Ułożone w porządku chronologicznym najważniejsze utwory dwóch brytyjskich ikon rocka. Dodatkowo zawiera niepublikowany dotąd utwór New Order: Hellbent.
"Momenty" - trzeci studyjny album Mariki - jest albumem szczególnym, bo stworzonym przez członków zespołu, z którym koncertuje wokalistka. Wszystkie znajdujące się na nim kompozycje, są autorstwa muzyków wchodzących w skład Spokoarmii. Ci, którzy słyszeli pierwsze nagrania mówią, że da się w nich wyczuć wielogłosowość, złożony organizm, różne wrażliwości i spojrzenia. Do nagrania wspólnego albumu zainspirowali muzyków fani, dopraszający się po koncertach nagrań Spokoarmii. Jak mówi sama Marika: "To naturalne. Kiedy masz zespół, z którym gra ci się wspaniale, chcesz zabrać ten zespół do studia. Tak jest ze Spokoarmią. Chcę zarejestrować i uwiecznić to, co jest teraz między nami, bo jest to wyjątkowe. Niech elektryczność, która jest na scenie, znajdzie się też na płycie." Ten krążek wokalistki jest szczególny z jeszcze jednego powodu. Po latach działań w - uchodzących za mainstreamowe - wytwórniach, Marika wraca do agencji wydawniczej, która uwierzyła w nią jako pierwsza. To właśnie Karrot Kommando przyczyniło się do wydania debiutanckiego - i jak dotąd zdecydowanie najbardziej znanego - singla Mariki. Mowa o piosence "Moje serce". Album "Momenty" promowany jest dwoma singlami, do których zrealizowane zostały teledyski. Pierwszy "Baqaa" - ukazał się jeszcze w czerwcu. Sporym zaskoczeniem dla słuchaczy było - zupełnie nietypowe jak na muzykę reggae - podjęcie tematyki związanej ze śmiercią i przemijaniem. Sama artystka określa ten utwór jako "wesołą piosenkę o śmierci". Drugi singiel "Widok" - to wyraz zauroczenia Mariki Warszawą i kontrastami, jakie charakteryzują to miejsce. Klimat muzyczny tego numeru z pewnością utwierdzi w przekonaniu wszystkich tych, którzy uważają Marikę za "królową polskiego reggae". Tym bardziej zaskoczy ich jednak pozostała zawartość albumu "Momenty" - część piosenek ukaże zupełnie nieznane dotąd muzyczne oblicze Mariki i jej Spokoarmii.
Płytą "Dream Keeper" portugalski gitarzysta i kompozytor Andre Fernandes nie tyle debiutuje na międzynarodowej scenie jazzowej, ale na pewno wypływa na szersze wody. Ten niezwykle od lat ceniony w ojczyźnie muzyk (pisano już o nim jako o najważniejszym muzyku jazzowym w Portugalii), dotąd nie miał szczęścia do międzynarodowych projektów i kolaboracji. Na albumie tym, zawierającym jego autorskie kompozycje, w końcu ma szansę zaprezentować swoją muzykę i artystyczną wizję światowej publiczności.Obecny na jazzowej od 2002 roku Fernades postrzegany jest w Portugalii jako strażnik jazzowej tradycji, chociaż jego muzyka wciąż przy tym, jest kreatywna i inspirująca. Najnowsza płyta gitarzysty przynosi właściwie kwintesencję jego muzycznego stylu i estetycznych zainteresowań, z jednej strony odwołując się choćby do dokonań Wesa Montgomery'ego (Fernandes świetnie posługuje się techniką "single note"), z drugiej - śmiało potrafi sięgać do skarbnicy muzyki fusion. Cały czas jednak pozostaje w obrębie jazzowego mainstreamu jakby bardziej interesowała go estetyka i piękno niż jakiekolwiek dźwiękowe eksperymenty. Więcej tu wysmakowanego piękna, jakby w tym artysta poszukiwał sensu swojej artystycznej drogi.Oczywiście wcale nie oznacza to flirtowania z muzyką popularną czy stricte rockową estetyką znaną z nagrań wielu gwiazd jazzu lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Fernandes odsłania w swym graniu wielką paletę barw i kolorów w cudowny sposób wykorzystując kunszt i geniusz swoich scenicznych partnerów. Na szczególną uwagę zasługuje zupełnie mi dotąd nieznany tu saksofonista Perico Sambeat oraz znakomity, znany z nagrań z Tomaszem Stańko fiński pianista Alexi Tuomarilla. Jako lider zespołu, zostawia przestrzeń dla innych, aby to jego muzyka mogła w pełni wybrzmiećJeśli więc "Dream Keeper" jest oznaką tego, co ma przyjść, nowego, młodego (już nie tak bardzo) pokolenia, to należy się tego niezmiernie cieszyć. Następne lata dzięki zapowiadają się przez takich muzyków jak Andre Fernandes niezwykle ekscytująco.(Wojciech Łastruga)
Szósty album w dyskografii amerykańskiego zespołu indie. Na każdym z poprzednich albumów zespół „umiera”, żeby na kolejnym odrodzić się na nowo w następnej brzmieniowej inkarnacji. „Seeing Other People” to najnowszy „ostatni” album „Foxygen”. Tym razem zespół tak eksperymentuje z gatunkami jak nigdy dotąd. Tracklista: 1. Work 2. Mona 3. Seeing Other People 4. Face The Facts 5. Livin' A Lie 6. The Thing Is 7. News 8. Flag At Half-Mast 9. The Conclusion
Nowa płyta zespołu Nazareth, The Newz, zostaje wydana z okazji czterdziestolecia istnienia tej szkockiej grupy. Kapela zdobyła międzynarowe uznanie i sławę w latach 70. ? za sprawą dwóch znakomitych albumów: ?Razamanaz? i ?Hair Of The Dog?. Od 1968 roku Nazareth nieprzerwanie nagrywa płyty i koncertuje. Do Polski zespół jak dotąd zawitał dwukrotnie: w 1984 i 2004 roku. Wydanie ?The Newz? zbiega się z międzynarodową trasą koncertową, zorganizowaną właśnie z okazji rocznicy uformowania się kapeli.
Karbido to istniejąca od 2003 r. wrocławska grupa muzyczna o charakterze interdyscyplinarnym i - w zależności od potrzeb projektu - zmiennym składzie. Zespół porusza się w obszarze muzyki narracyjnej i ilustracyjnej, prac teatralnych i performatywnych, łącząc w swojej twórczości różne gatunki i style - od rocka przez muzykę improwizowaną, muzykę konkretną, pastisz, absurd, histerię i dramat radiowy. Karbido to autorzy prac scenicznych operujących dźwiękiem, spośród których niemałe uznanie zdobył audio-spektakl "Stolik" tj. godzinny koncert kwartetu na amplifikowanym i preparowanym drewnianym stole, wykonany jak dotąd ponad 500 razy w ciagu niemal 13-letniego tournee - od Sao Paulo do Melbourne, od Londynu, Berlina i Kijowa, przez Nowy Jork do Bejrutu, Teheranu i Jerozolimy. Karbido znane jest również z literacko-muzycznej współpracy z Jurijem Andruchowyczem, wybitnym ukraińskim prozaikiem i poetą. Artyści opublikowali jak dotąd 5 albumów i zagrali kilkanaście tras koncertowych w Ukrainie, Czechach, Niemczech, Mołdawii i Polsce. Innym śladem aktywności grupy jest cykl prac pn. "Music4Buildings" - zainicjowany w 2009 r. jako eksperymentalny warsztat muzyczny eksplorujący architekturę. W rozmaity sposób i w różnych lokalizacjach, artyści połączyli koncerty in situ, przeniesienia, audycje, wydawnictwa płytowe, nagrania terenowe, biblioteki sampli, wirtualne instrumenty etc w spójny i zaskakujący proces eksploracji architektury środkami muzycznymi. Do roku 2019 odbyło się 13 edycji M4B - m.in. w Muzeum Śląskim, bydgoskim Szlaku Techniki, w Złotej Bramie w Kijowie, w Synagodze Wielkiej w Drohobyczu, w Wodociągach w Białymstoku, w neolitycznych grobowcach na szkockich Orkadach czy na moście Zwierzynieckim we Wrocławiu. Ukazały się też 4 wydawnictwa płytowe. Tym razem Karbido w minimalistycznym składzie (Tomasz Sikora, Marek Otwinowski) poszukuje swojej muzyki w technologii overdub, korzystając z jednego mikrofonu i nieskończonej liczby ścieżek wirtualnych oraz skończonej - niemniej bardzo bogatej - listy instrumentów, wypełniających dawną kotłownię przy ulicy Ruskiej we Wrocławiu - siedzibę zespołu. Nagrania zrealizowane in situ, pozbawione są edycji efektowej i warstwy elektronicznej; w edycji użyto wyłącznie narzędzi tnąco-równająco-panoramujących. Muzycy zagrali na przeszło 30 instrumentach; czasem po raz pierwszy w życiu. Płyta "Heizraum Ruska Strasse" jest szczególnym hołdem dla ponad stuletniej historii ścian, które od dekady są salą prób i pracownią grupy. Jednocześnie jest to świadectwo historii własnej zespołu i rozmaitości jego muzycznych poczynań na przestrzeni lat. Poza tym wszystko dzieje się w miejscu od niedawna wielce turystycznie atrakcyjnym, i znanym dzisiaj jako podwórko Neonów - Wrocław, Ruska 46abc.
Tytuł płyty to nazwa studia nagraniowego w Sydney, gdzie w 2007 roku Esbjörn Svensson, Dan Berglund i Magnus Öström spędzili dwa dni na nagraniu ponad 9-godzinnego materiału studyjnego. Jak dotąd ostatnia ich płyta "Leucocyte", to zatem część wówczas zarejestrowanego materiału studyjnego.
Ekranizacja klasycznej powieści kryminalnej Agathy Christie, wyreżyserowana przez pięciokrotnie nominowanego do Oscara Kennetha Branagha. On sam gra także słynnego detektywa Herculesa Poirot, rozwiązującego sprawę morderstwa, którego ofiarą w najsłynniejszym pociągu świata pada wpływowy amerykański biznesmen. Luksusowa podróż staje się punktem wyjścia do stylowej, pełnej napięcia i zaskakującej opowieści sensacyjnej, uznawanej za największą zagadkę kryminalną wszech czasów. Autorem muzyki do tego, okraszonego plejadą gwiazd obrazu jest brytyjski kompozytor muzyki filmowej Patrick Doyle. Debiutem kinowym Doyle’a była muzyka do filmu, Kennetha Branagha "Henryk V" w 1989 r. Za główny temat z filmu, "Non Nobis Domine" (którego fragment w filmie Doyle zaśpiewał osobiście grając dworzanina), kompozytor otrzymał nominację do Ivor Novello Award. Sama kompozycja przyniosła mu większy rozgłos w przemyśle filmowym. W kolejnych latach Doyle nadal współpracował z Branaghem, jak dotąd komponując muzykę do dwunastu jego filmów m.in.: "Wiele hałasu o nic", "Frankenstein", "Hamlet", "Thor". W 1996 r. za muzykę do filmu "Rozważna i romantyczna" Doyle został nominowany do Oscara, Złotego Globu oraz nagrody BAFTA. Rok później otrzymał nominację do Oscara za muzykę do filmu "Hamlet". W swojej karierze otrzymał także dwie nominację do nagrody Cezar, za muzykę do filmów "Indochiny" (1992) i "Wschód - Zachód" (1999). Jak dotąd Patrick Doyle skomponował muzykę do ponad 40 filmów kinowych.
Box, złożony z 4 płyt CD i jednej DVD, to ponad cztery godziny niepublikowanego dotąd materiału audio i wideo, a także zapis charytatywnej pracy Artysty na rzecz dzieci.
Grupa Evanescence powraca z albumem "Synthesis" – czwartym w dyskografii i najbardziej ambitnym dziełem w karierze! Autorzy hitów "Bring Me To Life" i "Immortal" prezentują się na nim w innym wcieleniu – z orkiestrą symforniczną i w elektronicznych aranżacjach. Evanescence (aktualny skład zespołu to poza Amy basista Tim McCord, perkusista Will Hunt, gitarzysta Troy McLawhorn i gitarzystka Jen Majura) nad krążkiem pracowali z producentem Willem Huntem i aranżerem/kompozytorem Davidem Campbellem. Album zawiera nowe wersje hitów zespołu ze wszystkich trzech płyt a także dwie dotąd nieznane piosenki – w tym singlowy "Imperfection". Specjalnym gościem w drugim nieznanym dotąd utworze na płycie ("Hi-Lo") jest słynna skrzypaczka Lindsey Stirling. Album ukazuje się w wersji cyfrowej oraz na CD, CD+DVD (z materiałem filmowym o pracy nad płytą a także całym materiałem w formacie 5.1). Tracklista: CD 1. Overture 2. Never Go Back 3. Hi-Lo 4. My Heart Is Broken 5. Lacrymosa 6. The End of the Dream 7. Bring Me to Life (Synthesis) 8. Unraveling (Interlude) 9. Imaginary 10. Secret Door 11. Lithium 12. Lost in Paradise 13. Your Star 14. My Immortal 15. The In-Between (Piano Solo) 16. Imperfection DVD 1. "The Making Of Synthesis" Documentary