Krążek zawiera 12 utworów, gdzie w warstwie muzycznej dominuje elektronika, ale i nie brakuje też bardziej oldskulowych akcentów."Goryl z Żelaza" to świeży powiew na scenie hip-hopowej.
Zdolna i pracowita Ania Shirley kończy studia i zostaje magistrem nauk humanistycznych. W tym samym czasie jej narzeczony Gilbert Blythe studiuje medycynę na Uniwersytecie Redmondskim w Kingsporcie. Żyją daleko od siebie i jedyną formą komunikacji są długie, niezwykle interesujące listy, które oboje piszą w każdej wolnej chwili. Właśnie z tych listów, składa się w dużej części kolejna część przygód Ani. Rudowłosa bohaterka pisze narzeczonemu o tym, jak została kierowniczką wyższej szkoły w Summerside, opisuje swoich uczniów i ich najróżniejsze przygody, wspomina o licznych wizytach na Zielonym Wzgórzu, gdzie spotyka starych przyjaciół, a także o kłopotach z klanem Pringle’ów, który dominuje w Szumiących Topolach. Problemy z nimi wynikają z rozczarowania faktem, że to Ania dostała posadę kierowniczki szkoły, a nie jeden z członków licznej rodziny Pringle. Nowi antagoniści, nowi przyjaciele i mnóstwo fascynujących historii, na to zawsze możemy liczyć w opowieściach o Ani. czyta: Krystyna Kozanecka-Kołakowska czas trwania: 10 godzin 38 minut
David Jalbert, nazwany ostatnio przez CBC jako jeden z 15 najlepszych kanadyjskich pianistów wszech czasów, przedstawia czwarty solowy album dla ATMA Classique. Album poświęcony jest muzyce Francisa Poulenca i Erika Satie, w której dominuje eklektyczny język muzyczny, często dowcipny, jak i nonszalancki, doskonale zrozumiany i odtworzony przez wykonawcę.
Płyta "Bardziej" jest bardziej aktualna brzmieniowo niż poprzednie dokonania zespołu, jest bardziej z ludźmi, bardziej obecna w swoim czasie, bardziej na bieżąco. Aktualność brzmienia odnosi się głównie do tzw. pasmowości w rozumieniu radiowym. Dominują dźwięki gitarowe, poparte wysmakowanymi partiami instrumentów klawiszowych. Ale! Całość jest starannie wystylizowana na vintage. Rytmika i kompozycje nawiązują do początków ery rock and rolla i popowych ballad zabarwionych jazzem. Tytuł zawiera też słowo konstytutywne dla grupy - "bard". To słowo zobowiązuje do komentowania bieżącej sytuacji kraju i świata, do pokazywania czym żyje i jak żyje współczesny człowiek. Gdzie są zagrożenia. Rzeczywiście kilka utworów napisanych przez Jana Kondraka podejmuje misję naprawy życia zbiorowego, ale ostrze satyry skrywa się tu w tanecznych rytmach. W treści płyty dominuje liryka miłosna. Tak jest we wszystkich utworach śpiewanych przez wokalistki LFB (erotyczne solilokwia) i wszystkich wykonanych przez Piotra Selima (erotyczny surrealizm). Krążek zawiera też nieco liryki egzystencjalnej, obrazów z życia człowieka zindustrializowanego – mowa o utworach Marka Andrzejewskiego. Okładka sugeruje słuchaczowi odbiór z użyciem poczucia humoru i to właściwy trop do zrozumienia zamysłu albumu.
Brode Vier to jazzowy skład założony przez Matthiasa Broede wraz z Claudio Puntinem, Alenem Huberem i Olivierem Potratzem. Zrodzony z owej współpracy album „Instict To Play” przynosi nam porcję delikatnie nakreślonych przez Brode, typowych dla niego linii melodycznych wokół których pozostali muzycy powalają sobie na improwizacyjne zabawy z rytmem i harmonią. Co warte podkreślenia żaden z nich nawet na sekudne nie dominuje muzycznej struktury. Ich muzyczne doświadczenia uzupełniają się wzajemnie, tworząc nową jakość we współczesnym jazzie.
Płyta stanowi przegląd twórczości orkiestrowej Krzysztofa Meyera, przedstawiciela współczesnej awangardy muzycznej „szkoły polskiej”. Trzy kompozycje przeznaczone dla solisty i zespołu orkiestrowego Concerto da camera per flauto, percussione ed archi, Concerto da camera per oboe, percussione ed archi oraz Koncert na trąbkę i orkiestrę to utwory jednoczęściowe podzielone na różniące się charakterem muzyczne epizody. W koncertach tych dominuje technika sonorystyczna obok której pojawiają się elementy aleatoryzmu i dodekafonii oraz struktury ćwierćtonowe i niekonwencjonalne efekty brzmieniowe. Ostatnią pozycją na płycie jest Fireballs, wirtuozowska kompozycja na niepełną orkiestrę symfoniczną.
To był pomysł szefa firmy Island, Chrisa Blackwella, który się sprawdził. Efektem sesji na Bahamach jest zaskakująco spójny, rozświetlony słońcem Karaibów album, na którym dominuje element reggae.
Czwarty album studyjny amerykańskiej singer-songwriterki Sophie Auster, córki słynnego pisarza Paula Austera, która w wieku 9 lat zagrała w filmie Agnieszki Holland "Plac Waszyngtona". Na płytę "Next Time" urodzona na Brooklynie Amerykanka przygotowała 12 piosenek. Zbudowane są na podstawie złożonej przede wszystkim z gitary akustycznej oraz fortepianu. Gdzieniegdzie pojawiają się dęciaki, ale nad wszystkim dominuje niesamowity głos Sophie, w którym słychać wpływy soulu, jazzu i bluesa. Płytę promowała na singlu kompozycja "Mexico".
Michael Pretorius był, obok Jana Sebastiana Bacha, największym kompozytorem muzyki kościelnej w protestanckich Niemczech. Pretorius kierował swoją muzykę do wszystkich, starając się zgromadzić ludzi z różnych środowisk, zawodowych śpiewaków, zgromadzenia wieśniaków, i dzieci i tym podobne. Właśnie ta idea dominuje w jego świątecznych nieszporach, fantastycznie przedstawionych przez Apollo's Fire wraz z Jeanette Sorrell.
Wybitny kompozytor pochodzący Alexander Agricol (Ackermann) z Niemiec lub Niderlandy, urodzony około 1446 roku w Gandwie, zmarł w 1506 roku w Valladolid. Prócz komponowania artysta zajmował się również śpiewaniem. Jego styl jest charakterystyczny i dominuje w nim niderlandzka polifonia wokalna. W dyskografii artysty znajdziemy: msze, credo, motety, hymny, lamentacje, magnifikaty.