Relaksująca muzyka, wybitnego kompozytora Roberta Kanaana (m.in płyty Gaja, Continuum). Kompilacja idealna na chłodne zimowe dni. Do odpoczynku po pracy, jazdy samochodem, czytania książki przy kominku czy chwili odprężenia po nartach.
W 1939 r., jako 15-letnia uczennica w Atenach, Maria Callas zadebiutowała na scenie w wymagającej roli Santuzzy z Cavalleria rusticana”. Pięć lat później zaśpiewała z Grecką Operą Narodową. W 1953 r., gdy była już gwiazdą – tuż przed nagraniem “Tosci” – Tullio Serafin obsadził ją w ostatniej chwili w zastępstwie niedysponowanej wokalistki w jednoaktówce Mascagneigo w La Scali. Rezultatem było ragranie, w którym pełnokrwisty weryzm wzniesiony został na interpretacyjny szczyt.
Antologia to zbiór wszystkich wydawnictw Maryli Rodowicz – ikony polskiej muzyki - jakie ukazały się od 1970 roku do chwili obecnej! Wyjątkowa seria, stanowiąca niemalże cały dorobek artystyczny artystki.
Kompozycje Augustyna są tym trudniejsze do zaszufladkowania, że wymykają się wszelkim kanonom poprawności – ani to postsocrealizm w wydaniu sakralnym bądź narodowym, ani hołubiony mainstream muzyki współczesnej. Co gorsza, jeśli wsłuchać się głębiej w dowolny utwór Augustyna – w nadziei, że uda się w nim wytropić nieomylne znamię stylu – już po chwili czeka nas niespodzianka.Augustyn do tego wszystkiego ma jeszcze poczucie humoru i rzadko mu się zdarza chwytać za pióro bez anegdoty.
Zacznę nieco górnolotnie, ale naprawdę tak uważam. Polska piosenka to polska kultura. Wiem, że niektórzy nie zgodzą się ze mną. Powiedzą: piosenka to twór ulotny, szybko przemija, nie może równać się z teatrem, literaturą, filmem. A jednak… kiedy staje się przebojem, jej audytorium może być ogromne, o wiele większe niż wielkich literackich bestsellerów, sztuk teatralnych czy dzieł filmowych. Piosenka ma w sobie wielką moc. Czasami nawet nie musi mieć fantastycznego tekstu i super melodii, wystarczy, że jest zapisem chwili, wiarygodnym dokumentem epoki, w której powstała. Choć oczywiście najlepiej, żeby była jednocześnie i dokumentem i dziełem artystycznym. To się zdarza i wcale nie tak rzadko. W naszym cyklu mamy wiele takich piosenek. Dobre, bo polskie. Więcej powiem: najlepsze, bo polskie. Wiem, znowu pomyślicie sobie, że przesadzam. Przecież tyle jest na świecie świetnych piosenek, znakomitych tekstów, wspaniałych melodii, gwiazd większych niż nasze. To prawda. Ale czy jakiś amerykański, angielski czy francuski przebój potrafi Was wzruszyć tak, jak „Pokolenie” Kombii czy „Wymyśliłam cię” Jarockiej… Albo rozśmieszyć i jednocześnie zmusić do zastanowienia tak, jak hity Skiby i Big Cyca? Albo przypomnieć ciemne czasy komuny, z którą słowami i muzyką walczyli: Kazik z Kultem czy Tomek Lipiński z Tiltem? A przeboje Izabeli Trojanowskiej, SBB czy Róż Europy nie przywołują fantastycznych wspomnień? To jest właśnie moc naszej piosenki! Najlepszej, bo polskiej.Miłego słuchania! Maria Szabłoska Uczeni krytycy zastanawiali się kiedyś czy to new wave czy cold wave z domieszką metalu. Nieważne! Ważne, że mają siłę rażenia. Ich broń to: muzyka, image, teksty i wokal Anji. Na ich koncerty przychodzi już trzecie pokolenie fanów. W styczniu zespołowi Closterkeller stuknęła trzydziestka! Anja Orthodox, zwana Królową Gotyckiego Rocka, jedyna osoba, która była już w pierwszym składzie grupy, ma w takim razie trzydzieści lat! A nawet 29! Gdy pytają ją o wiek, zawsze odpowiada, że urodziła się wraz zespołem, a właściwie rok później, w chwili kiedy jako Anja Orthodox wysłała wypełniony formularz zgłoszeniowy na przegląd młodych grup w Chojnowie. Ten pseudonim to miał być żart, ale się przyjął. A skąd nazwa Closterkeller? Na urodzinach gitarzysty grupy, która jeszcze wtedy nie miała nazwy, struli się winem tej marki. Zmienili tylko pierwszą literę z k na c. Od samego początku ich muzyka była mroczna i gotycka. Anja, która pisze teksty, mówi, że zawsze inaczej patrzyła na świat, bardziej satanicznie i stąd te „zamyślone, czasem straszne, chociaż czasem śliczne klimaty”. Okazała się zresztą zdolną tekściarką, także polityczną (”Władza” i „W moim kraju”). 30 lat temu Closterkeller wzbudzał wielkie emocje. Niektórzy żegnali się już na sam ich widok, inni wpadali w zachwyt, słuchając i patrząc. W 1989 roku w Jarocinie dostali nagrodę jury i dziennikarzy. Ich debiutancka płyta „Purple” była jednym z pierwszych krążków kompaktowych wydanych w Polsce. Ktoś nazwał Anję rockową Ewą Demarczyk. Kiedy w 1990 roku pojawili się na festiwalu w Sopocie z piosenkami „Maska” i „Purple”, tradycyjna publiczność była zaszokowana, a ortodoksyjni wielbiciele mieli im za złe, że występują na takiej tandetniej imprezie. Oni tłumaczyli, że chcieli złamać monopol konwencjonalnej rozrywkowej muzyki. Dzisiaj są klasykami gatunku. Zachęcam do słuchania tej płyty. Mroczne klimaty potrafią wciągnąć! Tracklista: 1. Scarlett 2. Władza 3. Ogród półcieni 4. Agnieszka 5. Neo 6. Tak się boję bólu 7. Fortepian 8. Zaklęta W Marmur 9. Violette 10. Dlaczego noszę broń 11. Bez odwrotu 12. Czas Komety 13. Nocarz 14. A nadzieja 15. W moim kraju
Antologia to zbiór wszystkich wydawnictw Maryli Rodowicz – ikony polskiej muzyki - jakie ukazały się od 1970 roku do chwili obecnej! Wyjątkowa seria, stanowiąca niemalże cały dorobek artystyczny artystki.
Oto jedna z żelaznych kandydatek do tytułu płyty roku. Jest to zapis studyjnej sesji podczas której po raz pierwszy w historii zagrali razem trzej giganci awangardowego jazzu: Anthony Braxton, Wiliam Parker i Milford Graves. Jest to równocześnie jedna z niewielu płyt, na których Braxton gra zupełnie free, nie stosując wizualnych partytur, graficznych symboli ani jakichkolwiek sposobów muzycznej notacji - wychodzi i gra. Nie ma tu chwili przestoju - trzech szaleńców napędza się wzajemnie i na chwilkę nawet nie zwalnia. Gdy Braxton zaczyna utwór niemal balladowego sola "Second Meeting" pozostała dwójka natychmiast przyspiesza; gdy Graves śpiewem nadaje muzyce bardziej rytualny charakter - Braxton tnie ostrą jak brzytwa, szaloną solówką.
Druga studyjna płyta Łydki Grubasa stanowi szalone połączenie rockowego grania z miksem klasyki, biesiady, reaggae i wielu innych gatunków. 14 piosenek w przebojowym wydaniu, okraszonych tekstem wyśmiewającym otaczającą nas rzeczywistość nie tylko rozerwie, ale i zmusi szare komórki do chwili refleksji. Płytę nagrano w Enej Studio.
Koncert nagrany w Paryżu, w słynnym Sunside / Sunset Jazz Club, 29. i 30 września 2017 roku. Wieloletnie występy w tym składzie dały owocują doskonałym zgraniem, zrozumieniem wzajemnych intencji i emocji. Gra Jeremiego Pelta zdobyła uznanie za jego oszałamiającą wirtuozerię przywołując porównania z ikonami trąbek, takimi jak Clifford Brown, Lee Morgan i Freddie Hubbard, a także za jego staranne, intelektualne podejście do muzyki. W tę szczególną noc w Paryżu Pelt skupił całą swoją uwagę na stworzeniu idealnego wyrażenia pasującego do każdej muzycznej chwili, wyrzeźbienia długich linii, które pozwoliłyby muzyce oddychać. Zaś spontaniczne pomysły przeobrażał w drobiazgowo wykonane miniatury. Muzycy: Jeremy Pelt: trumpet Victor Gould: piano Vicente Archer: bass Jonathan Barber: drums Jacquwlwnw Acevedo: percussion
Płyta wspiera Fundację Spełnionych Marzeń pomagającą Dzieciom z problemami onkologicznymi. Płyta „Dla Dzieci” – to nowa odsłona kolektywu muzycznego Karimski Club, założonego przez Karima Martusewicza – basistę legendarnej grupy Voo Voo. Bezpośrednią inspiracją do powstania piosenek na płytę, była praca kompozytorska Karima Martusewicza do serialu „Kuba i Śruba”, czyli nowych bohaterów słynnego Studia Filmów Rysunkowych z Bielska-Białej. Do napisania tekstów i stworzenia nowych opowieści namówił Bartka Kudasika – muzyka i autora tekstów zespołu Zakopower. Tak powstał materiał na płytę i koncerty. Wspomagając tę inicjatywę, zaproszenie do udziału w nagraniu płyty przyjęły też gwiazdy, które bez chwili zastanowienia zgodziły się zaśpiewać z dziećmi i dla dzieci. Na płycie usłyszymy utwory z gościnnym udziałem: Patrycji i Grzegorza Markowskich, Szymona Majewskiego, Tomasza Organka, Bartłomieja Topy, Macieja Stuhra i Kuby Badacha. Jednak wykonawcami partii wokalnych są głównie dzieci, które głosowo wspierają wokaliści z Karimski Club: Sylwia Wiśniewska, Nick Sinckler i Ricky Lion.