Wydawnictwo zawiera 40 nostalgicznych utworów francuskich w wykonaniu m.in. Edith Piaf, Jacquesa Brela, Juliette Greco, Charlesa Aznavoura i innych.
Jacques Romain Georges Brel (ur. 8 kwietnia 1929 w Schaerbeek, zm. 9 października 1978 w Bobigny) - belgijski bard, kompozytor, piosenkarz i aktor. Urodził się i wychowywał się w Schaerbeek, na północnych przedmieściach stolicy Belgii - Brukseli. Po ukończeniu 23 lat wyjechał do Francji, aby poświęcić się karierze muzycznej. Występował w kabaretach i komponował. W 1956 nagrał piosenkę Quand on n'a que l'amour, która przyniosła mu powszechną popularność. Występował wspólnie z Maurice'em Chevalierem i Michelem Legrandem. Stał się szeroko znany wśród francuskiej publiczności. Odbył tournée po Europie. Szczyt kariery międzynarodowej osiągnął w latach, 60. odwiedzając m.in. kraje za żelazną kurtyną - Związek Radziecki, Polskę. Śpiewał głównie po francusku i flamandzku. W krajach francuskojęzycznych często uznawany jest za jednego z najlepszych piosenkarzy z kręgu kultury francuskiej. Znany był ze swych tekstów, humorystycznych piosenek (Les bonbons, Le lion, Comment tuer l'amant de sa femme...). Nacjonaliści, urażeni stosunkiem Brela do narodowych przywar Flamandów, zabronili mu występów w wielu miastach rodzinnego kraju. W 1969, będąc u szczytu powodzenia, ogłosił zakończenie kariery muzycznej, poświęcając się jedynie aktorstwu. Ostatnie lata życia chory na raka płuc spędził we francuskiej Polinezji na Markizach, mieszkając na wyspie Hiva Oa. Tuż przed śmiercią wrócił do Francji i nagrał ostatni pożegnalny album. Został pochowany w Atuona na tym samym cmentarzu co Paul Gauguin.
Prezentowane w zbiorze piosenki pochodzą ze spektaklu - wieczoru piosenki francuskiej pod tytułem „LA BOHEME” w Teatrze Ateneum. Światowej sławy francuskie hity o miłości zdradzie, ironii losu zaśpiewane przez aktorów Ateneum (m.in. Annę Gorajską, Katarzynę Łochowską, Grzegorza Damięckiego czy Krzysztofa Tyńca) to antologia przeróżnych prawd o świecie, życiu i naszych „małych sprawach”. Słuchając tych opowieści, poczujecie tragizm piosenek Edith Piaf, dramatyczną finezję ballad Jacquesa Brela, wirtuozerski czar Charlesa Aznavoura, uwodzącą melancholię Joe Dassina – tutaj przedstawione w poetyckich przekładach Jeremiego Przybory, Wojciecha Młynarskiego, Andrzeja Ozgi i Andrzeja Poniedzielskiego oraz nowych aranżacjach Wojciecha Borkowskiego.
Płyta tego europejskiego kwartetu to blisko godzina wzruszającej muzyki pełnej nostalgii i wspomnień. Czwórka muzyków, współpracujących ze sobą od dawna prezentują świetlistą muzykę wywołującą u słuchacza wrażenie lekkości, świeżości i wzruszenia. To jakby podsumowanie długoletniej kariery tego flamandzkiego mistrza harmonijki ustnej. Szczególnie warto zwrócić uwagę na wykonanie słynnego „I Loves You Porgy” Niny Simone, „Round Midnight” Th. Monka, „Theme from Midnight Cowboy” Johna Barry i „Ne me quitte pas” Jacques'a Brela. Mistrz na swojej ulubionej harmonijce Mellow Tone, nic dodać nic ująć!Tracklista:1. I Loves You Porgy2. Summertime3. Comecar De Novo4. The Days Of Wine And Roses5. Circle Of Smile (theme from: Baantjer)6. 'Round Midnight7. Les Feuilles Mortes8. Theme from Midnight Cowboy9. One Green Dolphin Street10. Ne Me Quitte Pas11. Bluesette12. For My Lady
Najsłynniejsze przeboje belgijskiego barda, kompozytora i piosenkarza Jacquesa Brela.
Jacques Romain Georges Brel (ur. 8 kwietnia 1929 w Schaerbeek, zm. 9 października 1978 w Bobigny) - belgijski bard, kompozytor, piosenkarz i aktor. Urodził się i wychowywał się w Schaerbeek, na północnych przedmieściach stolicy Belgii - Brukseli. Po ukończeniu 23 lat wyjechał do Francji, aby poświęcić się karierze muzycznej. Występował w kabaretach i komponował. W 1956 nagrał piosenkę Quand on n'a que l'amour, która przyniosła mu powszechną popularność. Występował wspólnie z Maurice'em Chevalierem i Michelem Legrandem. Stał się szeroko znany wśród francuskiej publiczności. Odbył tournée po Europie. Szczyt kariery międzynarodowej osiągnął w latach, 60. odwiedzając m.in. kraje za żelazną kurtyną - Związek Radziecki, Polskę. Śpiewał głównie po francusku i flamandzku. W krajach francuskojęzycznych często uznawany jest za jednego z najlepszych piosenkarzy z kręgu kultury francuskiej. Znany był ze swych tekstów, humorystycznych piosenek (Les bonbons, Le lion, Comment tuer l'amant de sa femme...). Nacjonaliści, urażeni stosunkiem Brela do narodowych przywar Flamandów, zabronili mu występów w wielu miastach rodzinnego kraju. W 1969, będąc u szczytu powodzenia, ogłosił zakończenie kariery muzycznej, poświęcając się jedynie aktorstwu. Ostatnie lata życia chory na raka płuc spędził we francuskiej Polinezji na Markizach, mieszkając na wyspie Hiva Oa. Tuż przed śmiercią wrócił do Francji i nagrał ostatni pożegnalny album. Został pochowany w Atuona na tym samym cmentarzu co Paul Gauguin.
Pojedyncza płyta CD zapakowana dodatkowo w kartonik, wydanie zawiera 18 oryginalnych utworów w wykonaniu Jacquesa Brela, wsród utworów między innymi: La Bastille, Sur La Place, Le Diable i inne.
Studyjny album „Wiszące ogrody" zawiera niosące potężny ładunek emocjonalny i energetyczny piosenki klasyków: Paolo Conte, Jacquesa Brel'a, Bertolta Brecht'a, Kurta Weill'a, Nicka Cave'a.
Jacques Romain Georges Brel (ur. 8 kwietnia 1929 w Schaerbeek, zm. 9 października 1978 w Bobigny) - belgijski bard, kompozytor, piosenkarz i aktor. Urodził się i wychowywał się w Schaerbeek, na północnych przedmieściach stolicy Belgii - Brukseli. Po ukończeniu 23 lat wyjechał do Francji, aby poświęcić się karierze muzycznej. Występował w kabaretach i komponował. W 1956 nagrał piosenkę "Quand on n'a que l'amour", która przyniosła mu powszechną popularność. Występował wspólnie z Maurice'em Chevalierem i Michelem Legrandem. Stał się szeroko znany wśród francuskiej publiczności. Odbył tournée po Europie. Szczyt kariery międzynarodowej osiągnął w latach, 60. odwiedzając m.in. kraje za żelazną kurtyną - Związek Radziecki, Polskę. Śpiewał głównie po francusku i flamandzku. W krajach francuskojęzycznych często uznawany jest za jednego z najlepszych piosenkarzy z kręgu kultury francuskiej. Znany był ze swych tekstów, humorystycznych piosenek (Les bonbons, Le lion, Comment tuer l'amant de sa femme...). Nacjonaliści, urażeni stosunkiem Brela do narodowych przywar Flamandów, zabronili mu występów w wielu miastach rodzinnego kraju. W 1969, będąc u szczytu powodzenia, ogłosił zakończenie kariery muzycznej, poświęcając się jedynie aktorstwu. Ostatnie lata życia chory na raka płuc spędził we francuskiej Polinezji na Markizach, mieszkając na wyspie Hiva Oa. Tuż przed śmiercią wrócił do Francji i nagrał ostatni pożegnalny album. Został pochowany w Atuona na tym samym cmentarzu co Paul Gauguin.