Zespół Urpin istnieje od 1957 roku i pochodzi z Banskiej Bystricy. W swoim programie prezentuje typowe tańce i pieśni słowackiej muzyki ludowej. Zespół koncertował w wielu krajach Europy i Afryki.
Arie napisane przez różnych kompozytorów dla słynnej śpiewaczki włoskiej Faustiny Bordoni popularnej w pierwszej połowie XVIII na wszystkich ważniejszych scenach operowych Europy. Wykonawcy to Agata Bienkowska - śpiew oraz towarzyszący jej zespół Barockwerk Hamburg pod dyrekcją Iry Hochmana.
Róże Europy powstały w grudniu 1983 roku w Warszawie. Liderem, wokalistą i autorem tekstów od samego początku jest Piotr Klatt, który również jest jedynym ogniwem łączącym kolejne składy zespołu. Klatt założył Róże Europy będąc jeszcze wokalistą innej warszawskiej grupy - Lalki Kaliguli, a pomysł na nazwę zaczerpnął z książki Szlakiem czerwonych róż. Idea założenia zespołu powstała w... trolejbusie, którym Piotr wracał z próby swojej starej kapeli. Pierwszym sukcesem Róż Europy był udział w Festiwalu Muzyków Rockowych Jarocin’85, kiedy to grupa zakwalifikowała się do koncertu finałowego. To otworzyło zespołowi możliwość czynnego uczestniczenia w kolejnych imprezach prezentujących młode grupy rockowe, m.in. Poza Kontrolą w Warszawie i I Zlot Młodzieży Cynicznej w Gdyni. Pierwszym przebojem Róż Europy było Stańcie przed lustrami, pierwszym hymnem Młode koty noszą wykrochmalone kołnierzyki znane bardziej jako Rock’n’rollowcy. Podwójny tytuł wiązał się z ówczesnym wymogiem ZAIKSu – można było tylko raz zarejestrować tytuł, a Rock’n’rollowców ktoś zgłosił wcześniej. Po 1989 roku sytuacja uległa zmianie i piosenka pojawiła się pod pierwotnym tytułem. Jej refren podchwycili też kibice stołecznej Legii, którzy przerobili go na własne potrzeby (śpiewali „My jesteśmy legionistami i pijemy tanie wino, pijemy je litrami"). Podstawową postacią ówczesnych Róż Europy był też gitarzysta Artur Orzech, kompozytor większości piosenek. Mimo że wypełniły one debiutancki album Róż Stańcie przed lustrami, Orzech nie uczestniczył już w sesji nagraniowej - wyjechał do stolicy Afganistanu Kabulu, w roli tłumacza polskiej ambasady. Po powrocie na krótko pojawił się w składzie zespołu uczestnicząc w nagraniu drugiego albumu Krew Marilyn Monroe. Potem poświęcił się głównie dziennikarstwu, dziś jest znanym prezenterem Telewizji Publicznej i Polskiego Radia. Zresztą nie jest jedynym muzykiem Róż Europy, który został dziennikarzem. Również Piotr Klatt, Grzegorz Kluska (gb) i Ryszard Wojciul (sax) z powodzeniem spróbowali dziennikarskiego fachu. Pierwszy z nich już w początkach lat 90. prowadził w Programie III PR audycję Brum, potem w TVP programy Rocknoc i był autorem Pozytywka, a w XXI wiek wszedł jako pracownik Redakcji Rozrywki TVP 1, piastując także stanowisko m.in. dyrektora Festiwalu w Opolu (2005). Teksty Kluski można od lat znaleźć na łamach najpierw Tylko Rocka, obecnie Teraz Rocka, a Wojciul w połowie lat 90. był szefem programowym warszawskiego Radia WaWa. Orzecha za muzycznymi sterami zastąpił Michał Grymuza. To spod jego pióra wyszły kolejne przeboje Róż – Surfingujące buty czy Radio młodych bandytów. Grymuza odszedł z zespołu po nagraniu kolejnej płyty, właśnie Radia młodych bandytów. W 1992, już ze Sławkiem Wysockim (zm.25.03.2003) - kolejnym gitarzystą i kompozytorem Róż Europy - nastąpiło apogeum popularności grupy. Wszystko za sprawą piosenki Jedwab, największego przeboju w historii zespołu oraz podpisania kontraktu płytowego na astronomiczną wówczas kwotę miliarda złotych (100 tysięcy po denominacji). Umowa obligowała zespół do nagrania dwóch płyt studyjnych, jednej koncertowej oraz sprzedaży gadżetów. Informacja o rekordowym kontrakcie pojawiła się nawet na czołówce Gazety Wyborczej. Nagrany z gościnnym udziałem, nieznanej wówczas szerzej, Edyty Bartosiewicz Jedwab przyniósł zespołowi i wokalistce ogromny rozgłos trafiając na pierwsze miejsce m.in. Listy Przebojów Programu III PR i dostając nagrodę Programu I PR. Piosenka znalazła się na albumie Poganie! Kochaj i obrażaj, w efekcie jedynym następstwem głośnego kontraktu. Potem o Różach zrobiło się ciszej. Jeszcze koncertowa Marihuana podtrzymała popularność, ale już Kolor przeszedł niemal bez echa. Ostatnią, do momentu wydania Złotej Kolekcji, płytą studyjną są Bananowe drzewa. Wszystkie piosenki na ten album skomponował Michał Grymuza (Wysocki przestał grać w zespole; zmarł na zawał serca 25 marca 2003), wówczas już członek zespołów Edyty Górniak i Edyty Bartosiewicz (przez chwilę również Armii, obecnie Kasi Kowalskiej) oraz popularny muzyk sesyjny (nagrywał m.in. z Robertem Chojnackim, Arturem Gadowskim, Kayah) i producent (album Kasi Kowalskiej). Przez kolejne lata Róże Europy występowały sporadycznie nawet na czas jakiś zawieszając działalność. Dopiero rok 2002 przyniósł zmiany, występów pojawiło się coraz więcej, grupa zaczęła pisać nowe piosenki (ukazały się dwa single) i przygotowywać się do nagrania kolejne płyty. Co ciekawe nowi członkowie Róż też czynni byli i są dziennikarsko, basista Sebastian Miłkowski był prezenterem telewizji Atomic TV, a gitarzysta Krzysiek Krajewski zaczął pisywać do pisma Gitara i Bas. Leszek Gnoiński
W 2013 roku 2013 Johannes Pramsohler założył własną wytwórni Audax Records. Już pierwszy album tej wytwórni zdobył znakomite recenzje. To drugi album, kolekcja dzieł barokowych, dla których punktem wyjścia jest wizyta Handla w Dreźnie w 1719 roku. Saksoński dwór był w tym czasie centrum kulturowym dla całej Europy, tutaj Pramsohler prezentuje perły tego okresu: sonaty triowe Haendla, Telemanna, Fascha, Fuxa i Tuma - wśród nich trzy premierowe nagrania świecie.
To kolejna płyta francuskiego gitarzysty, lutnisty i gambisty Pierre'a Pitzla wydana dla belgijsko-niemieckiej firmy Accent poświęcona kompozycjom gitarowym wczesnego baroku. Po znakomitej płycie "Il Labirinto della chitarra" (ACC 24279), prezentowany album pokazuje na przykładzie trzech centrów muzycznych ówczesnej Europy różnorodność środków kompozycyjnych w utworach komponowanych na gitarę. To dzieła Granata i Bartolottiego powstałe w Rzymie, De Visée i Corbetta w Paryżu, a także Sanza i Gerau w Madrycie.
Narodowy Instytut Fryderyka Chopina prezentuje kolejną operę Stanisława Moniuszko w nagraniu Europy Galante Fabio Biondiego – „Flis”. Jest to drugie po „Halce” dzieło twórcy polskiej opery narodowej w międzynarodowej obsadzie, które ma szanse na międzynarodową karierę. Po sukcesie „Halki” w pierwszym na świecie nagraniu na instrumentach historycznych i włoskiej wersji językowej, Narodowy Instytut Fryderyka Chopina przedstawia kolejną operę Stanisława Moniuszki, tym razem „Flis” - w interpretacji Fabia Biondiego i Europy Galante. Nagrania dokonano w ramach programu 15. Festiwalu Chopin i jego Europa sierpniu 2019r. *** „„Flis” jest w istocie wdzięczna sceną rodzajową, malowaną muzyką, niosącą to wszystko, za co kompozytor jest tak kochany w Polsce – i coraz wyraźniej doceniany na świecie. Pięknie melodyjna, barwna, wyrazista, zarazem przebogata i pełna prostoty, czerpie w najlepszy sposób z narodowej tradycji i kultury, której Moniuszko był jednym z najserdeczniejszych kronikarzy.” - Stanisław Leszczyński
Album określany jest mianem najważniejszego, trapowego debiutu 2020 roku. Kabe, razem z producentami z ekipy GCBW, Opiatem i Bartzem, zabiorą was w świat mocnego i charakternego rapu, bez kompromisów, bez lukrowania, z dużą ilością cloudowych i syntetycznych brzmień prosto z muzycznego ghetta. Kabe, 19 letni obywatel Europy, człowiek, który przez wiele lat mieszkał w Paryżu, gdzie dorastał, opowie Wam sporo historii widzianej z jego perspektywy. Zwięźle, konkretnie, z błyskotliwymi odniesieniami, wplatając w teksty sporo elementów języka francuskiego. Zobaczycie i przekonacie się, że życie na osiedlach Europy rządzi się podobnymi prawami, jak polskie realia.
Howard Shelley i Ulster Orchestra powracają w drugim tomie serii Concerto Piano Classical dla Hyperiona. Tym razem w repertuarze pojawia się Daniel Steibelt, niemiecki kompozytor, którego koncerty były niezwykle popularne na terenie północnej Europy, gdzie działał przez ponad ćwierć wieku.
Sony Classical zaprasza do wysłuchania Symfonii nr 8 (Niedokończona) Franciszka Schuberta w „uzupełnionej” wersji szwajcarskiego dyrygenta i kompozytora Mario Venzago. Dzieło usłyszymy w wykonaniu jednej z najlepszych orkiestr kameralnych Europy – Kammerorchester Basel. Zespół od ponad 30 lat występuje na czołowych estradach Europy i świata, współpracując z takimi dyrygentami i solistami jak: Paul Goodwin, Kristjan Järvi, Paul McCreesh and Giovanni Antonini, Emmanuel Pahud, Sol Gabetta, Andreas Scholl, Kristian Bezuidenhout, Matthias Goerne, Sabine Meyer, Angela Hewitt, Renaud Capuçon, Thomas Zehetmair, Sandrine Piau. Mario Venzago stworzył tę wersję 2. części Symfonii na podstawie szkiców pozostawionych przez Schuberta, a także na podstawie innych dzieł wielkiego kompozytora. Tym samym powstało dzieło, które nie jest w oczywisty sposób rekonstrukcją zaś „alternatywną, potencjalną wersją dzieła”.
Drugi zachodni album SBB, nagrany oryginalnie w 1978 roku. Siedem krótszych, niezwykle różnorodnych kompozycji potwierdzających wielką inwencję legendarnego tria – rozpędzone, progresywne tematy i poruszające piosenki z pomysłem. Definitywna edycja CD z nową książeczką i bonusami. Większość 1978 roku SBB spędziło na scenach koncertowych całej Europy, będąc m.in. pierwszym polskim wykonawcą, który stanął na deskach festiwalu w Roskilde. We wrześniu znaleźli czas na nagranie swojego kolejnego albumu studyjnego. Wydany zarówno w Polsce, jak i na zachodzie Europy materiał – zmiksowany przez Conny’ego Planka (producent m.in. Kraftwerk i Ultravox) przynosił utwory bardziej zwarte niż dotąd, ale tak samo porywające i intrygujące. Dynamiczne „Walkin’ Around the Stormy Bay”, na liczne syntezatory i dwie perkusje, kontrastuje tutaj z pastoralnym „How Can I Begin”, a piosenkowe, beatlesowskie „Why No Peace” z przypominającym dokonania Pink Floyd „Loneliness”. „Welcome” ukazuje się w odświeżonej, zremasterowanej formie. Materiał podstawowy uzupełniają alternatywne wersje utworów „Rainbow Man” i „Last Man at the Station”, radiowe nagranie „Deszcz kroplisty, deszcz ulewny” (rozważane pierwotnie do włączenia do programu płyty) oraz pierwszy szkic „Why No Peace”. Skład: Józef Skrzek – voc, synth, keyb, hca Apostolis Antymos – g, buzuki Jerzy Piotrowski – dr, perc