Wybór pieśni związanych z tajemnicą Narodzenia Pańskiego, tradycją Maryjna połączonych symboliką róży. Grete Pedersen- dyrektor artystyczny Chóru norweskich solistów dokonał tego wyboru wśród kompozycji od dzieł Hildegardy z Bingen po współczesnych kompozytorów.
Po obchodach 1000. rocznicy urodzin Hildegardy z Bingen 1998 roku zainteresowanie jej twórczością nie słabnie. Po raz kolejny specjalistka od średniowiecznych kompozycji wokalnych Sabine Lutzenberger, po dwóch albumach z 1990 i 1997 roku badaczka wraca do korzeni, interpretując utwory Hildegardy z kodeksu Dendermonde. Nowe nagranie to zbiór prostych melodii, z których emanuje głęboki spokój i bogate doświadczenie Sabine Lutzenberger. Naprawdę warto.
Reedycja CHR 77205 w nowej, atrakcyjnej cenie. Klasyczne kompozycje średniowiecznej damy numer jeden, Hildegardy z Bingen, w wykonaniu rewelacyjnych Ensemble für frühe Musik Augsburg.
Płyta zawiera czternaście pieśni z cyklu Symphonia harmoniae caelestium revelationum, które prezentują podstawową myśl św. Hildegardy o tym, że na początku człowiek żył w harmonii ze swoim Stwórcą, a także ze światem i z samym sobą. Grzech tę harmonię zaburzył i jej odnowienie dokona się jedynie dzięki miłosierdziu Ojca, który w ofierze swojego Syna na krzyżu, widzi powrót wszystkich swoich synów. Zatem możemy odczytywać tę muzykę jako duchową drogę wygnanego z raju człowieka do Niebieskiego Jeruzalem. Zawarte na płycie utwory połączone zostały improwizacjami instrumentalnymi, dzięki którym poszczególne wątki przedstawionej narracji splatają się w zwartą całość. Wprowadzeniem do płyty i swoistym motto całości jest fragment tekstu św. Hildegardy z Liber divinorum operum przeczytany przez Dorotę Segdę, aktorkę Narodowego Teatru Starego i rektora krakowskiej AST. Krakowski zespół wokalny Flores Rosarum, od lat zajmujący się monodią liturgiczną, w śpiewach św. Hildegardy znalazł szczególne upodobanie, co ma swój wyraz także w jego nazwie nawiązującej do jednego z responsoriów dedykowanego męczennikom. Interpretacja i propagowanie muzyki tej niezwykłej Świętej stały się cechą charakterystyczną zespołu, dzięki której stał się on rozpoznawalny w całej Polsce. „Mamy nadzieję, że nasza płyta przyczyni się do duchowej, intelektualnej i artystycznej spuścizny niezwykłej kobiety, jaką była św. Hildegarda. Jej twórczość należy do skarbca Europy i jest świadectwem piękna, które kieruje w stronę Boga i w duchu benedyktyńskiego zawołania ora et labora stanowi zaproszenie do łączenia pracy z modlitwą, rozumu z wiarą, nieba z ziemią.” ‒ opowiada s. Susi Ferfoglia, kierownik artystyczny Flores Rosarum. Książeczka dołączona do płyty (60 stron) zawiera: teksty i opis utworów, artykuł o św. Hildegardzie, biogramy wykonawców. Tracklista: 1. In Principio 2. O Quam Mirabilis 3. Improwizacja Instrumentalna 4. O Virga Ac Diadema 5. Caritas Abundat 6. Improwizacja Instrumentalna 7. Cum Processit Factura 8. Cum Erubuerint 9. O Magne Pater 10. O Aeterne Deus 11. O Pastor Animarum 12. Improwizacja Instrumentalna 13. O Successores 14. Laus Trinitati 15. Improwizacja Instrumentalna 16. Alleluia. O Virga, Mediatrix 17. Ave Generosa 18. Improwizacja Instrumentalna 19. O Jerusalem 20. Improwizacja Instrumentalna 21. Vos Flores Rosarum Czas łączny: 59:58
Sequentia - jeden z najsłynniejszych zespołów specjalizujących się w muzyce epoki Średniowiecza. Zespół powstał w Bazylei w 1977 roku z inicjatywy Benjamina Bagby i Barbary Thornton, którzy prowadzili jednocześnie badania muzykologiczne nad wykonywanym repertuarem. Zespół dokonał wielu cennych nagrań dla wytwórni DHM, spopularyzował twórczość Hildegardy z Bingen, twórczość truwerów i trubadurów oraz wykonywał pieśni z islandzkiej Eddy (zbiór 29 pieśni z IX wieku, najstarszy zabytek piśmiennictwa islandzkiego). Najnowsze wydanie przedstawia dzieła Hildegard von Bingen - niemieckiej średniowiecznej kompozytorki.
Wiele instrumentalnych kompozycji w historii muzyki, nawet jeśli nazywa się sonatami, suitami czy sinfoniami, ma charakter taneczny. Liczne utwory należące do terytorium tzw. muzyki poważnej mają swe korzenie w muzyce ludu, kulturze wsi, w ludowości. Pod nazwą saltarello kryje się czternastowieczny szybki taniec włoski w rytmie trzy czwarte spotykany dziś jeszcze jako taniec ludowy. Garth Knox rozciągnął ten tytuł jednak na szerszy obszar muzycznych kompozycji, zarówno pod względem terytorialnym, jak i czasowym. Wychodząc od XII w., a kończąc na muzyce dzisiejszej stara się pokazać, jak niedokładne i często arbitralnie narzucone bywają granice wyznaczające muzyczne gatunki. W towarzystwie Agnes Vesterman i Sylvaina Lemetre’a Knox odbywa własną wycieczkę w różne zakątki muzyczne: od Hildegardy z Bingen, przez renesansowego twórcę angielskiego, Johna Dunstable’a, których zestawia z brzmieniem kompozycji współczesnej kompozytorki fińskiej, Kaiji Saariaho. Elektronika w zestawieniu z tradycyjnymi melodiami i motywami tanecznymi w opozycji do Koncertu d-moll Antonia Vivaldiego na violę d’amore to zmysłowa podróż przez tysiąc lat muzyki europejskiej.