Płyta zespołu T.Love wydana w 1999 roku. W całości została nagrana w Londynie. Na kształt płyty wpłynęły fascynacje brytyjską muzyką alternatywną, klimaty ska i reggae i inspiracje takimi zespołami jak Blur.
Krążek zatytułowany „Blood Mantra” został zarejestrowany w białostockim Hertz Studio pod czujnym okiem braci Wiesławskich. Nowa płyta to także debiut w szeregach zespołu nowego perkusisty, Michała Łysejko. „Blood Mantra” to flirt różnych temp, mieszanka death metalu i grindcore’a, black metalowa atmosfera, groove i stoner rockowe klimaty, jest też miejsce na nowoczesne, metalowe riffy przywodzące na myśl wydany w 2006 roku album „Organic Hallucinosis”.
Najpiękniejsze piosenki o miłości i nie tylko. Oryginalne wykonania takich gwiazd jak: Felicjan Andrzejczak, Krzysztof Cugowski, Jan Kobuszewski, Andrzej Krzywy, Andrzej Rybiński, Tercet Egzotyczny, Violetta Villas i inni.. Wydawnictwo rozpoczyna się spokojnymi poetyckimi piosenkami, by później przejść w trochę bardziej rockowe, popowe klimaty. Płyta znajdzie zarówno swoich odbiorców wśród młodzieży jak i starszego pokolenia. Zaczarowana milość to pozycja idealna na prezent. Możesz jej słuchać wszędzie, na spacerze, w samochodzie, lub w zacziszu domowym.
Siódmy album szwedzkiego zespołu grającego rock progresywny inspirowany twórczością zespołów lat 70-tych jak King Crimson, Yes czy Gentle Giant. „The Void” to niezwykle dziwny album, który w swojej istocie zawiera jakby dwa odcienie. Pierwsza część jest nieco ciemna, mroczna, bardziej metalowa, natomiast druga to już zdecydowanie bardziej kolorowe i progresywne klimaty, ocierające się nawet o patenty bluesowe, jazzowe czy hardrockowe.
Reedycja płyty z 2010 roku, którą nagrano w studio Q Toma Horna, masteringiem zajęło się AS ONE Studio.U mnie „na chacie” szał na punkcie tego zespołu - żonka śpiewa, córcia tańczy, a mnie kupili do reszty piosenką o kasetach, gdzie refren leci mniej więcej tak: „Stilony, tedeki, dziewięćdziesiątki, z radia nagrywane punk rocka początki”.Dodam, że to żaden punk rock, bo „twardym korzeniem” zespołu jest z pewnością reggae. Jednak bez żadnej ortodoksyjności (czyt: smędów i zawodzenia o Jah i Babilonie) i z masą fajnych pomysłów i różnorodnych wpływów: od roots reggae przez raggamuffin, ska, dancehall, dub, calypso, rap po ska-punk.Zdziwienie? Na przykład „Teatrzyk” to ewidentnie klimaty ska-corowego Voo Dooo Glow Skulls. Przebojowością wyróżnia się otwierający album „Agrorap - taneczny hit pierwszej wody. U mnie rządzą „Kasety” nie tylko z powodu zabawnego tekstu. Zresztą i pozostałe piosenki są lekkie, radosne, bezpretensjonalne i wolne od wszelkiego nawiedzenia. Czystej wody zabawa w słonecznych wielkopolskich rytmach.
Ian Gillan, jeden z najbardziej znanych, brytyjskich artystów, członek legendarnej grupy Deep Purple po raz kolejny powraca w solowym projekcie. "One Eye To Morocco" z pewnością podbije serca zarówno nowych jak i starych fanów Gillana. Jego ciepły i melodyjny głos w magiczny sposób wprowadza słuchacza w różne klimaty muzyczne. Jedenaście fantastycznych piosenek w mistrzowskim wykonaniu.
Drugi - po "Small Craft On A Milk Sea" - album nagrany dla wytwórni Warp przez wielkiego wizjonera art-rocka, tym razem ilustrujący muzyką poezję brytyjskiego poety Ricka Hollanda.Zafascynowany w równym stopniu pulsacją wielkomiejskiego życia, jak i nauką i kosmosem Holland - poeta ceniony choć niszowy - zetknął się z Brianem Eno pod koniec lat 90. Ponad dziesięć lat później doszło do współpracy obu artystów, w której recytowane przez dziewięć „głosów" (w tym Hollanda) wiersze rzucone zostały na skomponowane i nagrane przez Eno muzyczne tło. Tematyka wierszy determinuje stylistykę muzyki, w której odnaleźć można echa minimalizmu z czasów współpracy Eno z minimalistycznym pianistą Haroldem Buddem, ambientu z okresu kolaboracji z Robertem Frippem, industrialnego rocka, kraftwerkowskiego krautrocka, a nawet hip hopu. Twarde, perkusyjne brzmienia kontrastują z kosmicznymi, elektronicznymi pejzażami, momenty liryczne, przestrzenne zderzają się z klaustrofobicznymi, agresywnymi beatami, zaś dynamiczne jazzrockowe klimaty kolidują z nawiązującą do stylistyki downtempo onirycznością. „Drums Between The Bells" po raz kolejny ukazuje nadzwyczajną precyzję, z jaką Eno od dekad buduje swoje niepowtarzalne dźwiękowe osnowy i wielowymiarowe, przestrzenne brzmienia. Ten album nie odchodzi stylistycznie zbyt daleko od niedawno wydanego „Small Craft On A Milk Sea", ale jednocześnie - z uwagi na fascynującą zawartość słowno-poetycką - stanowi jedno z najciekawszych osiągnięć w trudnej sztuce łączenia poezji z współczesną muzyką.
Limboski od kilku lat zdobywa coraz liczniejsze rzesze wtajemniczonych fanów. Wszechstronny gitarzysta lubuje się w brudnych brzmieniach z jazzowym zacięciem. Wokalista dobrze czuje się w mocnym bluesowym zaśpiewie, w kojących balladach, wykorzystuje niekiedy śpiew alikwotowy. Przede wszystkim jednak Limboski to autor oryginalnych, melodyjnych songów, które publiczność na koncertach zna co do słowa. Jego pierwszy projekt pod nazwą „Limbo” tkwił mocno w bluesowo-folkowej estetyce. Po rozpoczęciu solowej działalności wypłynął na szerokie wody niczym nie skrępowanej muzycznej wolności.„Cafe Brumba” zabiera nas w różne światy muzycznych fascynacji autora. Świetne, melodyjne piosenki, które udało się nagrać bez popadania w popową miałkość, schematy i uproszczenia dyktowane przez komercyjne rozgłośnie radiowe. Muzyka jest różnorodna, a każdy z różnych muzycznych klimatów zawartych na krążku broni się brzmieniem i treścią. Jest tu duet z ”Tajemniczą Niewinną Dziewczynką”, ballady z towarzystwem fortepianu, acid-folkowe klimaty, ale także nowoczesne elektroniczne brzmienia, a nawet utwór inspirowany polskim folklorem.Przebojowy singiel „Nie rozumiesz mnie” ma szansę nie jedno wywalczyć na listach przebojów. Miksem płyty zajął się Piotr Pawlak - producent nagrodzonej Fryderykiem 2010 płyty "Bigos Heart" zespołu Tymon&Transistors oraz wielu cenionych wykonawców takich jak Pink Freud, Kobiety,Kury, Łoskot czy Ścianka.
Ian Gillan, jeden z najbardziej znanych, brytyjskich artystów, członek legendarnej grupy Deep Purple po raz kolejny powraca w solowym projekcie. "One Eye To Morocco" z pewnością podbije serca zarówno nowych jak i starych fanów Gillana. Jego ciepły i melodyjny głos w magiczny sposób wprowadza słuchacza w różne klimaty muzyczne. Jedenaście fantastycznych piosenek w mistrzowskim wykonaniu.