Concerti grossi Corellego w aranżacji z epoki na flet prosty w wykonaniu wirtuoza tego instrumentu Maurice'a Stegera i zespołu The English Concert.
Koncerty fletowe włoskich kompozytorów barokowych tworzących w Neapolu w XVIII wieku w wykonaniu wirtuoza fltów prostych Maurice'a Stegera.
Bee Gees – brytyjska grupa softrockowa, złożona z trzech braci Robina, Barry'ego i Maurice'a Gibbów. Czwarty z muzykalnych braci, Andy, wybrał karierę solową. Grupa powstała w roku 1958 i została rozwiązana 21 stycznia 2003 po śmierci Maurice'a Gibba. Zanim bracia Gibb stali się znani pod nazwą Bee Gees, występowali jako Brothers Gibb, Blue Cats oraz The Rattlesnakes i mieszkali w Brisbane w Australii. Po powrocie do Anglii grupa początkowo wzorowała się na The Everly Brothers, lecz później uwidocznił się także wpływ The Beatles, The Beach Boys oraz Simon and Garfunkel.
Utwory fortepianowe Maurice'a Ravela i Claude'a Debussy'ego w wykonaniu legendarnego włoskiego pianisty Arturo Benedetti Michelangeli.
Utwory fortepianowe Maurice'a Ravela i Claude'a Debussy'ego w wykonaniu legendarnego włoskiego pianisty Arturo Benedetti Michelangeli.
Kwartety smyczkowe Claude'a Debussy'ego i Maurice'a Ravela w wykonaniu renomowanego zespołu Talich Quartet.
Część druga kompletu nagrań muzyki orkiestrowej francuskiego klasyka muzyki XX wieku Maurice'a Ravela. Wykonawcy to zespół Orchestre National de Lyon pod dyrekcją Leonarda Slatkina.
Urodzony w Bostonie saksofonista obchodził swe 75. urodziny koncertując wraz z filharmonikami z Wurzburga. Projekt został zainicjowany przez niemieckie trio 'On The Corner' (fortepian, bas, perkusja), a wielką orkiestrę poprowadził Jonathan Seers. Na program gali złożyły się rozmaitości, niestety nie najlepiej do siebie przystające. Otwiera „Adagio” Tommaso Albinioniego, w którym Mariano na tle wielkiej orkiestry daje popis pełnej ciepłych uczuć solówki na saksofonie altowym. Romantyczny nastrój łamie temat „Plum Island” zagrany na wysokim poziomie w stylu głównego nurtu z akompaniamentem tylko tria. Najpiękniejszy i najbardziej poruszający fragment koncertu to 12-minutowa kompozycja Ramaniego „Yagapriya” w aranżacji Petera Fulda. Mariano, który studiował muzykę Indii z całą maestrią oddał nastrój dzieła w ostinatowej strukturze, o barwnych polifoniach i narastającym napięciu niczym w „Bolero” Maurice'a Ravela. Umieszczona zaraz po tym interpretacja arii „Vesta la Giubba” z opery „Pajace” Ruggiero Leoncavallo jako tako komponuje się z poprzednim utworem, lecz tytułowa kompozycja znowu gubi nastrój, tak że z ponownym dojściem do głosu dużej orkiestry musimy się oswoić. Rhythm'n'bluesowy „Lopin” zagrany z ogniem przez lidera i sekcję rytmiczną cieszyłby bardziej w innym kontekście. Ze względu na wirtuozerię Mariano i wspaniałe momenty, nie można nie docenić płyty, ale lepiej ją przeprogramować...