To jedna z najciekawszych propozycji na black/death metalowej scenie. Po rewelacyjnych recenzjach ich ostatniego krążka - "Casus Luciferi" (Album Miesiąca wg magazynu Terrorizer) i niezwykle entuzajstycznie przyjętej dwumiesięcznej trasie z Dissection, Watain nagrała swój trzeci studyjny album, na którym grupa prezentuje się w swojej najlpeszej formie! Polecamy!
Blisko cztery lata po znakomicie przyjętym albumie "Meteorites", znakomita alternatywno-rockowa brytyjska formacja Echo And The Bunnymen prezentuje swoje trzynaste studyjne dzieło. Dowodzona przez Iana McCullocha i Willa Sergeanta grupa, która w 2018 roku świętować będzie 40-lecie powstania, przygotowała na "The Stars, The Oceans & The Moon" 15 piosenek, utrzymanych w typowym dla niej stylu.
Na swojej pierwszej płycie dla wytwórni ANTI-, „wokalistka wokalistów" Kelly Hogan, wykorzystała doświadczenie zdobyte podczas pracy z Neko Case`em, Andrew Birdem, Mavisem Staplesem, Drive-By Truckers, The Mekons oraz wieloma innymi i przekształciła to w coś zarówno nowego, jaki i klasycznego. Na I Like To Keep Myself In Pain Hogan prezentuje ambitną kolekcję piosenek, wiele stworzonych specjalnie dla niej przez znanych niezależnych kompozytorów, takich jak M. Ward, Vic Chesnutt, Stephin Merritt z The Magnetic Fields, Jon Langford z The Mekons, The Handsome Family, Catherine Irwin z Freakwater, John Wesley Harding, Robbie Fulks, Gabriel Roth, Robyn Hitchcock czy wspomnianego Andrew Bird. Na płycie wspiera ją gwiazdorska grupa muzyków, wśród których znalazły się legendy R&B Booker T Jones i James Gadson (Bill Withers, Marvin Gaye, Beck), a także utalentowane młode wilki w postaci Gabriela Rotha (Daptone Records, The Dap-Kings) czy wieloletni współpracownik Hogan Scott Ligon.
„Bambi” to tytuł drugiego albumu zespołu Hippo Campus. Grupa z Minnesoty ponownie zaprosiła do współpracy producenta BJ Burtona (Bon Iver, Low, Francis and the Lights), który odpowiadał za brzmienie debiutu, czyli krążka „Landmark”.
Anti-Flag to zespół, którego nie trzeba przedstawiać. W trakcie ponad ćwierćwiecza na scenie i na 12 albumach punkowa grupa rzadko skupiała się na jednostkach. W przeciwieństwie do zespołów z lat 80., które bezpośrednio atakowały Reagana i jego współpracowników, muzycy Anti-Flag nie decydowali się na szpikowanie swoich utworów bezpośrednimi odniesieniami do bieżących wydarzeń. Zamiast tego skupiali się na walce z opresją, rozbrajając system głębokich nierówności społecznych od środka. Jednak na nowym albumie, zatytułowanym „20/20 Vision”, grupa rysuje grubą linię. Jak mówi basista Chris #2: „Do tej pory z premedytacją nie atakowaliśmy bezpośrednio prezydentów, zarówno na okładkach, jak i w piosenkach, bo doszliśmy do wniosku, że tak naprawdę mierzymy się z problemami cyklicznymi. Ale na tej płycie w pewnym sensie stwierdziliśmy: „Pieprzyć to, musimy uwiecznić nasz aktywny sprzeciw wobec polityki Donalda Trumpa i Mike’a Pence’a””. Gitarzysta Justin Sane dodaje: „Ta płyta to ostrzeżenie do wszystkich, którzy mają neofaszystowskie poglądy oraz tych, którzy przejawiają zachowania rasistowskie, seksistowskie, homofobiczne czy transfobiczne. Musicie dokonać wyboru. To, co dzieje się teraz w Białym Domu pokazuje najlepiej, że odcienie szarości już nie istnieją.” Za produkcję „20/20 Vision” odpowiada Matt Good z From First to Last. Album rozpoczyna się fragmentem przemówienia Donalda Trumpa. Choć niemal każde zdanie wypowiedziane bez tego człowieka nadawałoby się na punkową płytę, Anti-Flag zdecydowało się na linijkę: „W dawnych, dobrych czasach tak się nie działo, bo traktowano ich bardzo, bardzo ostro. Kiedy raz zaprotestowali, później nie chcieli już tego powtarzać” – słyszymy w „Hatw Conquers All”. I choć cykl wiadomości jest teraz szybszy niż kiedykolwiek, utwory „20/20 Vision” każą się zatrzymać i spojrzeć na najbardziej palące problemy naszych czasów: dzieci w klatkach, kryzys z fentanylem, restrykcje dla Agencji Ochrony Środowiska w Stanach. Płyta traktuje o bieżących problemach, ale jest ponadczasowa. „20/20 Vision” Anti-Flag posłuży nie tylko jako bezpośrednia komunikacja z osobami zaangażowanymi politycznie, ale również jako dokument naszych czasów dla przyszłych pokoleń.
Nagrania pochodzą z Wacken Festival z 2001 roku. Tygers of Pan Tang to brytyjska grupa heavymetalowa założona przez gitarzystę Robba Weira w 1978. Jeden z przedstawicieli nurtu NWOBHM. Największe sukcesy osiągnęła w latach 80 XX w. Z wieloma zmianami składu grupa gra do dziś. Tracklista: 1. Intro 2. Rock & Roll Man 3. Euthansia 4. Don't Touch Me There 5. Money 6. Suzy Smiled 7. Wild Cat 8. Insanity 9. Fireclown 10. Straight As A Die 11. Burnin Up 12. Tush 13. Love Potion # 9
The Alan Parsons Project to progresywna grupa rockowa założona przez Alana Parsonsa i Erica Woolfsona.Zespół był przedsięwzięciem typowo studyjnym, z tego też powodu grupa nie koncertowała. Największe przeboje APP znalazły się na albumie z serii Playlist.
To tytuł albumu, którego powstaniu przyświecała idea zebrania i pokazania szerszej publiczności kompozycji wielkich artystów – muzyków oraz przyjaciół, którzy mieszkają w różnych krajach na całym świecie, takich jak między innymi Kuba, Polska, Kostaryka, Hiszpania czy Stany Zjednoczone. Global Friendship to inne miejsca, odmienne tradycje muzyczne, ale jeden wachlarz emocji i jeden uniwersalny język, jakim jest muzyka.Luis Nubiola urodził się na Kubie, gdzie ukończył Narodowe Konserwatorium Muzyczne Amadeo Roldan jako nauczyciel saksofonu i instrumentalista. Przez kilka lat grał w La Zorra y El Cuervo – jedynym klubie jazzowym na Kubie. W tym okresie zapraszany był do wielu wspólnych projektów muzycznych z wybitnymi kubańskimi muzykami jazzowymi – m.in.: José Miguel Credo (El Greco), Díakara, PaquitoD'Rivera, George Benson, Steve Coleman.W czasie, kiedy podróżował z Top Secret – grupą prowadzoną przez wybitnego trębacza Jose Miguel Credo (El Greco), w 2001 roku postanowił osiedlić się na Kostaryce. Tam stał się jednym z najlepszych i najlepiej rozpoznawanych muzyków jazzowych. Na płaszczyźnie zawodowej współpracował z artystami takimi jak Walter Flores (zwycięzca Grammy), Robert Aguilar i „Chocolate Band” – by wymienić choć kilku. Obecnie Luis Nubiola mieszka w Europie, gdzie kontynuuje swoje poszukiwania i rozwija się jako artysta.
Najlepsza grupa rockowa świata tym razem gra wspólnie z orkiestrą symfoniczną. Live At Royal Albert Hall 1999.
Elle King to nowa gwiazda rocka, która wie jak grać na banjo! Wyobraź sobie Amy Winehouse, Ettę James i Adele w jednym – taka jest właśnie jej muzyka, która w inspirujący sposób czerpie z country, soul, rocka czy bluesa. Pomimo młodego wieku ma na swoim koncie EP-kę „The Elle King EP” z 2012 r. oraz wspólne koncertowanie z grupą Of Monsters and Men i Ed Sheeran.