Tracklista: 1. Concertino for Harp, Clarinet and String Quintet 2. Sonata for Harp and Violoncello 3. Dialogue for Harp and Clarinet 4. Image for Harp and Violin 5. Lullaby 6. Ballade 7. Suite for Harp, Oboe and String Quintet
Tracklista:1. Concerto A Quattro No. 4 In Do Minore: I. Grave2. Concerto A Quattro No. 4 In Do Minore: II. Allegro3. Concerto A Quattro No. 4 In Do Minore: III. Andante4. Sinfonia A Quattro In Fa Maggiore: I. Allegro5. Sinfonia A Quattro In Fa Maggiore: II. Andante6. Sinfonia A Quattro In Fa Maggiore: III. Menuet7. Sinfonia A Quattro In Fa Maggiore: IV. Allegro8. Trio Sonata In Sol Minore D-WD 692: I. Adagio9. Trio Sonata In Sol Minore D-WD 692: II. Allegro10. Trio Sonata In Sol Minore D-WD 692: III. Adagio11. Trio Sonata In Sol Minore D-WD 692: IV. Allegro12. Concerto Per Violoncello, Archi E Basso Continuo, In Re Minore RV 405: I. Allegro13. Concerto Per Violoncello, Archi E Basso Continuo, In Re Minore RV 405: II. Adagio14. Concerto Per Violoncello, Archi E Basso Continuo, In Re Minore RV 405: III. Allegro15. Concerto A Quattro No. 1 In Sol Minore: I. Grave E Adagio16. Concerto A Quattro No. 1 In Sol Minore: II. Spiritoso17. Concerto A Quattro No. 1 In Sol Minore: III. Allegro18. Trui For Liuto, Violino E Basso Continuo In Sol Minore RV 85: I. Andante Molto19. Trui For Liuto, Violino E Basso Continuo In Sol Minore RV 85: II. Laghetto20. Trui For Liuto, Violino E Basso Continuo In Sol Minore RV 85: III. Allegro21. Concerto Per Archi E Continuo In Sol Minore RV 156: I. Allegro22. Concerto Per Archi E Continuo In Sol Minore RV 156: II. Adagio23. Concerto Per Archi E Continuo In Sol Minore RV 156: III. Allegro
Tracklista:1. Sonata for Piano and Violoncello No. 2 in D major, op. 58, I. Allegro assai vivace2. Sonata for Piano and Violoncello No. 2 in D major, op. 58, II. Allegretto scherzando3. Sonata for Piano and Violoncello No. 2 in D major, op. 58, III. Adagio - attacca4. Sonata for Piano and Violoncello No. 2 in D major, op. 58, IV. Molto allegro e vivace5. Variations concertantes in D major, op. 17, Thema: Andante con moto6. Variations concertantes in D major, op. 17, Variation I7. Variations concertantes in D major, op. 17, Variation II8. Variations concertantes in D major, op. 17, Variation III: Piu vivace9. Variations concertantes in D major, op. 17, Variation IV: Allegro con fuoco10. Variations concertantes in D major, op. 17, Variation V: L'istesso tempo11. Variations concertantes in D major, op. 17, Variation VI: L'istesso tempo12. Variations concertantes in D major, op. 17, Variation VII: Presto ed agitato13. Variations concertantes in D major, op. 17, Variation VIII: Tempo I14. Lied ohne Worte in D major, op. 109, Song without words15. Auf Flueln des Gesanges op. 34 No. 2 in D major16. Schilflied op. 71 No. 4 in G minor17. Suleika op. 34 No. 4 in G minor18. Die Liebende schreibt op. 86 No. 3 in G major19. Lied ohne Worte op. 62 No. 1 in G major20. Sonata for Piano and Violoncello No. 1 in B flat major, op. 45, I. Allegro vivace21. Sonata for Piano and Violoncello No. 1 in B flat major, op. 45, II. Andante22. Sonata for Piano and Violoncello No. 1 in B flat major, op. 45, III. Allegro assai23. Lied ohne Worte op. 62 No. 6 in A major
Wielki powrót wielkiej pianistki!Maria João Pires, jedna z najbardziej niezwykłych postaci pianistycznych naszych czasów, ponownie sięgnęła po utwory Fryderyka Chopina. Tym razem artystka wybrała dzieła, które kompozytor napisał w ostatnich latach swojego życia, pomiędzy rokiem 1844, kiedy to powstała III Sonata fortepianowa, a 1849 - rokiem jego śmierci. "To nie miał być spacer po twórczości Chopina, ale raczej nieśpieszna przechadzka po tym późnym okresie jego twórczości”. Wcześniejsze chopinowskie nagrania artystki (Nokturny, Preludia i oba Koncerty fortepianowe) zdobyły najwyższe uznanie krytyki i melomanów. Maria João Pires, nazywana artystką magiczną, także i tym razem, w późnych utworach Chopina, oczarowuje słuchaczy niezwykłą wrażliwością i kunsztem pianistycznym. Tych interpretacji trzeba posłuchać. Artystce w jednym z utworów (Sonata na wiolonczelę i fortepian g-moll, op. 65) towarzyszy sensacyjny młody wiolonczelista Pavel Gomziakov. Lista utworów:CD 11. Piano Sonata no. 3 i B Minor, op. 58: Allegro Maestoso2. Piano Sonata no. 3 i B Minor, op. 58: Scherzo. Molto Vivace3. Piano Sonata no. 3 i B Minor, op. 58: Largo4. Piano Sonata no. 3 i B Minor, op. 58: Finale. Presto Non Tanto5. 2 Nocturnes op. 62: Andante6. 2 Nocturnes op. 62: Lento7. 3 Mazurkas op. 59: Moderato8. 3 Mazurkas op. 59: Allegretto9. 3 Mazurkas op. 59: VivaceCD 21. Polonais-Fantaisie in A Flat Major, op. 61: Allegro Maestoso2. 3 Mazurkas op. 63: Vivace3. 3 Mazurkas op. 63: Lento4. 3 Mazurkas op. 63: Allegretto5. 3 Valses op. 64: Molto Vivace6. 3 Valses op. 64: Tempo Giusto7. 3 Valses op. 64: Moderato8. Mazurka in G Minor, op. 67 no. 2: Cantabile9. Mazurka in A Minor, op. 67 no. 4: Allegretto10. Sonata for Violoncello and Piano in G Minor, op. 65: Allegro Moderato11. Sonata for Violoncello and Piano in G Minor, op. 65: Scherzo12. Sonata for Violoncello and Piano in G Minor, op. 65: Lento13. Sonata for Violoncello and Piano in G Minor, op. 65: Finale. Allegro14. Mazurka in F Minor, op. 68 no. 4: Andantino
Anne-Sophie Mutter, Yo-Yo Ma i Daniel Barenboim świętują 250 rocznicę urodzin Beethovena nagraniem Koncertu potrójnego na fortepian, skrzypce i wiolonczelę. Na albumie znalazła się również VII Symfonia w wykonaniu Eastern Divan Orchestra pod dyrekcją Daniela Barenboima w 20 rocznicę istnienia tej orkiestry. Album ukazuje się 40 lat po legendarnym nagraniu Koncertu potrójnego przez Anne-Sophie Mutter, Yo-Yo Ma i Herberta von Karajana. Tracklista: Ludwig Van Beethoven 1770–1827 Concerto for Piano, Violin, Violoncello and Orchestra in C major “Triple Concerto” op. 56 1 I. Allegro 2 II. Largo – attacca 3 III. Rondo alla Polacca Daniel Barenboim pianist & conductor Anne-Sophie Mutter violin Yo-Yo Ma violoncello West-Eastern Divan Orchestra Symphony No. 7 in A major op. 92 4 I. Poco sostenuto – Vivace 5 II. Allegretto 6 III. Presto – Assai meno presto – Presto 7 IV. Allegro con brio West-Eastern Divan Orchestra Daniel Barenboim conductor
Johann Sebastian Bach’s six suites for solo cello are well-known and beloved works that are central to the repertoire of any cellist or violist. However, they are also works fraught with uncertainties, ranging from the circumstances of their composition to performance practices. It is not known when, why or for whom the suites were composed, or even for exactly which instrument they were intended. Further questions bedevil performance choices. What did Bach intend in the way of bowings and articulation? Did he have French or Italian bowing practices in mind?The first surviving copy of the suites, by Johann Peter Kellner, was made in 1726, so the suites must have been composed before then. It seems reasonable to assume that Bach wrote them around 1720 in Cöthen, at about the same time as the six sonatas and partitas for solo violin, but there is no hard evidence to support this. Anner Byslma speculates that the suites might have been composed earlier, and there is no compelling reason to assume that all of the suites were composed at the same time. Even the seemingly straightforward designation of suites as being for “violoncello” is problematic. The word “violoncello” could refer to instruments of different sizes and playing techniques in the early 18th century. The cello as we now know it emerged in Italy around the 1660s, with its size standardized by Stradivarius at the beginning of the 18th century. In Bach’s day, “violoncello” could refer to the older, larger instruments or to the smaller instruments on the Stradivarius model, as well as to the so-called violoncello da spalla (or viola da spalla), an instrument slung over the shoulder and played with something closer to violin technique than to cello technique. Furthermore, not all of the suites are intended for the same instrument. The Sixth Suite requires a five string instrument, which could either be a five-string cello held between the legs (perhaps a violoncello piccolo), or a five-string violoncello da spalla. Bach included prominent parts for a “violoncello piccolo” in a number of his cantatas written in Leipzig between 1724 and 1725. For some of these cantatas, the violoncello piccolo lines are either written in treble clef, or contained in the first violin part, suggesting that they were played by a violinist, on a cello slung from the shoulder. As Mark M. Smith argues, it seems quite possible that the Sixth Suite was written at the same time (possibly for the same player and instrument), and also intended be played on a shoulder-slung instrument.Any attempt to guess the circumstances under which the suites were composed is contingent upon the above uncertainties. If Bach did compose the suites around 1720, and if he did intended them (or at least the first five of them) for a cello held between the legs, then, as David Ledbetter suggests, he might very well have composed them for Christian Bernhard Linike, an excellent cellist who arrived in Cöthen shortly before Bach did. If they were intended for a shoulder cello, then perhaps Bach, who played violin and viola, played them himself.In addition to these problems, no doubt the most troubling circumstance for the performer is that we have no manuscript for the suites in Bach’s own hand. All published editions are based on some combination of 18th century copies. The sources differ significantly in terms of bowings and articulations, and occasionally even disagree about pitches. The copy with the most biographical authority is that made by Anna Magdalena Bach, sometime between 1727 and 1731, but she was not a string player, and a comparison between her copy of the solo violin sonatas and partitas and Bach’s own manuscript shows her to have been neither precise nor unambiguous in her labors.These are suites for some sort of cello, but, as Bylsma points out, it is entirely possible that Bach played them for himself on the viola. Bylsma even finds some chords and string-crossings that fit the hand of a violist better than that of a cellist. The cello suites have been part of the viola repertoire since the beginning of the 20th century. In 1916 G. Schirmer published a viola transcription edited by Louis Svecenski (principal violist of the Boston Symphony Orchestra, and violist of the Kneisel Quartet), following it with another edition by Samuel Lifschey (principal violist of the Philadelphia Orchestra for thirty years) in 1936. Although she did not publish an edition of the Bach Suites, Lillian Fuchs was instrumental in making the suites part of the standard concert and pedagogical repertoire for violists through her advocacy as a performer and as a teacher, much as Pablo Casals had done for cellists. A number of other transcriptions followed after the Second World War, including one by Milton Katims who had worked with Casals at the Prades Festival. Until fairly recently, viola editions were heavily edited, with bowings and dynamics added liberally to facilitate expressive performances in the Casals and Fuchs manner.Helen Callus plays from the critical edition prepared for Peters by Simon Rowland-Jones, but has made her own decisions about articulations, dynamics and ornamentation based on the original sources. She plays the Fifth Suite with the scordatura tuning requested by Bach, tuning her top string down from A to G (this suite can be played with a normally-tuned instrument, but at the expense of leaving some notes out of Bach’s chords and of different timbres for some notes). Callus plays the Sixth Suite in G major, rather than Bach’s D major. Although this involves changing Bach’s key, it also means that the viola version is closer in tessitura to Bach’s original than it would be in D major (a fourth higher rather than an octave), and it allows for more of Bach’s effects with open strings to be preserved.Recorded on September 19, 21 and 23, 2010 at: Salle Francoys-Bernier, Domaine Forget
Track lista:G - Dur BWV 10271. I Adagio2. II Allegro ma non tanto3. III Andante4. IV Allegro moderatoSonate für Violoncello und CembaloD - Dur BWV 10285. I Adagio6. II Allegro7. III Andante8. IV AllegroSonate für Violoncello und Cembalog - moll BWV 10299. I Vivace10. II Adagio11. III AllegroTytus Miecznikowski urodzony w rodzinie znanych krakowskich artystów plastyków, w wieku 6 lat rozpoczął naukę gry na skrzypcach. Jako solista i kameralista występuje od 8 roku życia. W 1976 r. jako uczeń Czesławy Klimczyk został laureatem I nagrody Międzynarodowego Konkursu Młodych Skrzypków im. H. Wieniawskiego w Lublinie, w 1978 r. – zwycięzcą Concerto Competition w Interlochen (Stany Zjednoczone). W 1980 r. zaczął grać na wiolonczeli pod kierunkiem Krzysztofa Okonia i dwa lata póżniej zdobył I nagrodę z wyróżnieniem na Ogólnopolskich Przesłuchaniach Wiolonczelistów. Następnie ukończył studia u Miklosa Perenyi na fakultecie artystycznym Akademii Muzycznej "Liszt Ferenc" w Budapeszcie i póżniej w konserwatorium w Bernie u Waltera Grimmera i Johannesa Bühlera. W 1986 otrzymał nagrodę m. Krakowa w dziedzinie muzyki.W 1988-1990 bardzo wiele podróżował jako wiolonczelista-solista Deutsche Kammerphilharmonie we Frankfurcie nad Menem wykonując repertuar tradycyjny i nowoczesny w bardzo wielu znaczących domach koncertowych Europy: w ramach jednego z rozlicznych tournee prezentował m.in. premierę "Notturno" na wiolonczelę i orkiestrę Helmuta Lachenmanna obok Frankfurtu i Monachium równiez w Moskwie, Leningradzie, Rydze i Wilnie. Zagrał również premiery kompozycji "Concerto per Archi II" oraz "Ornifania" Zbigniewa Bujarskiego. W 1994 r. nagrał na płyty m.in. suity wiolonczelowe J. S. Bacha. Występował w ramach niemieckiego programu ministerialnego "Muzyka Współczesna RFN w Rosji", na Warszawskiej Jesieni, na festiwalu "Polska Kultura" organizowanym przez rząd Badenii-Wirtembergii, na festiwalach na zamku królewskim w Gödöllö oraz w Keszthely na Węgrzech, na Międzynarodowym Festiwalu Sztuk w St. Gallen, w "Ledra Soloists" na Cyprze i in. Nagrywał również dla rozgłośni radiowych DRS, Südwestfunk oraz Magyar Radio. Od wielu lat regularnie grywa dla stowarzyszenia "frisch gestrichen" w Bazylei. Nagrywał również dla rozgłośni radiowych DRS, Südwestfunk oraz Magyar Radio.
Lista utworów:1. Ixxu - String Quartet 1998 - 20042. Sehr Schnell, Präzise (Original Version)3. Ruhig (Original Version)4. My Illness is the Medicine I Need - for Soprano, Violin, Violoncello and Piano 20025. I Think I'll Stay Here Until I die (Original Version)6. Eat and Sleep (Original Version)7. I Like It when People Ask Me the Time (Original Version)8. I Don't Know Why I Am Here. (Original Version)9. Once They Give You an Injection (Original Version)10. Mumien - for Violoncello and Piano 2001 / 0211. Schneller (Original Version)12. Langsam (Original Version)13. Cold Farmer14. Ruhige Halbe (Original Version)15. Sehr Schnell (Original Version)16. Ganz Langsam (Original Version)
Zbiory Archiwum Polskiego Radia stanowią jedną z najcenniejszych wizytówek naszej narodowej kultury muzycznej. Już po raz kolejny mamy przyjemność zaprezentować Państwu pochodzące z tej właśnie kolekcji wybrane nagrania Romana Jabłońskiego, jednego z najbardziej rozpoznawalnych polskich wiolonczelistów. Niniejszy album zawiera 2 arcydzieła XX wiecznej muzyki polskiej. Koncert wiolonczelowy nr 2 Grażyny Bacewicz powstał w 1962 roku na zamówienie światowej sławy hiszpańskiego wiolonczelisty Gaspara Cassadó. Utwór stanowi ewidentny ukłon w stronę muzyki sonorystycznej. I choć Bacewicz chwilami decydowała się na wyraźne zwroty w stronę romantyzmu czy nawet neoklasycyzmu, dzieło zdominowane jest przez różnorakie brzmieniowe klastery, silnie schromatyzowane odcinki oraz równolegle rozwijające się, autonomiczne narracje wybranych grup instrumentalnych. Z kolei Concerto per violoncello ed orchestra no. 2 (Koncert na wiolonczelę i orkiestrę nr 2) Krzysztofa Pendereckiego został skomponowany w 1982 roku na zamówienie Filharmonii Berlińskiej oraz zadedykowany Mścisławowi Rostropowiczowi i Filharmonikom Berlińskim. Jest to jedno z najbardziej oryginalnych i rozbudowanych dzieł koncertowych polskiego twórcy, w którym nieustannie przeplatają się zarówno elementy tożsame z quasi-romantycznym myśleniem kompozytora, jak i silnie dysonujące epizody sonorystyczne.
Unikatowa, wyjątkowa płyta z dziełami włoskiego kompozytora powojennej awangardy, Luciano Berio. Wyjątkowość wydawnictwa polega na tym, że jest to pierwsze kompletne nagranie "Sequenazas". Wszystkie "Sequenzas" poprzedzone są wersetami Edoardo Sanguinetiego w wykonaniu Enzo Salomone. Zestaw zawiera światową premierę nagrania "Sequenza XIV" na wiolonczelę solo, napisane dla byłego wiolonczelisty kwartetu Arditti Rohana de Sarama. Na prośbę wielu solistów Berio zaaranżował kilka "Sequenzas" na alternatywne instrumenty. Ten zestaw po raz pierwszy kompiluje wszystkie alternatywne sekwencje Berio, również z kilkoma pierwszymi nagraniami. Ponadto wydawnictwo zawiera wszystkie utwory Berio na instrumenty solowe: po raz pierwszy zebrane razem, utwory solo Berio i aranżacje osobiste (z wyjątkiem tych na fortepian solo, który sam w sobie byłby pełnym CD). Wśród wykonawców, oprócz wymienionego Rohana de Sarama grają między innymi: Paula Robinson, Stuart Dempster, Aki Takahashi, Irvine Arditti, Noriko Shimada, Alain Billard, Carol Robinson, Michael Cameron. Tracklista: CD 1 Sequenzas I-VII 1. Verse von Edoardo Sanguineti 2. Verse von Edoardo Sanguineti 3. Sequenza I (für Flöte) (1958) 4. Verse von Edoardo Sanguineti 5. Sequenza II (für Harfe) (1963) 6. Verse von Edoardo Sanguineti 7. Sequenza III (für Frauenstimme) (1965) 8. Verse von Edoardo Sanguineti 9. Sequenza IV (für Klavier) (1966) 10. Verse von Edoardo Sanguineti 11. Sequenza V für Posaune (1965) 12. Verse von Edoardo Sanguineti 13. Sequenza VI (für Viola) (1967) 14. Verse von Edoardo Sanguineti 15. Sequenza VII (für Oboe) (1969/2000) CD 2 Sequenzas VIII - XI 1. Verse von Edoardo Sanguineti 2. Sequenza VIII (für Violine) (1976) 3. Verse von Edoardo Sanguineti 4. Sequenza IX (für Klarinette) (1980) 5. Verse von Edoardo Sanguineti 6. Sequenza IXb (für Altsaxophon) (1981) 7. Verse von Edoardo Sanguineti 8. Sequenza X (für Trompete in C und Klavierresonnanz) 9. Verse von Edoardo Sanguineti 10. Sequenza XI (für Gitarre (1987-88) CD 3 Sequeanzas XII - XIV & Alternates 1. Verse von Edoardo Sanguineti 2. Sequenza XII (für Fagott) (1995) 3. Verse von Edoardo Sanguineti 4. Sequenza XIII (für Akkordeon) (1995) 5. Verse von Edoardo Sanguineti 6. Sequenza XIVa (für Violoncello) (2002) 7. Sequenza VIb (für Violoncello) (1981) 8. Sequenza VIIb (für Sopransaxophon) (1995) 9. Sequenza IXc (für Bassklarinette) (1980) CD 4 Sequenza Alternates & Solo Works 1. Verse von Edoardo Sanguineti 2. Sequenza XIVb (für Kontrabass) (2004) 3. Rounds (für Cembalo) (1964-65) 4. Gesti (für Blockflöte) (1966) 5. Fa-Si (für Orgel) (1975) 6. Les mots sont allés...(für Violoncello) (1978) 7. Lied (für Klarinette) (1983) 8. Comma (für Es-Klarinette) (1987) 9. Psy (für Kontrabass) (1989) 10. Chanson pour Pierre Boulez (für Violoncello) (2000) 11. Gute Nacht (für Trompete) (1986)