Kolejny portret Angele Dubeau i jej zespołu La Pieta, tym razem przedstawiający twórczość Philippa Glassa. Płyty Kanadyjskiej skrzypaczki cechują się zazwyczaj dużym ładunkiem emocjonalnym, który jest zamknięty w niezwykle prostej formie. Właśnie te cechy, wydają się pasować do twórczości Amerykańskiego kompozytora.
Sony Classical zaprasza do wysłuchania utworów Sergiusza Prokofiewa w znakomitym wykonaniu Deutsches Symphonie-Orchester Berlin pod dyrekcją Tugana Sokhieva. Usłyszymy Suitę symfoniczną z filmu „Porucznik Kiże” op. 60, słynną symfonię „klasyczną” oraz symfonię nr 7.W całej twórczości Prokofiewa zaobserwować można charakterystyczne dla jego stylu cechy: ogólna antyromantyczność, nieustępliwość rytmiki, gwałtowna dynamiczność, liryzm, humorystyczne w intencjach cytowanie znanych zwrotów melodyczno-harmonicznych, uchwytność melodyki, ogólna przejrzystość założeń i mistrzowska precyzja ich realizacji.
The Animals – brytyjski zespół rockowy, jeden z najważniejszych zespołów lat 60. Grupa powstała w 1963, po przystąpieniu wokalisty Erica Burdona do The Alan Price Combo. Zespół grał przede wszystkim rhythm and blues, później także psychodelicznego rocka. Już we wczesnych dokonaniach grupy daje się zauważyć psychodeliczne cechy – długie i powtarzane gitarowe riffy oraz wibrujące pasaże organowe. Grupa cierpiała na typowy dla rockowego świata syndrom konfliktu indywidualności.
Piąty solowy album Kaufmanna dla Dekki nagrany został specjalnie z okazji zbliżającego się jubileuszu kompozytora.Wielkie sceny i arie na tenor dramatyczny uzupełnione zostały rzadko nagrywanymi przez tenory Wesendonck Lieder. Uwzględnione zostały także sceny z Walkirii, Zygfryda, Śpiewaków norymberskich, Tannhäusera i Lohengrina (rozszerzona scena z Graalem z oryginalną drugą zwrotką).Repertuar wykonany został w towarzystwie najbardziej pożądanych obecnie zespołów – chóru i orkiestry Deutsche Oper Berlin pod batutą Donalda Runniclesa.Innymi projektami realizowanymi przez Kaufmanna z okazji Roku Wagnera będą też Lohengrin w mediolańskiej La Scali i Parsifal w MET w lutym i marcu 2013 r.„Barytonowa barwa, niewymuszona siła i liryczna elegancja obecne na najnowszej płycie Kaufmanna potwierdzają, że śpiewak ten jest stworzony do stylu wagnerowskiego” („New York Times”)„Czystość i piękno jego dźwięku, prowadzenie legato i umiejętność zniżenia głosu do najdelikatniejszego szeptu – to rzadkie cechy wśród dzisiejszych tenorów” („Washington Post”)Tracklista:1 Richard Wagner “Ein Schwert verhiess mir den Vater” from Die Walküre2 Richard Wagner “Daß der mein Vater nich ist….Du holdes Voglein!” from Siegfried3 Richard Wagner “All’mächtiger Vater” from Rienzi4 Richard Wagner “Inbrunst im Herzen” from Tannhäuser5 Richard Wagner “Am stillen Herd” from Die Meistersinger6 Richard Wagner “In fernem land….” (Grahlserzaehlung – original version with 2nd verse) from LohengrinRichard Wagner/Mathilde Wesendonck orch. Felix MottlWesendonck Lieder7 I. Der Engel8 II. Stehe still!9 III. Im treibhaus10 IV. Schmerzen11 V. Träume
Składanka ma na celu pokazanie pełni bogactwa podstylów muzyki uprawianej przez Cyganów od Nowego Jorku po indyjski Rajastan. Romowie wyrażają swą duszę poprzez pienie skrzypiec, zawodzenie gitar, po pełną obfitość brzmień dużych orkiestr blaszanych. Choć zawsze zachowują przynależne im charakterystyczne cechy, chętnie wplatają motywy zapożyczone z innych gatunków. Drugi bonusowy kompakt zawiera popisy kwintetu Beli Lakatosa z rzewnymi partiami wokalnymi, którym skocznie wtórują roztańczone gitara i mandolina.
Nagrywa pod wieloma pseudonimami (np. Vladislav Delay, Luomo, Uusitalo), w najróżniejszych wydawnictwach (np. Mille Plateaux, Chain Reaction, Force Tracks, BPitch Control czy własny label Huume), jest także członkiem supergrupy Moritz Von Oswald Trio. Delay zajmuje się nie tylko elektroniką, ale na nowym albumie wydanym przez Leaf powraca także do swych jazzowo-akustycznych korzeni. Hipnotyczna głębia, transowe loopy, echa minimal-dub i post-rocka oraz improwizacje to podstawowe cechy tej płyty, która brzmi niemal, jak nagrana na żywo, świeżo i organicznie. Na płycie w większości utworów pojawia się także Craig Armstrong (znany ze współpracy z Massive Attack) grający na fortepianie i klawiszach Rhodes oraz improwizator Lucio Capece, na klarnecie basowym i saksofonie sopranowym.
Carl Orff (ur. 10 lipca 1895 w Monachium, zm. 29 marca 1982 tamże) – niemiecki kompozytor, pedagog i dyrygent. Przedstawiciel prymitywizmu muzycznego XX wieku, w twórczości widoczne również wpływy muzyki średniowiecza i renesansu. Głównie stosowane współbrzmienia kwartowo-kwintowe, inne cechy charakterystyczne to monumentalizm brzmienia i wielki aparat wykonawczy. Większość jego dojrzałych utworów to dzieła sceniczne.
Ed Kowalczyk, znany jako wokalista grupy Live, z którą ma na koncie 20 milionów sprzedanych płyt, debiutuje albumem solowym – „Alive”. Zmienili się towarzyszący mu muzycy, ale nie zmieniła się muzyka. Kowalczyk był przecież mózgiem tamtej grupy, on skomponował i napisał teksty takich hitów jak „I Alone” czy „Overcome”... Teraz wracają charakterystyczne cechy jego stylu – melodyjność, ostre acz przystępne brzmienie gitar, niepodrabialna barwa głosu i mądre teksty. Wystarczy sprawdzić singel „Grace” – prawdziwy rockowy hymn, zainspirowany wydarzeniami na Haiti.
Andrzej „Kobra” Kraiński to postać równie barwna co zasłużona dla historii polskiej muzyki rockowej. Sukces prowadzonej przez niego Kobranocki to znakomity przykład tego, że podchodząc do siebie samego z dystansem i humorem można więcej osiągnąć, niż wtedy kiedy się człowiek spina i niepotrzebnie pręży muskuły. Autentyczność i szczerość w tym co się robi jest kluczem do sukcesu, oczywiście pod warunkiem, że ma się przy tym wszystkim talent i charyzmę. Wszystkie te cechy u Kobry i jego kolegów wychylają się znacznie ponad normę.
The Animals – brytyjski zespół rockowy, jeden z najważniejszych zespołów lat 60. Grupa powstała w 1963, po przystąpieniu wokalisty Erica Burdona do The Alan Price Combo. Zespół grał przede wszystkim rhythm and blues, później także psychodelicznego rocka. Już we wczesnych dokonaniach grupy daje się zauważyć psychodeliczne cechy – długie i powtarzane gitarowe riffy oraz wibrujące pasaże organowe. Grupa cierpiała na typowy dla rockowego świata syndrom konfliktu indywidualności.