Elektrocorowe Eskimo Callboy prezentuje płytę "Rehab". 11 piosenek zaczyna nową erę dla zespołu. To najbardziej osobisty album w karierze zespołu, pokazuje ich kreatywną niespójność, która została stworzona z premedytacją.
Przedstawiamy Państwu wyjątkowe wydawnictwo - płytę winylową z serii Chopin Exclusive z Koncertem fortepianowym e-moll, Op. 11, Nr 1 Fryderyka Chopina w wykonaniu Artura Rubinsteina z towarzyszeniem New Symphony Orchestra of London pod dyrekcją maestro Stanisława Skrowaczewskiego. Artur Rubinstein był najwybitniejszym pianistą świata przez dużą część swojego życia. W swojej ponad 80-letniej karierze wystąpił ponad sześć tysięcy razy na całym świecie. Sam mówił, że kochał muzykę Chopina od dziecka, grał ją z miłości, i do samej muzyki, i do Polski. Po Jego śmierci The New York Times napisał, że specjalnością Rubinsteina był Chopin.
Kanada ma szczęście do wybitnych muzyków, których twórczość jest inspiracją dla wielu artystów. Syn genialnego Leonarda Cohena, poszedł w ślady ojca i nagrał poetyckie ballady wydane na płycie „Like A Man”. Początkowa twórczość Adama oscylowała w stylistyce pop rocka, która dawała mu poczucie odrębności od pracy jego ojca. Po trzech albumach wydanych w latach 1998 - 2004, Adam zwrócił się ku wczesnej twórczości Leonarda, uznawanej za najlepszą w karierze artysty. Zainspirowany albumami ojca, Adam nagrał intymną płytę utrzymaną w klimacie poetyckiego folk – popu.Wiem, że to może zabrzmieć dziwnie ale czuję jakbym w końcu odkrył mój prawdziwy głos i dlatego traktuję płytę „Like A Man” jako mój debiut. – Adam Cohen.
Doskonały album koncertowy Norther Prog Festival, organizowany co roku w listopadzie w Siegerswoude w Holandii. Holenderski strój Leap Day powstał w 2008 roku, ale wydarzenia poprzedzające powstanie zespołu rozpoczęły się rok wcześniej. Perkusista Koen Roozen (Flamborough Head) poszukiwał muzyków pragnących grać na symfoniczną skale, z którymi współpracował, a w swojej karierze na takiej skali grał klawiszowiec Derk Evert Waalkens (King Eider), który również poszukiwał podobnie myślących muzyków. Tracklista: 1. The Messenger 2. Changing Directions 3. Amathia (Homo Ignoramus) 4. Walls 5. What Would You Do 6. Sandgrains 7. Haemus
"Plagues Of Babylon", następca wydanego przez Iced Earth w 2011 albumu "Dystopia", jest 11 studyjnym albumem zespołu. "Dystopia" rozpoczęła nową erę ognia i produktywności w wieloletniej karierze Iced Earth, z większą ilością koncertów promujących album niż łącznie wystąpili w przeciągu ostatnich dziesięciu lat.
Kiedy w styczniu bieżącego roku muzyk wraz z towarzyszącym mu zespołem wszedł do studia Echophone Studios w Shreveport w Luizjanie, miał tylko jeden cel: nagrać najlepsze utwory w całej swojej dotychczasowej karierze. I jak mówią ci, którzy słyszeli już rezultaty sesji, znakomicie się to założenie udało. Kenny Wayne Shepherd zadebiutował na scenie muzycznej już w wieku 13-tu lat, a trzy lata później podpisał swój pierwszy wydawniczy deal, którego efektem był debiutancki, bestsellerowy album zatytułowany "Ledbetter Heights". W swojej karierze Kenny supportował między innymi: The Rolling Stones, B.B. Kinga, Van Halen, Lynyrd Skynyrd, Aerosmith, Boba Dylana, The Eagles, występował w przedsięwzięciu The Experience Hendrix Tour, a także wraz ze Stephenem Stillsem i Barrym Goldbergiem, współtworzy supergrupę The Rides (ostatni album:„Pierced Arrow”, 2016).
To nie przypadek, że tych dwóch zaprzyjaźnionych muzyków zdecydowało się na nagranie i wydanie wspólnej płyty, jakże różnej od produkcji swych macierzystych zespołów. Obaj bowiem w chwilach wolnych współpracują ze sobą od 2005 roku, a więc na długo zanim zwłaszcza Vampire Weekend zaistniał błyskotliwie na indierockowej scenie. Może właśnie dlatego, że Rostam i Wes dotąd raczej wspólnie muzykowali, eksperymentowali i nagrywali "do szuflady", ich wspólne dzieło "LP" ma posmak takich domowych, sypialnianych nagrań, realizowanych przez młodych chłopców pełnych świeżych pomysłów, zafascynowanych muzyką i snujących na jawie sen o wielkiej karierze. Autorzy projektu Discovery postawili na dekonstrukcję dominującej na rynku pop muzyki soulowej (czy raczej rhythm'n'bluesowej), wyczyszczenie jej z typowej dla tego gatunku zmysłowości i jakby stworzenie zaskakującego soundtracku do jakiejś bardzo romantycznej opowieści z życia zakochanych.
'Neptune' przynosi nowy rodzaj ekspresji zespołu, który stał się jednym z najbardziej cenionych, kultowych wykonawców czerpiących z tradycji brytyjskiej muzyki psychodelicznej ostatnich dwóch dekad. Kim lub czym są Higher Authorities? Z jednej strony żartobliwą reakcją na sianie teorii spiskowych, mówiących o złowrogiej organizacji kontrolującej cały świat, a z drugiej próbą realizowania idei "robienia czegoś niemądrego". "Wszystko dziś w świecie muzyki jest ustawione. Wszyscy myślą o karierze, a większość muzyki, którą my kochamy, była stworzona bez kalkulacji." 'Neptune' to staromodny album słuchawkowy, na którym "diabeł tkwi w szczegółach". Jest niczym gęsty, dezorientujący dźwiękowy gulasz. Dziwny, psychodeliczno-dubowy album, doładowany szalonym pudełkiem efektów legendarnego dubowego producenta Adriana Sherwooda, który razem z duetem, jest także dopowiedzialny za miks całości.
Album Ronnie Earla "Now My Soul" został wydany w 2004 roku. Ronnie Earl jest według wielu opinii najlepszym gitarzystą jaki kiedykolwiek pojawił się w muzyce rockowej. Urodził się 10 marca 1953 roku w Nowym Jorku. Z pochodzenia jest Węgrem (właściwe nazwisko - Horvath, ojciec - Akos, matka - Mutcika). Jako dziecko uczył się grać na fortepianie. Interesował się muzyką jazzową, głównie twórczością John'a Coltrane'a, Sonny'ego Rollins'a, West'a Montgomery'ego i Charles'a Mingus'a. Wiele wolnych chwil spędzał w różnych klubach jazzowych, głownie w "Village Vanguard". W 1974 roku przeniósł się do Bostonu, by podjąć studia na jednym z bostońskich uniwersytetów. W 1975 roku przypadkowo znalazł się w jednym z bostońskich klubów bluesowych, na koncercie Muddy'ego Waters'a. Koncert ten zafascynował go do tego stopnia, że od tej chwili zaczął słuchać wyłącznie płyt bluesowych (głownie B.B. King'a, Alberta King'a, Magic'a Sam'a, Otis'a Rush'a, Buddy'ego Guy'a oraz T-Bone'a Walker'a). Postanowił, że będzie grał bluesa, zaczął więc intensywnie ćwiczyć grę na gitarze W 1977 roku założył swój pierwszy zespół - Guitar Johnny& The Rythm Rockers. W latach 80-tych Ronnie Earl był już członkiem wysoko cenionego w USA big-bandu blusowo-jazzowego Roomful of Blues, gdzie w 1979 roku zastąpił samego Duke'a Robillard'a. W zespole tym występował przez 8 lat, stając się jego pierwszoplanową postacią. Roomful of Blues z Ronnie Earl'em w składzie zagrał niezliczone ilości koncertów (wg. niektórych źródeł do 300 rocznie) oraz nagrał 6 płyt. W 1987 roku Ronnie Earl opuścił szeregi Roomful of Blues i poświęcił się karierze solowej. Założył własny zespół - Ronnie Earl & The Broadcasters. Okres od 1993 do 1997 roku jest bezsprzecznie najlepszym okresem w karierze Ronnie'go Earl'a. Zdobył w tym czasie kilka prestiżowych nagród: w corocznej ankiecie pisma "Down Beat" płyta "Grateful Hearts: Blues & Ballads" została uznana za "Album roku", dwukrotnie uhonorowano go bardzo liczącą się nagrodą W.C. Handy'ego (tzw. "Bluesowy Oskar") dla najlepszego bluesowego gitarzysty roku (1997 i 1998). Tracklista: 1. Blues For J 2. Double Trouble 3. Feel Like Goin On 4. Abandoned 5. Walkin On The Sea 6. Black & White 7. Kay My Dear 8. Maxwell, Mudcat, And Per 9. My Buddy Buddy Friends 10. Walter Through Kim 11. #7 12. The Magic Of Sam
“Meaning Of Life”- to ósma w karierze płyta Kelly Clarkson - wielokrotnej laureatki nagród GRAMMY® oraz zwyciężczyni pierwszej edycji amerykańskiego talent show - „Idol”. Album, który swoją premierę będzie miał 27 października, jest pierwszym w karierze artystki nagranym pod szyldem Atlantic Records.