Na estradzie zadebiutował w wieku 11 lat, grając koncert fortepianowy Mozarta wraz z Chicago Symphony Orchestra. Jako jazzman dał się poznać dopiero w latach 60., kiedy przeprowadzał się do Nowego Jorku i nawiązał współpracę z Blue Note Records. W 1963 r. zrealizował swój debiutancki album "Takin' Off" w którego nagrywaniu udział wzięli m.in. Dexter Gordon i Freddie Hubbard. Płyta prezentowała zdolnego pianistę, ale także ciekawego kompozytora. Standardami stały się m.in. utwory "Watermelon Man", "The Maze", "Blind Man". Interesujące były też kolejne albumy, "My Point of View" oraz "Succotash". Hancock znalazł się na początku lat 60. w centrum zainteresowania nowojorskiej elity jazzowej i chętnie był zapraszany do udziału w koncertach i nagraniach przez muzyków tej klasy do Sam Rivers, Wayne Shorter, Bobby Hutcherson. Z innymi muzykami (np. Tonym Williamsem, Ronem Carterem, Freddiem Hubbardem) realizował albumy firmowane własnym nazwiskiem (np. "Maiden Voyage", "Empyrean Isles"). W 1963 r. pianistą zainteresował się Miles Davis, który organizował swój legendarny już dzisiaj kwintet. W składzie grupy, która w połowie lat sześćdziesiątych wywarła znaczny wpływ na muzykę jazzową, znaleźli się: Wayne Shorter, Ron Carter, Tony Williams i Herbie Hancock. Wkrótce okazało się, że Miles potrzebował nie tylko doskonałych muzyków, którzy by perfekcyjnie zrealizowali jego pomysły, lecz także oczekiwał od poszczególnych jazzmanów własnej inwencji. To właśnie w zespole Davisa pianista (wraz z basistą Ronem Carterem i perkusistą Tonym Williamsem) stworzyli muzycznie nową kategorię dla jazzowej, nowoczesnej sekcji rytmicznej. To także dla zespołu Davisa Hancock skomponował (dzisiaj wielkie standardy jazzu) "Maiden Voyage", "Dolphin Dance", "Cantaloupe Islands", "The Sorcerer", "Speak Like A Child", "Madness" czy "Riot". W grupie Milesa Davisa muzyk po raz pierwszy zainteresował się fortepianem elektrycznym. Jedną z prób był jazzrockowy album "In A Silent Way", w którym fascynacje elektroniką stanowiły ciekawy, ale nie w pełni rozwinięty eksperyment. Hancock brał udział w licznych sesjach dla Blue Note Records, ale coraz wyraźniej interesował się własną muzyką. W 1968 r. opuścił kwartet Milesa Davisa, by założyć własną grupę (z saksofonistą Joem Hendersonem) i wydać album o jazzowym i rhythmandbluesowyrn brzmieniu ("Fat Albert Rotunda"). Eksperymenty elektroniczne tak pochłaniają Hancocka, że decyduje się na konsekwentne wprowadzanie nowego brzmienia do swojej muzyki. Aby zrealizować własne koncepcje, pianista założył w 1968 r. własny sekstet. Wykonywanie własnego materiału w gronie muzyków takich, jak Julian Priester, Buster Williams i Eddie Henderson, sprawiło, że zespół ten wnet zyskał uznanie i popularność w rodzącym się wtedy jazz rocku i fusion. Od 1969 r. Hancock używał elektrycznego fortepianu oraz innych elektronicznych instrumentów klawiszowych, w tym syntezatorów. W 1973 r. trudności finansowe sprawiły, że okroił swój zespół do kwartetu, z Bennie Maupinem jako solistą (grał on już wcześniej w sekstecie). Zespół ten nadal wykonywał muzykę fusion, tym razem jednak mocniej nakierowaną na funky. Pierwsza nagrana przez Hancocka z kwartetem płyta "Headhunters", lansująca elektroniczną i przebojową muzykę, została doskonale przyjęta przez publiczność i krytyków. Kiedy album ukazał się w 1973 r., jazzowy świat zastanawiał się, czy styl, jaki prezentowała, zdominuje twórczość wybitnego jazzmana. Pierwszy zachwyt Hancocka elektroniką przyniósł nagranie "Mwandishi" i był konsekwencją mody fusion, którą proponował album Milesa Davisa "Bitches Brew". Na liczne zarzuty oraz pytania o sens takiej muzyki Hancock odpowiadał wtedy: "Ciężej pracuje mi się z jazzmanami, którzy chcą grać funk, niż z muzykami funky, którzy chcą grać jazz". Album "Grossings" był jeszcze nieśmiałą próba, ale kolejne płyty ("Mwandishi", "Sextant", a zwłaszcza "Headhunters") stanowiły już manifestację nowej konwencji i jazzfunkowej mody. Po komercyjnym sukcesie "Headhunters" oraz nagraniu przebojowego "Watermelon Maxi" Hancock znalazł się w centrum zainteresowania środowisk pozajazzowych. Nagrany wspólnie z Donaldem Byrdem album "Black Byrd" spowodował także, że jazzman przyjmowany był jako gwiazda muzyki elektronicznej. Z kolei po skomponowaniu muzyki filmowej (np. "Blow-Up", "Fat Albert Rotunda", "Death Wish") Hancock wyrósł na idola muzyki pop. W końcu 1976 r., zmęczony swym funkowym wcieleniem i statusem jazzoworockowej gwiazdy, artysta decyduje się wrócić do swych jazzowych zainteresowań. Zakłada zespół VSOP (Very Special Onetime Performance), w którego skład wchodzą muzycy słynnego kwintetu Milesa Davisa. Samego Davisa zastąpił Freddie Hubbard, co nie zmieniło konwencji przyjętej przez Hancocka i VSOP (na początku lat 90. Hancock powróci do tej koncepcji w ramach kwintetu Tribute To Miles, tym razem z trębaczem Wallace'em Roneyem). Entuzjastycznie przyjmowane koncerty utwierdziły Hancocka w przekonaniu, że akustyczny jazz ma wielu wiernych fanów, którzy nie poddali się przemijającej modzie fusion. W 1978 r. Hancock zorganizował zespół VSOP 2 (z Wyntonem i Brandfordem Marsalisami) oraz rozpoczął cykl recitali w duecie z pianistą Chickiem Coreą. Przedsięwzięcia te okazały się wielkim sukcesem, a artyście przyznano w końcu lat 70. liczne i prestiżowe nagrody. Hancock zawsze był twórcą eksperymentującym. Nie oparł się także modzie popjazzowej, a jego nagrania trafiły nawet na listy bestsellerów rocka (np. albumy "Mr. Hands" i "Rock It"). Nie przeszkadzało to artyście rozwijać zainteresowań nowoczesnym jazzem. Entuzjastycznie przyjmowano jego kolejny kwartet (Hancock, Marsalis, Carter, Williams), a wielkim sukcesem okazała się także muzyka jazzowa do filmu "Round Midnight", kwintet Tribute To Miles, eksperymenty w ramach modnego hip-hop jazzu oraz powrót do akustycznego jazzu (np. w ramach duetu z Wayne'em Shorterem) i jazzowych przebojów formacji The New Standards.
- Wykonawca Hancock Herbie
- Data premiery 2010-07-01
- Nośnik CD
