Tracklista: 1. Rattlesnake 2. Melting 3. Open Water 4. Sleep Drifter 5. Billabong Valley 6. Anoxia 7. Doom City 8. Nuclear Fusion 9. Flying Microtonal Banana
Album idealny. Symbol równowagi pomiędzy elektronicznymi fascynacjami Józefa Skrzeka a organiczną podstawa w postaci gitary Apostolisa Antymosa i perkusji Jerzego Piotrowskiego. Wciąż aktualny portret artystów z czasów młodości. To świadectwo czasu, gdy grupa pracowała na najwyższych z możliwych obrotów – zaraz po nagraniu płyt „Ze słowem biegnę do ciebie” i „Geira” (z Haliną Frąckowiak) muzycy pojawili się w praskim studiu Supraphonu. Nagrali płytę i od razu ruszyli w dalszą trasę koncertową, by szukać, burzyć i budować dla kolejnych (coraz większych) rzesz fanów. Efektem tej sesji z kwietnia 1977 roku były dwie rozbudowane suity, w których szklane, obojętne oczy rozbijają się (z brzękiem) w drobny mak, zderzając z rozpędzonymi szaleństwami tria. Brawurowe solówki gitary i syntezatora, zaskakujące kontrasty dynamiczne oraz inspiracje rozciągnięte od fusion po orient składają się na jeden z najciekawszych albumów w całej dyskografii SBB. „SBB”, zwane od lat przez fanów „Wołaniem o brzęk szkła”, ukazuje się w odświeżonej, zremasterowanej formie, uzupełnione o dwa nagrania dodatkowe z singla zarejestrowanego podczas tej samej sesji. W książeczce zdjęcia z sesji nagraniowej, szkic na temat powstawania płyty oraz teksty utworów. Skład: Józef Skrzek – voc, synth, keyb, hca Apostolis Antymos – g, buzuki Jerzy Piotrowski – dr, perc
CHRIS POLAND'S INSTRUMENTAL POWER FUSION TRIO
Tracklista:1. Godspeed6. Escape Velocity2. Growing Sense3. Martial Arts5. Airglow4. Ceasefire7. Drill8. Nuclear Fusion
Zremasterowana w technice "24-Bit Remastering" reedycja płyty "Black Market" z 1976 r. legendarnego jazzowego składu wykonującego muzykę w stylu fusion jazz. Jest to szósty krążek w dyskografii zespołu, a zarazem pierwszy z legendarnym basistą Jaco Pastoriusem w składzie.
Ta płyta to powrót do najlepszych tradycji muzyki fusion. W pełni autorska płyta Wojtka Pilichowskiego, w której obok świetnie działającej maszyny jazz funky, siłę brzmienia dają mocne rockowe rify. Absolutnym ewenementem jest współpraca z dwoma typowo polskimi zespołami ludowymi z górskiego regionu Pieniny. Wykorzystanie w sposób nie naruszony czystych form etnicznej muzyki w aranżacjach fusion albumu "Vandal". Wyjątkowe brzmienie kwartetu grającego z Wojtkiem i energia płyty to zasługa nagrywania na 100% w jednym pomieszczeniu przez cały zespół. Basista jako lider oraz gitarzysta Michał Trzpioła, perkusista Tomasz Machański i dwóch pianistów Michał Rorat oraz Adrian Latosiewicz tworzą kolor brzmienia i dynamiki nie osiągalny w przypadku płyt nagrywanych ślad po śladzie. Na uwagę zasługuje też obecność w albumie "Vandal" Wojtka Olszaka i Michała Dąbrówki. Specjalnym akcentem jest zjawiskowa Julita Zielińska w jednej z dwóch piosenek na tej płycie. Wojtek Pilichowski i jego najnowsze dzieło to potężna porcja oryginalnej i nowej formy w muzyce fusion.
Wydany na Blu-Ray'u materiał zawiera spektakularny, pełen efektów wizualnych koncert legendarnej grupy Electric Light Orchestra, który został zarejestrowany w Londynie na stadionie Wembley w 1978 roku. Dodano także bonusowe koncerty, teledyski oraz wywiady w tym Brunel University - 1973 (live) , Rockpalast - 1974 (live), Fusion - 1976 (live), Discovery - 1979 (teledyski z albumu o tym samym tytule). Electric Light Orchestra – brytyjska grupa rockowa działająca w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX wieku. Muzyka zespołu była różnorodna stylistycznie i podlegała zmianom zależnym od panującej aktualnie mody: poczynając od rocka progresywnego, poprzez wyraźne wpływy disco w środkowym etapie, aż po synth pop w ostatnim okresie działalności. W krajach anglosaskich nurt ten określa się mianem "mainstream rock". Była bogata brzmieniowo i wykorzystywała szerokie i nietypowe dla rocka instrumentarium, między innymi instrumenty smyczkowe jako wiodące. W latach siedemdziesiątych zespół zaliczany był do czołowych grup rockowych i zdobył olbrzymią popularność. Rozpadł się, gdy jego lider Jeff Lynne postanowił poświęcić się działalności producenckiej i promocyjnej. Tracklista: 1. Introduction 2. Standin' In The Rain 3. Night In The City 4. Turn To Stone 5. Tightrope 6. Telephone Line 7. Rockaria! 8. Wild West Hero 9. Showdown 10. Sweet Talkin' Woman 11. Mr Blue Sky 12. Do Ya 13. Livin' Thing 14. Roll Over Beethoven Bonus Features 15. Brunel University - 1973 16. Rockpalast - 1974 17. Fusion - 1976 18. Discovery - 1979
School Days to cyfrowy zapis albumu Stanley’a Clarka wydanego w 1976 roku. Zawiera 6 największych hitów Clarka – jednego z największych i najbardziej znanych artystów jazzowych. Uważany za pioniera cosmic fusion i twórcę techniki gry na gitarze polegającej na uderzaniu w struny, czyli tak zwane slapping style.
Blues i country, to, obok jazzu, amerykańskie gatunki muzyczne, które z czasem zawładnęły ludzkimi sercami na całym świecie. John Scofield, w zeszłym roku uhonorowany nagrodą Grammy© w kategorii Najlepszy Album Jazzowy („Past Present”, wydany nakładem wytwórni impulse!), nigdy nie ukrywał swojej fascynacji muzyką folk i country, a w szczególności artystami, taki jak George Jones, Dolly Parton, Merle Haggard oraz Hank Williams. To im gitarzysta składa hołd swoim albumem „Country for Old Men”. W jego nagraniu, oprócz samego Scofielda, udział wzięli wyśmienici muzycy: Steve Swallow, Larry Goldings oraz Bill Stewart. Materiał został zarejestrowany w Carriage House w Stamford pod czujnym okiem Jaya Newlanda i Briana Bacchusa.Scofield to jeden z najbardziej charakterystycznych i wszechstronnych współczesnych gitarzystów jazzowych. Jego olbrzymie, 40-letnie doświadczenie sprawia, że artysta potrafi swobodnie odnaleźć się w tak różnych stylach jak fusion, funk, blues, bebop, country, drum-n-bass oraz pop, nie tracąc przy tym nic ze swojego unikalnego brzmienia. Podczas swojej oszałamiającej kariery, Scofield stał na czele wielu zespołów, nagrywając jako lider ponad trzy tuziny albumów. Gitarzysta występował też u boku legendarnych jazzmanów, takich jak Miles Davis, Charles Mingus, Chet Baker, George Duke, Joe Henderson, Billy Cobham, czy Herbie Hancock.
Gary Burton jest zdumiewającym wirtuozem wibrafonu. Był cudownym dzieckiem, zdobywającym rozgłos wśród muzyków, którzy podziwiali jego olśniewającą technikę i oryginalność. W ciągu długiej kariery, podczas której sięgał do muzyki psychodelicznej, improwizowanej, freejazowej i jazzrockowej (zwanej fusion), poszerzał horyzonty i przekraczał granice muzycznej konwencji.