Tracklista:1. Yes Lord, I'm Crippled2. Bogalusa Strut3. Over the Rainbow4. Dauphine Street Blues5. Clarinet Marmalade6. Moose March7. Down Home Rag8. Eccentric Rag9. Bourbon Street Parade10. Gettysburg March11. Ghost Soldier Blues12. Bugle Boy March13. The Old Rugged Cross14. Doctor Jazz Stomp
W konkursie na "Jazzowy debiut fonograficzny" organizowanym przez Instytut Muzyki i Tańca zwyciężył projekt Karrot Kommando, zakładający nagranie debiutanckiej płyty grupy Patryk Kraśniewski Trio (Patryk Kraśniewski, Jerzy Markuszewski, Piotr Lewańczyk). Pomimo bycia w stałym składzie Vavamuffin i Spokoarmii ten młody człowiek sprawdza się brzmieniowo, kompozytorsko i interpretacyjnie nie tylko w reggae. Ma na koncie szereg poważnych nagród zdobytych w europejskich konkursach pianistycznych i kompozytorskich. Brał udział w tournee po Szwecji, w ramach, którego prezentował tamtejszej publiczności własne kompozycje napisane na pełną orkiestrę.Zapytany o planowane wydawnictwo, pianista mówi: „Sami jesteśmy ciekawi tego, co wytworzy się między nami w studio podczas nagrań. Perkusista Jerzy Markuszewski kojarzony jest z muzyką popową, Piotr Lewańczyk to klasyczny kontrabasista, do tego ja - ostatnie lata mocno w reggae. Liczymy na wzajemną inspirację, dzięki której powstanie „cały ten jazz”, który tak między nami, wolimy nazywać szeroko pojętą muzyką improwizowaną. Nie chcemy nagrywać kolejnej płyty ze standardami jazzowymi lub utworami podobnymi do nich. Naszym marzeniem jest, aby na koncertach móc się spotykać z publicznością, która ma ochotę posłuchać muzyki, nie zważając na to czy jest to jazz, pop albo reggae”.Patryk Kraśniewski znalazł się pośród artystów zaproszonych do udziału w Warsaw Summer Jazz Days 2015, który odbył się w dniach 9-12 lipca w Warszawie.
Po trzech albumach studyjnych („Stoa” 2006, „Holon” 2008 oraz „Lyria” 2010) i podwójnej płycie koncertowej (2012), nagranej ze swoim elektrycznym zespołem Ronin, szwajcarski klawiszowiec i kompozytor Nik Bärtsch prezentuje nowy album, który zarejestrował wraz ze swoją macierzystą grupą Mobile (w której skład wchodzą niektórzy członkowie Ronin). Mobile, założony w 1997 roku (w trzech utworach z nowego albumu muzykom towarzyszy kwartet smyczkowy), jest dla Bartscha źródłem ceremonialnego podejścia do tworzenia muzyki. Podejście to przejawia się w takich środkach wyrazu jak redukcja i repetycja, a także w fascynacji kulturą japońską. Jazz, funk, new music, minimal oraz muzyka rytualna splatają się w jedno, tworząc oryginalne, energetyczne brzmienie zespołu. Album „Continuum” został nagrany w studio RSI w Lugano, w Marcu 2015 roku. Producentem jest Manfred Eicher.Tracklista:LP 1Side A1. Modul 29_142. Modul 12 Side B1. Modul 182. Modul 5 LP 2Side C1. Modul 602. Modul 4 Side D1. Modul 442. Modul 8_11
Album "Solo Violin" to nie tylko jedna z najważniejszych pozycji płytowych w dorobku Seiferta, ale także w całej wiolinistyce jazzowej. Koncert solowy to jedna z najtrudniejszych form ekspresji, wymagająca od artysty pełnej koncentracji przez cały czas trwania recitalu. Wirtuozeria, wyobraźnia muzyczna, talent i pasja Seiferta nie pozostawiają wątpliwości, że mamy do czynienia z muzyką najwyższej próby. Płyta "Solo Violin" jest dowodem dążenia Seiferta do muzycznego absolutu. Jego solowa płyta jest jednym z najbardziej znaczących dzieł naszych czasów. Każdy muzyk chcący zawodowo wykonywać jazz na skrzypcach powinien tej płyty posłuchać. Zbiggy przeniósł skrzypce do uniwersalnego, duchowego świata, czyniąc Johna Coltrane’a swoim mistrzem – podkreślał Dave Liebman. Jest to jeden z moich ostatnich solowych koncertów nagranych przez radio [Radio Bremen] ok. dwa lata temu. Myślę, że był to w ogóle mój najlepszy koncert – powiedział Seifert w zatytułowanym Pasja życia wywiadzie udzielonym Pawłowi Brodowskiemu ("Jazz Forum" 1979, nr 3).
"Blask szminki" wydany został pierwotnie w 2001 roku przez Jimmy Jazz Records jako czwarty album w dorobku szczecińskiego zespołu The Analogs. Album bardzo mocno przyczynił się do tego, że muzyczna kariera zespołu nabrała właściwego rozpędu, głównie za sprawą zawartości płyty, na której znajdujemy kilka przebojów The Analogs obecnych do dziś w koncertowych setach grupy. "Blask Szminki" przez kilka lat był niedostępny na rynku jednak zainteresowanie fanów sprawiło, że płyta wznowiona została w grudniu 2020 roku przypominając przy okazji o 30-leciu wytwórni Jimmy Jazz Records i 25-leciu The Analogs. Płyta zawiera utwory powstałe podczas dwóch sesji nagraniowych w szczecińskim studio "Kakadu" (wiosna 1999) i pilskim studio "Q" (wrzesień 2001). Wśród studyjnych nagrań znajdują się dwa covery z repertuaru Cock Sparrer i Iron Cross. Nagrania studyjne uzupełnione zostały utworami zarejestrowanymi podczas koncertu The Analogs na IX edycji Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy w Krakowie, 7 stycznia 2001 roku.
Oryginalna płyta w wykonaniu Howarda Runseya "Sunday Jazz A La Lighthouse".
"Spoko Jazz: Love. Volume 7" to kompilacja niezwykłych kompozycji, nawiązujących charakterem do jesiennej aury. Nie jest to jednak jesień smutna i szara, a mieniąca się feerią barw spadających liści a utwory są pełne namiętności.
THE KOLT to nazwa znana polskim miłośnikom grania spod znaku psychobilly. Zespół powstał w Pułusku w 2004 roku, a w jego skład wchodzą muzycy udzielający się w takich formacjach jak KOMETY, ROBOTIX, SKARPETA, THE CUFFS, KUFLERS i 22 PM. Po wydaniu dwóch albumów - "Neony kina narew" (Jimmy Jazz Records 2005) i "Odsłona 2" (Jimmy Jazz Records 2007) zespół powraca w nowym składzie oraz z odświeżonym, bardziej stylowym brzmieniem. Nowy album The Kolt - "Curse of number 3" zaskoczy tych, którzy spodziewali się kontynuacji tego, co kapela przedstawiała dotychczas - większość numerów została zaśpiewana po angielsku, a muzycznie zespół zbliżył się do klasycznego brzmienia psychobilly, nie popadając przy tym w schematy.
Tracklista: CD 1 1. Krooked Blues 2. That Sweet Something, Dear 3. Ory's Creole Trombone 4. Society Blues 5. My Heart 6. Gut Bucket Blues 7. Come Back Sweet Papa 8. Heebie Jeebies 9. Oriental Strut 10. Muskrat Ramble 11. Every Tub 12. Willie The Weeper 13. Black Snake Blues 14. Georgia Bo Bo 15. Ory's Creole Trombone 16. The Last Time 17. Don't Forget To Mess Around 18. King Of The Zulus 19. Lonesome Blues 20. Perdido Street Blues 21. Gatemouth 22. I Can't Say 23. Flat Foot CD 2 1. Smokehouse Blues 2. Someday Sweetheart 3. Snag It 4. Sidewalk Blues 5. Dead Man Blues 6. Steamboat Stomp 7. Jazz Lips 8. Skid-Dat-De-Dat 9. Original Jelly Roll Blues 10. Doctor Jazz 11. 29th And Dearborn 12. Too Bad 13. Deep Henderson 14. Gone Daddy Blues 15. Sugar Foot Stomp 16. Wa-Wa-Wa 17. Jim Jackson's Kansas City Blues 18. Struttin' With Some Barbecue 19. I'm Not Rough 20. Hotter Than Hot 21. Savoy Blues 22. Get 'Em Again 23. Brush Stomp 24. Black Bottom Stomp
Count Basie, właśc. William James Basie (ur. 21 sierpnia 1904 w Red Bank w stanie New Jersey, zm. 26 kwietnia 1984 w Hollywood na Florydzie) – amerykański pianista jazzowy, kompozytor i bandlider. Laureat NEA Jazz Masters Award 1983. Rozpoczął karierę w teatrach wodewilowych. Występował jako solista i akompaniował śpiewakom bluesowym. W 1935 zaczął prowadzić swój własny big-band. Nosił przydomek: „Hrabia” (ang. count). Pod koniec 1936 przeniósł się do Nowego Jorku. Był jedną z najważniejszych postaci w historii jazzu. Basie grał na fortepianie w stylu zwanym Kansas City jazz style. W dniu 23 maja 1985 prezydent Ronald Reagan nadał pośmiertnie Basiemu Medal Wolności, który odebrał syn artysty, Aaron Woodward.