Płyta nagrana przez Narodowa Orkiestrę Symfoniczną Polskiego Radia w Katowicach pod dyrekcją ich dyrektora artystycznego Alexandra Liebreicha. Na płycie nagrana jest 2 symfonia Karola Szymanowskiego oraz kompozycje Witolda Lutosławskiego.
„Yellow Submarine”, czyli „Żółta Łódź Podwodna”, klasyczna pełnometrażowa animacja Beatlesów z 1968 roku, ukaże się na DVD i Blu-ray w wersji odnowionej cyfrowo .Film, którego dotychczasowy nakład został wyczerpany, został po raz pierwszy odświeżony cyfrowo w rozdzielczości 4K przez Paula Rutana Jr. oraz towarzyszącą mu ekipę ekspertów z firm Triage Motion Picture Services i Eque Inc. Z uwagi na wyjątkowy charakter ręcznej animacji, przy pracach nad cyfrowym oczyszczeniem i odtworzeniem elementów fotochemicznych filmu nie korzystano z automatycznego oprogramowania: wszystkie zabiegi przeprowadzane były ręcznie, klatka po klatce.Oprócz filmu „Yellow Submarine” płyty DVD i Blu-ray zawierać będą również materiały dodatkowe: krótki dokument o powstawaniu filmu zatytułowany „Mod Odyssey” (czas: 7:30), oryginalną kinową zapowiedź filmu, komentarz audio autorstwa producenta Johna Coatesa oraz dyrektora artystycznego Heinza Edelmanna, kilka krótkich wywiadów z innymi członkami ekipy, poszczególne sekwencje filmu, 29 oryginalnych szkiców ołówkiem oraz 30 zdjęć z planu filmowego. Obydwa wydania Digipak zawierały będą reprodukcje klisz z filmu, zestaw kolekcjonerskich naklejek oraz 16-stronową książeczkę, wewnątrz której znajdziemy m.in. artykuł autorstwa Johna Lassetera, wielkiego miłośnika „Yellow Submarine” oraz Dyrektora Kreatywnego Studia Animacji Walt Disney i Pixar.„Będąc fanem animacji, a zarazem filmowcem, chylę czoła przed artystami, którzy stworzyli Yellow Submarine. To iście rewolucyjne dzieło przetarło szlaki dla fantastycznego i zróżnicowanego świata animacji, jaki znamy dziś”, pisze Lasseter w swoim artykuleHistoria filmu „Yellow Submarine”, wyreżyserowanego przez George’a Dunninga na podstawie scenariusza autorstwa Lee Minoffa, Ala Brodaxa, Jacka Mendelsohna i Ericha Segala, rozpoczęła się w momencie, w którym Brodax – który wcześniej wyprodukował niemal 40 odcinków animowanej serii o The Beatles dla stacji ABC – przedstawił managerowi zespołu Brianowi Epsteinowi niesamowity pomysł stworzenia pełnometrażowej animowanej produkcji z udziałem Beatlesów.„Yellow Submarine” to fantastyczna opowieść, której przesłaniem są pokój, miłość i nadzieja. Obraz wypełniony jest takimi przebojami The Beatles, jak „Eleanor Rigby,” „ When I’m Sixty-Four”, „Lucy in the Sky With Diamonds,” „All You Need Is Love,” czy „It’s All Too Much.” Kiedy film wszedł na ekrany kin w roku 1968, natychmiast został okrzyknięty osiągnięciem przełomowym, rewolucjonizującym cały gatunek poprzez połączenie typowego dla tamtych czasów ducha improwizacji z innowacyjnymi technikami animacji.Film, silnie zainspirowany trendami panującymi w ówczesnej sztuce, oddaje hołd stylistyce promowanej przez takich geniuszy Pop Artu, jak Andy Warhol, Martin Sharp, Alan Aldridge czy Peter Blake. Obraz „Yellow Submarine”, powstały pod okiem Heinza Edelmanna – dyrektora artystycznego oraz głównego scenografa filmu – dołączył już do klasyki kina animowanego. Nad filmem pracowali również dyrektorzy animacji Robert Balser i Jack Stokes, a także cały zespół grafików, animatorów i artystów technicznych.„Od samego początku uważałem, że ten film powinien składać się z kilku połączonych ze sobą krótszych obrazów”, wspomina Edelmann. „Chciałem, żeby stylistyka zmieniała się mniej więcej co pięć minut tak, aby widz aż do samego końca nie tracił zainteresowania”. Stylistyka, o której wspomina słynny grafik, stanowi połączenie ujęć typu live-action z animacją, sekwencjami trójwymiarowymi oraz kalejdoskopowym „rotoskopowaniem”, czyli przechodzeniem klatka po klatce od filmu aktorskiego do animowanego. Całkowity proces produkcji filmu zajął twórcom niemal dwa lata, zaś ostateczny efekt wymagał powstania 14 różnych scenariuszy oraz zatrudnienia 40 animatorów i 140 artystów technicznych, których wspólne działania doprowadziły do powstania tego przełomowego osiągnięcia w dziedzinie filmów animowanych.Streszczenie filmu „Yellow Submarine”:Pewnego razu – a może i dwa razy – był sobie nieziemski raj zwany... Pieprzolandem. Było to miejsce, w którym niepodzielnie władały szczęście i muzyka. Królestwo to jednak zadrżało w posadach, gdy podstępne Sine Smutasy wypowiedziały mu wojnę i wysłały tam swoją armię ze straszliwą Rękawicą Latawicą na czele. A zamiarem ich było zniszczenie wszystkiego, co dobre. Na pomoc przybywają John, Paul, George i Ringo! Uzbrojeni jedynie w poczucie humoru, optymizm, piosenki oraz – co oczywiste – swoją Żółtą Łódź Podwodną, Beatlesi śmiało pokonują nieprzyjazne wody, dążąc do pokonania przebrzydłych Smutasów.Informacje o filmieCzas trwania: 89 minutReżyseria - George DunningProducent - Al BrodaxKoncepcja Scenariusza - Lee MinoffScenariusz - Lee Minoff, Al Brodax, Jack Mendelsohn i Erich SegalDyrektor Artystyczny - Heinz EdelmannDyrektorzy Animacji - Robert Balser i Jack StokesProducent Wykonawczy - John CoatesProdukcja i Nadzór Muzyczny - George MartinMuzyka autorstwa The BeatlesYellow Submarine [DVD, Blu-ray]Film pełnometrażowy [Czas: 89:00]Cyfrowo odnowiony w rozdzielczości 4K i wyświetlany w oryginalnym formacie obrazu 1:66-1Opcje audio:Angielski 5.1 DTSNiemiecki 5.1 DTSWłoski 5.1 DTSAngielski Dolby StereoOryginalny MonoKomentarz Audio – Heinz Edelmann (Dyrektor Artystyczny) i John Coates (ProducerntNapisy (dostępne jedynie dla filmu):Angielski, Francuski, Niemiecki, Hiszpański, Włoski, Portugalski, Holenderski, Szwedzki, Norweski, Duński, Polski, Fiński, JapońskiMateriały dodatkowe:Film dokumentalny „Mod Odyssey” [Czas: 7:30]Oryginalna zapowiedź kinowa [Czas: 3:30]Sekwencje filmu:- Morze Potworów (materiał w formacie split-screen) [Czas: 4:20]- Bitwa Potworów [118 obrazów]- Pieprzoland [64 obrazów] Wywiady:- Paul Angelis (głos: Ringo/Szef Sinych Smutasów) [Czas: 1:39]- John Clive (głos: John) [Czas: 2:03]- David Livesey (główny animator) [Czas: 1:11]- Millicent McMillan (asystent Heinza Edelmanna) [Czas: 1:12]- Jack Stokes (dyrektor animacji) [Czas: 3:42]- Erich Segal (współautor scenariusza) [Czas: 1:38]Oryginalne szkice ołówkiem [29 obrazów]Zdjęcia z planu filmowego [30 obrazów]
"The Ring - An Orchestral Adventure" to symfoniczna wersja "Pierścienia Nibelunga", stworzona przez holenderskiego kompozytora Henk de Vlieger (*1953). De Vlieger dokonał wyboru najważniejszych fragmentów orkiestrowych całego cyklu, tworząc z nich jednorodną pod względem stylistycznym i formalnym całość. To pierwszy album Baltic Sea Philharmonic – zespołu stworzonego na bazie członków Baltic Sea Youth Philharmonic oraz wybranych absolwentów.Kristjan Jarvi urodził się w Tallinie, jako dziecko wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Ukończył studia pianistyczne w Manhattan School of Music, by następnie studiować dyrygenturę na University of Michigan. Karierę dyrygencką rozpoczynał jako asystent Esy-Pekki Salonena w Los Angeles Philharmonic. Obecnie, oprócz opieki nad założoną przez siebie orkiestrą Baltic Sea Youth Philharmonic, artysta piastuje stanowiska: dyrektora muzycznego Lipskiej Radiowej Orkiestry Symfonicznej MDR, pierwszego dyrygenta orkiestry festiwalowej Gstaad, dyrektora muzycznego nowojorskiego zespołu Absolute Ensemble (którego jest założycielem).Tracklista:Richard Wagner (1813-1883)The Ring, an Orchestral Adventure arranged by Henk de Vlieger (b. 1953)1. Vorspiel2. Das Rheingold3. Nibelheim4. Walhall5. Die Walküren6. Feuerzauber7. Waldweben8. Siegfrieds Heldentat9. Brünnhildes Erwachen10. Siegfried und Brünnhilde11. Siegfrieds Rheinfahrt12. Siegfrieds Tod13. Trauermusik14. Brünnhildes Opfertat
Debiutancki album Julii Lezhnevej – jednej z najwybitniejszych śpiewaczek młodego pokolenia.21-letnia rosyjska sopranistka, mimo swojego młodego wieku, zdążyła zdobyć ogromne uznanie światowej publiczności i jurorów prestiżowych konkursów wokalnych (ma na swoim koncie zwycięstwa w konkursach Eleny Obraztsovej, a także w Helsinkach i Paryżu, w których jury zasiadały takie artystki jak Teresa Berganza, Christa Ludwig czy Eva Marton). Jej możliwości wokalne: barwa, głosu, technika i dojrzałość zachwyciły światową krytykę i stawiają ją na równi z największymi sławami wokalistyki.Pierwszy solowy krążek śpiewaczki został poświęcony twórczości operowej Gioacchino Rossiniego, a znalazły się na nim kompozycje z takich oper jak: Dziewica z jeziora, Wilhelm Tell, Semiramide, Otello, Kopciuszka i Oblężenie Koryntu. Artystce towarzyszyła Orkiestra Sinfonia Varsovia pod dyrekcją Marca Minkowskiego – dyrektora muzycznego zespołu. Nie jest to pierwsza współpracaz francuskim dyrygentem – w 2008 roku wzięła udział w nagraniu Mszy h-moll BWV 232 Jana Sebastiana Bacha, nagranej wraz z Les Musiciens du Louvre-Grenoble – zespołem założnym przez Minkowskiego w 1982 roku, specjalizującym się w wykonastwie muzyki barokowej.Płyta ta ma szczególne znaczenie także dla warszawskiej orkiestry – jest to bowiem pierwsze wspólne nagranie Orkiestry Sinfonia Varsovia z Markiem Minkowskim, który od 2008 roku pełni funkcję dyrektora muzycznego zespołu .Album ukazał się nakładem francuskiej firmy Naïve Classique.
Koncert Noworoczny z Wiednia jest jednym z najstarszych i najbardziej spektakularnych wydarzeń muzycznych w roku. W swojej ponad siedemdziesięcio-letniej historii orkiestrę prowadziło wielu najwybitniejszych dyrygentów na świecie. To tradycyjne wydarzenie od 1 stycznia 1941 roku traktowane jest jako oficjalna inauguracja światowego roku muzycznego. Dzięki transmisjom radiowym i telewizyjnym koncert dociera do odbiorców w 90 krajach świata. W 2020 roku do zadyrygowania orkiestrą Wiedeńskich Filharmoników zaproszony został jeden z najwybitniejszych obecnie dyrygentów obecnych na muzycznych scenach Świata, zdobywca GRAMMY - Andris Nelsons. Artysta pochodzi z rodziny muzycznej. Przed rozpoczęciem studiów dyrygenckich był trębaczem w orkiestrze Opery Narodowej Rydze, a następnie w latach 2003-2007 pełnił funkcję jej dyrektora muzycznego. W latach 2008-2015 był dyrektorem muzycznym Orkiestry Symfonicznej Miasta Birmingham. Obecnie sprawuje funkcję dyrektora muzycznego Bostońskiej Orkiestry Symfonicznej oraz Gewandhausorchester w Lipsku. Tracklista: Carl Michael Ziehrer 1843–1922 1. Die Landstreicher: Ouvertüre* The Vagabonds Overture · Ouverture des Vagabonds Josef Strauss 1827–1870 2. Liebesgrüße op. 56* Love’s Greetings · Salutations d’amour Walzer 3. Liechtenstein-Marsch op. 36* Johann Strauss Ii 1825–1899 4. Blumenfest-Polka op. 111 Flower Festival Polka Polka de la fęte des fleurs 5. Wo die Zitronen blüh’n op. 364 Where the Lemon Trees Blossom Oů fleurissent les citronniers Walzer Eduard Strauss 1835–1916 6. Knall und Fall op. 132* Without Warning · Sur-le-champ Polka schnell 7. Franz Von Suppé 1819–1895 Leichte Kavallerie: Ouvertüre Light Cavalry Overture Ouverture de Cavalerie légčre Josef Strauss 8. Cupido op. 81* Polka française Johann Strauss Ii 9. Seid umschlungen, Millionen! op. 443 Be Embraced, You Millions! Enlacez-vous, millions d’ętres ! Walzer Eduard Strauss 10. Eisblume op. 55* Ice Flower · Fleur de givre Polka mazur Arrangement: Wolfgang Dörner Josef Hellmesberger II 1855–1907 11. Gavotte* CD 2 Hans Christian Lumbye 1810–1874 1. Postillon Galop op. 16/2* Arrangement: Wolfgang Dörner Ludwig Van Beethoven 1770–1827 2. 12 Contretänze WoO 14* Nos. 1, 2, 3, 7, 10 & 8 Johann Strauss II 3. Freuet euch des Lebens op. 340 Enjoy Life · Réjouissez-vous de la vie Walzer 4. Tritsch-Tratsch Polka op. 214 Chit-chat Polka · Polka Papoti-Papota Polka schnell Josef Strauss 5. Dynamiden op. 173 Walzer * Premiere bei einem Neujahrskonzert der Wiener Phiharmoniker First performance at a Vienna Philharmonic New Year’s Concert
Rosyjska Muzyka Sergiusza Prokofiewa w rosyjskim wykonaniu - zapierający dech w piersiach recital wielokrotnie nagradzanego (m.in. I nagroda w Leeds International Pianoforte Competition), rosyjskiego pianisty Vladimira Ovchinnikova, od 2000 roku dyrektora artystycznego Association of Tchaikovsky Competition Stars, który był jurorem International Tchaikovsky Competition, International Tchaikovsky Competition for Young Musicians i International Russian Rotary Children Music Competition.
Dziewięć epokowych symfonii Beethovena to kanon każdego dyrygenta, a prezentowane nagrania zawierają najwspanialsze interpretacje Riccardo Mutiego, które powstały w trakcie jego 12-letniej pracy w roli dyrektora muzycznego Philadelphia Orchestra.
Płyta, na której zespół Piramidy wyszedł obronną ręką z zadania zinterpretowania słynnych utworów największego rosyjskiego barda i poety Bułata Okudżawy. Grupa Piotra Kajetana Matczuka – m.in. Dyrektora Międzynarodowego Festiwalu Piosenki „Szlakiem Bardów” w Warszawie – w tradycyjnych tłumaczeniach wykonała m.in. takie pieśni jak „Wróżba”, „Czarny kot”, „Cudowny walc”, „Modlitwa” oraz „Majster Bułat”.
Chór Tenebrae od lat specjalizuje się w wykonywaniu muzyki rosyjskiej, przede wszystkim jako zespół koncertujący. Ta płyta została zainspirowana rzadkimi rękopisami odnalezionymi przez Nigel Shorta - dyrektora chóru podczas jego podróży po Rosji.
Urodzony w Grazu światowej sławy dyrygent Karl Böhm (1894-1981) znacząco wpłynął na austriacką kulturę muzyczną lat 50., 60. i 70. XX wieku. W pewnym sensie możemy dziś powiedzieć, że stanowił swoistą muzyczną alternatywę dla swego młodszego rodaka, Herberta von Karajana. Böhm - znany przede wszystkim z interpretacji dzieł Mozarta, Straussa, Beethovena, Wagnera, Schuberta, Brahmsa, Brucknera i Berga - był ściśle związany z Wiedniem (od 1933 roku kierował Vienna Philharmonic, w latach 1943-1945 i 1954-1956 pełnił zaś funkcję dyrektora Vienna State Opera, a od 1938 roku prowadził również Salzburg Festival). Böhm studiował w Grazu i Wiedniu. W 1921 roku wraz ze swoim mentorem - Bruno Walterem - przeniósł się do Monachium. W 1927 roku został dyrektorem muzycznym w Darmstadt. W 1934 roku zastąpił Fritza Buscha na stanowisku dyrektora w Dresden State Opera. Tam też pod jego batutą odbyła się światowa premiera opery Ryszarda Straussa Die Schweigsame Frau und Daphne. W 1936 roku współpracował z Covent Garden w Londynie, którą opuścił pod koniec 1942 roku. Choć kariera Böhma bardzo rozwinęła się w czasie Trzeciej Rzeszy, to on sam nigdy nie był członkiem Krajowej Partii Socjalistycznej. Po II wojnie światowej otrzymał dwuletni zakaz dyrygowania (od kwietnia 1946 do1947 roku). W latach sześćdziesiątych związany był z Bayreuth Festival i Metropolitan Opera w Nowym Jorku. W latach siedemdziesiątych nawiązał kontakty m.in. z London Symphony Orchestra i Royal Opera House. - W 1981 roku, w rozmowie z niemieckim magazynem „Spiegel”, powiedział: W muzyce nie idę na żadne kompromisy, więc ludzie mogą mówić, że jestem grzesznikiem. Kłamałem i zrobiłem wiele rzeczy, które nie przynoszą mi zaszczytu. Ale jeśli chodzi o muzykę zawsze byłem szczery, zawsze uczciwy. I rzeczywiście - jego interpretacje po dziś dzień są podziwiane za ich przejrzystość i nieskazitelność.