Peter and Jacob, czyli gitarzysta Piotr Szumlas i wokalista Jacob Zaborski, to zwycięzcy piątej edycji programu „Must be the Music”. Podbili publiczność pięknymi melodiami, pasją i szczerymi tekstami. Ich muzyka z debiutanckiej płyty to delikatne nastrojowe ballady, którymi zjednali sobie widzów „Must be the Music”.
Po cenionym albumie „Deep Fantasy” z 2014 roku, White Lung wracają z czwartą płytą - „Paradise”, która 6 maja ukazzała się nakładem wytwórni Domino. W pełnych mocy, 28 minutach albumu muzycy zawarli takie emocje jak pożądanie i ból, miłość i piękno, które emanują niezwykłą energią. Wokalistka Mish Barber-Way, gitarzysta Kenneth William i perkusistka Anne-Marie Vassiliou pracowali nad płytą „Paradise” w Los Angeles z producentem Larsem Stalforsem (HEALTH, Cold War Kids, Alice Glass). „Lars był właściwym producentem i miał właściwy wpływ” - mówi Barber-Way, zaś William dodaje: „słuchałem kilku producentów, z którymi chciałem zrobić naszą płytę i uznałem, że rzeczy Larsa są najbardziej nowoczesne. Wiele zespołów idzie w retro analogi lub udawane analogowe taśmy, stare vintage-gitarowe brzmienia. W przypadku tego zespołu i tej płyty uznałem, że bardziej sensowne będzie pójść do przodu”.
Z tych kilku utworów nagranych dla podtrzymania na duchu słuchaczy, którzy potrafią odróżnić bebop od post-bopu i skuter od motoroweru, płynie całe mnóstwo dobrej energii. To rodzaj pozytywnego przesłanie dla wszystkich, którzy pielęgnują w sobie spontaniczną wrażliwość, wbrew temu, co za oknem i w eterze. Te niezwykle dobrze brzmiące dźwięki wprowadzają w trans, który pozwala przenieść się w świat czarno-białych wspomnień. Oczami wyobraźni zaczynamy widzieć miejsca, które kojarzą nam się z chwilami totalnego uniesienia. Pierwszy pocałunek i ostatni papieros. Knajpa, w której dostaliśmy po mordzie, i spacer po molo w Sopocie. Przypominają nam się wszystkie kace i wyprawy w miasto w poszukiwaniu nie wiadomo czego. W myślach przewijają się portrety ludzi, z którymi przeżyliśmy coś więcej niż tylko przejażdżkę tramwajem. Słuchając tej płyty jesteśmy podekscytowani, jakbyśmy uczestniczyli w zdjęciach do filmu, który ma przenieść nas w lata, gdy królował ortalion, koszule non-iron, pończochy i tęsknota za podróżami za ocean. Na ekranie my i oni – znakomici muzycy młodego pokolenia w towarzystwie mistrza, który jak czarodziej zaklina swoim saksofonem rzeczywistość. Warto przeżywać te metafizyczne przygody, odtwarzając tę płytę w nieskończoność.
„Stary, zły i brzydki” przymioty, którymi zwykł określać się Bzyk (Wu-Hae, Nohucki) Można z tym polemizować, ale bezsporny jest fakt, że to właśnie tytuł najnowszego albumu artysty.
Pierwsza wspólna, długo wyczekiwana przez fanów płyta Patrycji Markowskiej i Grzegorza Markowskiego. Patrycja Markowska: „Nie wiem, kiedy po raz pierwszy zakiełkowała we mnie i w Tacie myśl, żeby nagrywać razem. Myślę, że ten pomysł pojawiał się od lat. Mieliśmy już za sobą pierwsze podejścia, jak choćby „Kołysankę” czy „Trzeba żyć”. Za każdym razem, kiedy stawaliśmy razem na scenie, działo się coś magicznego i niepowtarzalnego. Ciągle jednak nie czułam się gotowa do nagrania całego albumu. Przełomem był nasz wyjazd do Hiszpanii. Tata zabrał gitarę, ja ukulele. Piliśmy wino i jamowaliśmy razem.” „Wysłałam te szkice do zaprzyjaźnionych muzyków. Pierwszy był Maciek Wasio. W kilka godzin odesłał pierwszy szkic piosenki. Zgromadziliśmy wokół siebie ludzi, których lubimy i szanujemy i z którymi muzycznie nam po drodze. Braliśmy z Tatą czynny udział w powstawaniu każdej demówki i każdego dźwięku. Praca szła jak burza. Brak ciśnienia i oczekiwań wobec siebie i tej płyty spowodował, że powstawał materiał prawdziwy i bardzo nam bliski. Ta płyta jest dla mnie dowodem, że z przyjaźni i miłości powstają najlepsze rzeczy…” kontynuuje artystka.
Solowy debiut rapera, producenta, kompozytora, którego najlepiej znamy z amerykańskiej formacji Linkin Park. Mike Shinoda nieprzypadkowo wybrał dla pierwszej płyty podpisanej własnymi personaliami tytuł "Post Traumatic". Amerykanin pisał na nią piosenki po śmierci swego przyjaciela i wokalisty Linkin Park, Chestera Benningtona w lipcu 2017 roku. Mike odpowiada za brzmienie 16 piosenek. Zaprosił też kilku gości, którymi są hiphopowcy Machine Gun Kelly i Blackbear, niezwykle utalentowana wokalistka K. Flay oraz doskonale znany Chino Moreno z Deftones. Album promują piosenki "Crossing A Line" oraz "Nothing Makes Sense Anymore".
„O miłości w czasach powstania” to długo oczekiwany, pierwszy solowy album Michała Kowalonka, lidera zespołu Snowman, byłego wokalisty zespołu Myslovitz. Materiał ten to kwintesencja dotychczasowej działalności artystycznej Michała: z jednej strony spełnia oczekiwania fanów Snowman stawiając na wyrafinowane, nieoczywiste melodie. Z drugiej trafi również do fanów Myslovitz dzięki piosenkowej formie, zgrabnie łączącej pop z alternatywą. Tak sam Michał opowiada o albumie: „Jest zbiorem specjalnie skomponowanych i napisanych piosenek, do napisania których za inspirację posłużyły mi dzienniki, podania, wiersze z czasów powstania wielkopolskiego, dotarłem do historii uniwersalnych i ponadczasowych. To co działo się wtedy mogło równie dobrze wydarzyć się dziś czy jutro. Ale każdy bohater występujący w tych piosenkach jest żywym przykładem na potrzebę lojalności, przyjaźni, miłości, relacji międzyludzkich, bliskości, więzi, czy wspólnoty. Ten mój autorski album, osobiście dla mnie jest sentymentalną i melancholijną podróżą wraz z bohaterami tych piosenek z którymi mocno się utożsamiam. Jako potomek powstańca i sanitariuszki przypominam, że wszyscy jesteśmy powstańcami. Biorąc więc historię mojego regionu jako sztandar miłości śpiewam Wam, że kiedy wydaje się, że to koniec to wtedy wszystko dopiero się zaczyna. Historia ludzkości toczy swoje koło. Co rusz wracają błędy, które przerabiamy po raz kolejny. Może nadszedł czas i - jak mawiał Paderewski „…Zjednoczmy serca na tej ziemi””.
Na program nowej płyty Krystyny Stańko „Novos Anos” złożyły się przepiękne bossa novy brazylijskiego kompozytora Antonio Carlosa Jobima, a także wybrane przez artystkę standardy jazzowe w autorskich opracowaniach. Wokalistka zaprosiła do nagrań znakomitych instrumentalistów, z którymi współpracuje od lat: wirtuoza wibrafonu Dominika Bukowskiego, znakomitego kontrabasistę Piotra Lemańczyka, a także świetnego gitarzystę Marcina Wądołowskiego.
Podczas całej swojej kariery Keyon miał szczęście i ucho do współpracowników i towarzyszy w muzyce. Od Gregory’ego Portera i Roberta Glaspera, z którymi zdobywał Grammy, przez Maxwella, Beyoncé, po Commona, Jay’ a Z, Big K.R.I.T-a czy Pharoahe’a Moncha - plejadAa artystów, z którymi się spotkał na scenie czy w studiu, jest równie długa co imponująca. Płyta to efekt kolejnej muzycznej przygody Keyona, która rozpoczęła się kilkanaście lat temu w Szczecinie podczas wygranego przez muzyka konkursu „Zmagania jazzowe”. Wtedy też poznał saksofonistę Sylwestra Ostrowskiego. Później do Polski wracał kilkukrotnie, m.in. na zaproszenie Ostrowskiego, który nie tylko jest muzykiem, ale też szefem artystycznym festiwalu Szczecin Jazz. Obaj panowie koncertowali w Szczecinie, Warszawie czy Nowym Jorku w cenionym klubie Blue Note. By przypieczętować muzyczną przyjaźń, udokumentować wspólne występy, w 2018 roku weszli do studia i nagrali płytę „When You Are Here”, na której zderzyli ze sobą w fascynujący sposób amerykańską i polską tradycję, wrażliwość. W studiu towarzyszyli im wspomniany już Pharoahe Monch, Jermaine Holmes, Paulina Przybysz, Abel i Aga Czyż. „When You Are Here” to doskonały przykład na to, że muzyka nie tylko nie uznaje granic artystycznych czy politycznych, ale też je łamie, przekracza.
Płyta zespołu Goya może być dla niektórych zaskoczeniem. Ci, którzy znają zespół tylko z subtelnej, spokojnej strony, na tym albumie mogą spodziewać się nieco innego charakteru muzyki. W aranżacjach pojawia się sporo mocniejszych brzmień klawiszowych. Niektórym mogą kojarzyć się one z brzmieniami charakterystycznymi dla lat 80-tych, które bez wątpienia miały wpływ na kształtowanie świadomości muzycznej członków zespołu.W porównaniu z poprzednimi albumami, pojawia się więcej gitar, nad wszystkim dominuje wyraźniejsza niż do tej pory sekcja rytmiczna. Wszystko to łączy wokal Magdy, często przestrzenny, uzupełniający szerokie, głębsze brzmienie piosenek."CHWILE" to album o momentach z życia, uchwyconych w kilkuminutowe muzyczno-tekstowe historie. Magda pisze o chwilach bliskości i bezpieczeństwa, by w kolejnym utworze poruszać temat czasami niełatwych relacji i uczuć, z którymi mierzy się wiele osób będących obok najbliższej osoby.Trzy lata, które minęły od wydania poprzedniej płyty zespołu Goya, były okresem twórczej pracy w studio, szukania nowych inspiracji do nagrywania nowej płyty. Wszystko to przyczyniło się do pokazania nieco innej strony zespołu.Jedno, co łączy wszystkie albumy Goyi to wyłącznie własny repertuar oraz dbałość o warstwę muzyczną i tekstową.