Album przedstawiający dwa późne dzieła Bacha, mistrzowskie pod względem techniki kotrapunktu i doskonale wyważonej faktury brzmieniowej. W roli wykonawców występuje zespół II Gardellino, który ze swoją wersją muzyki kameralnej, jest wielce przekonujący w interpretacji podobnego repertuaru.
Wznowienie długo nieobecnego na rynku nagrania suit na wiolonczelę solo oraz sonat na wiolę da gamba i klawesyn Jana Sebastiana Bacha. Nagrania były pierwotnie wydane w 2004 roku. Poprzednie nagranie suit Wielanda Kuijkena było dokonane 30 lat wcześniej, tyle czasu zajęło artyście przygotowanie nowej interpretacji tych utworów.
Wokalne duety kompozytorów słowiańskich. We wszystkich słychać wyraźnie narodowy charakter pieśni. Pierwotnie miały służyć muzykowaniu domowemu, stąd cechuje je prostota środków kompozytorskich. Melodie natychmiast wpadają w ucho, są wdzięcznym uzupełnieniem tekstów wielkich poetów. Dwie wybitne polskie śpiewaczki tworzą zgrany duet, całości urokliwej interpretacji dopełniają nastrojowe dźwięki znanego pianisty.
“Te cztery płyty ukazują sztukę Jonasa Kaufmanna w jego szczytowej głosowej formie. Śpiewak zawsze potrafi podporządkować swój wspaniały głos muzyce i słowu. W rezultacie mamy tu do czynienia ze zbiorem wyjątkowych interpretacji ukazujących osobowość wyjątkowo dynamicznego, wzruszającego i głębokiego artysty” - Roger Pines
Chyba po raz pierwszy, Ars Antiqua Austria pod przewodem Gunara Letzbora mierzy się z muzyką Johanna Josepha Fuxa, kapelmistrza trzech austriackich cesarzy - Leopolda I, Józefa I oraz Karola VI - i od razu porwał się za uchodzące za nadzwyczaj trudne Partity. Wirtuozerski styl gry Letzbora predestynuje zresztą austriackiego skrzypka do interpretacji tego typu kompozycji. Rozmiłowany w technice instrumentalista uwielbia szybkie partie i w tych tempach utrzymane kompozycje w jego wykonaniu potrafią olśnić słuchaczy. Tak jest tutaj - Alllegro czy Passacaglia z Partity ex g K 320 zauroczą nas od pierwszej zagranej nutki. Ale tutaj Letzbor pokazuje, że potrafi znacznie więcej. Na mnie bowiem największe wrażenie robi niezwykle skomplikowana metrycznie Partita ex d K 332 gdzie niezwykłe partie [Uwertura czy absolutnie szalona Siciljana] gra w duecie z Ilją Korolem. Ars Antiqua Austria imponuje jednak nie tylko pewnością czy techniczną maestrią i wirtuozerskim opanowaniem instrumentarium. Muzyka Fuxa w ich interpretacji jest nie tylko bardzo zdyscyplinowana - nawet wtedy, gdy przydają mu nieco szaleństwa, ale też bardzo silnie nasycona emocjami, co do tej pory, mam wrażenie, nie stanowi bardzo silnej strony interpretacji Letzbora. Tutaj wszystko skrzy się uczuciem i ekspresją od pierwszego dźwięku. W tym nagraniu pokazuje, że jako muzyk i dyrygent naprawdę nie ma słabych stron.
Muzyka Franka Zappy przekracza wszelkie granice i jednoczy fanów różnych gatunków muzycznych. Nagrania Zappy z własnym zespołem są legendarne, a od momentu wykonania przez "The Yellow Shark" stały się nowym standardem muzyki orkiestrowej. The Norgwegian Chamber Orchestra wraz z prowadzącym ją Thomasem Sondergardem podejmuje własną próbę interpretacji tych wymagających utworów, w której utwory amerykańskiej gwiazdy rocka brzmią wyjątkowo współcześnie.
Schubert: Piano Sonatas Nos. 14 & 19 – Hans Richter-HaaserPo raz pierwszy na płycie CD!Hans Richter-Haaser (1912-1980) uważany był za beethovenowskiego pianist, tak jak jego wielcy poprzednicy – Wilhelm Backhaus oraz Artur Schnabel. Jego interpretacja koncertu fortepianowego No 2 J. Brahmsa z Karajanem uchodzi na jedno z najznakomitszych nagrań tego dzieła. Album z muzyką Schuberta, który oddajemy w Państwa ręce jest wydawnictwem szczególnym. Prezentowane nagrania nigdy jeszcze nie ukazały się na płycie CD. Fantastycznie zremasterowane w Abbey Road, dwie sonaty w mistrzowskiej interpretacji Richter-Haasera zyskały nowy blask ukazując głębię muzyki tego romantycznego kompozytora.Masters, to seria legendarnych nagrań EMI. Do prestiżowej kolekcji dołączają kolejne albumy: Alban Berg Quartett z Heinrichem Schiffem w Kwintecie C-dur Schuberta, Choir of King's College Cambridge w Requiem Fauré’go i Duruflé’a, City of Birmingham Symphony Orchestra pod Simonem Rattle w 8 Symfonii Mahlera, bachowski Das Woltemperierte Klavier w wykonaniu Edwina Fischera, legendarne nagranie Koncertu Wiolonczelowego Edwarda Elgara w wykonaniu Jacqueline du Pré pod batutą Sir Johna Barbirolli oraz Sea Pictures tegoż kompozytora, w którym do wspaniałej obsady dołącza także Dame Janet Baker, Planety Holsta i wariacje Enigma Elgara w interpretacji Sir Adrian Boult’a, recital Marii Callas w repertuarze arii lirycznych i koloraturowych, Mścisław Roztropowicz wraz z Carlo Maria Giulini koncertach wiolonczelowych Dvorak’a i Saint-Saens’a, Stephen Kovacevich w sonatach fortepianowych Beethovena oraz Światosław Richter z fantastycznym Borodin Quartet w kwintecie Pstrąg i fantazji Wędrowiec Schuberta.
Największe przeboje Arethy Franklin - afroamerykańskiej piosenkarki nazywanej Królową Soulu. Aretha swym głębokim, ciepłym głosem i zdolnością interpretacji zwiększyła popularność gatunku soul, ale śpiewała też w innych stylach, począwszy od tanecznego popu, gospel do wokalnego jazzu.
Kyung-Wha Chung, jedna z największych skrzypaczek ostatniego półwiecza, po raz pierwszy zyskała duży rozgłos w 1967 r., gdy wygrała prestiżowy Leventritt Competition w Nowym Jorku. Dziś – po przymusowej 5-letniej przerwie spowodowanej uszkodzeniem lewej ręki – artystka kontynuuje karierę wirtuoza łącząc namiętność interpretacji z erudycyjnym kunsztem.
Pierwsza z serenad przedstawionych na płycie jest szczytem symfonicznych ambicji, natomiast drugiej trzeba ująć na pewno w skali długości jak i ilości i wymiaru instrumentów. Ujęte są skrzypce, Brahms opiera tu się na „wiatrach”, które są filarem melodycznym tej kompozycji. W dzisiejszym świecie koncertów muzyki klasycznych te dwie kompozycje giną przez ich nowe interpretacje i nowsze wykonania. Dlatego jest to okazja by dzięki CPO posłuchać interpretacji na historycznych instrumentach. Tracklista: Serenade Nr. 1 D-Dur op. 11 1. I. Allegro molto 2. II. Scherzo: Allegro non troppo 3. III. Adagio non troppo 4. IV. Menuetto 1 - Menuetto 2 5. V. Scherzo: Allegro 6. VI. Rondo: Allegro Serenade Nr. 2 A-Dur op. 16 7. I. Allegro moderato 8. II. Scherzo: Vivace 9. III. Adagio non troppo 10. IV. Quasi menuetto 11. V. Rondo: Allegro