogun i Pln.Beatz, a gościnne zwrotki dograli Wuzet, Flint i Żaru (ParExcellence).
Swym pierwszym krążkiem We Call it A Sound potwierdzają, ze na polskiej scenie są zjawiskiem wyjątkowym. "Animated" to album, który łączy najróżniejsze inspiracje - słychać tu echa indie-soul-popu spod znaku HOT CHIP i jazzujących songów TALK TALK, swobodne podejście do rockowej formy ze szkoły zarówno STINGA i THE POLICE, ale też nastrojową emotronikę i liryczne brzmienia spod znaku 4AD. Aż trudno uwierzyć, ze tak tak dojrzałą płytę nagrali muzycy, którzy nie skończyli jeszcze 20 lat!Trzon We Call It A Sound tworzą 19-letni bracia bliźniacy Karol i Filip Majerowscy. Obaj doskonale radzą sobie z wieloma instrumentami - od gitary, przez dęciaki, egzotyczną kalimbę, po klawisze i różnego rodzaju zabawki elektroniczne. Karol także doskonale śpiewa - głosem wyróżniającym się pośród rodzimych wokalistów, przypominających chwilami Marca Hollisa z TALK TALK, czasem zaś lirycznego STINGA. W czerwcu 2009 zespół został laureatem programu/konkursu Coke Live Fresh Noise w Krakowie - jury w skład, którego wchodzili m.in. O.S.T.R czy Envee wybrało ich spośród kilkuset zespołów z całego kraju. Przypomnijmy, ze wśród laureatów wcześniejszych edycji byli m.in. muzycy AFROMENTAL.Nagroda w prestiżowym konkursie pozwoliła sfinansować im sesję nagraniową - nagrania zarejestrowano podczas całomiesięcznej sesji w studiu Electric Eye, zmasterowano w legendarnym amerykańskim studio West West Side, z którym współpracowali m.in. ANIMAL COLLECTIVE, LCD SOUNDSYSTEM ale też YES i FLEETWOOD MAC. Na album składa się 10 kompozycji, zamkniętych w 40 minutach muzyki.“Animated” zachwyca liryczną wrażliwością i nieco oniryczną aurą. Pastelowe barwy gitar, ciepła elektroniczna otulina, powolne perkusyjno-elektroniczne rytmy wprowadzają nieco rozleniwiony, ale też melancholijną toń. We Call It A Sound unikają jednak mrocznych pejzaży. Filip i Karol szukają własnego stylu - choć z pewnością wybrzmiewają tu echa tradycji lirycznego avant-popu spod znaku TALK TALK, “środkowego” okresu 4AD (PIANO MAGIC, HIS NAME IS ALIVE) czy DAVIDA SYLVIANA. Niektórzy dosłuchują się nawet śladów indie smutasów: HOOD, LOW czy BLACK HEART PROCESSION - inni z kolei zwracają uwagę na melodyczną urokliwość I niebanalne myślenie o kompozycji sugerując skojarzenia z THE POLICE (wokal Karola, akcenty gitary) czy soul-popem HOT CHIP.Jedno nie ulega wątpliwości - „Animated” to album na światowym poziomie, który z pewnością trafi zarówno do fanów indie rockowej sceny jak i wielbicieli dokonań muzycznej sceny sprzed lat. WE CALL IT A SOUND to odkrycie tego samego kalibru co ubiegłoroczny debiut HATIFNATS.
Album z 1982 roku z promującym go singlem - Sexual Healing, za który artysta otrzymał dwie nagrody Grammy. Midnight Love to pewnego rodzaju klasykiem do jakich przyzwyczaił nas Marvin Gaye, ale stworzony pod skrzydłami Columbia Records, przez co przyniósł nowe brzmienia i instrumenty, które odmłodziły i dały nowe siły muzycznemu geniuszowi Gaye'a.
Gungfly to solowy projekt Rikarda Sjöbloma, multi-intrumentalisty i szaleńca za mikrofonem w legendarnej formacji Beardfish. Mimo, że niniejsza kolekcja zawiera trochę utworów spokojniejszych, w większości jest to kolekcja mocnych rockowych numerów, ale z niespodziankami : trafiają się tu nawet momenty jazzowe. Album ukazuje się na płycie CD oraz 2 winylach (z dołączonym całym materiałem na CD).