Debiutancki album Silesa "Głębia" to zbiór zróżnicowanych utworów, który ma na celu zachęcić słuchacza do refleksji. Artysta podkreśla wagę emocji w swojej muzyce, bez których nie widzi sensu egzystencji/tworzenia. Zmieniający się klimat brzmień jest uosobieniem poszukiwania własnego ja, poczucia wewnętrznego spokoju. Jak mówi sam Siles "Głębia to czas i doświadczenia, które chciałbym zostawić za sobą, to już etap do zamknięcia". Tracklista: 1. Winogronowa Fanta (prod. Sekko) 2. Głębia (prod. Megot) 3. Krzyk Ślepych Mew (prod. Whiteboy) 4. Send Nudes ft. LIPSKY (prod. @atutowy x CatchUp x Siles) 5. Monotonia (prod. UPNDWN x Siles) 6. Nie Mów ft. Paluch & OKI (prod. Sekko) 7. Złoty Smok ft. Stan (prod. @atutowy x Siles) 8. ASP (prod. @atutowy) 9. Spodnie ft. Smolasty (prod. UPNDWN) 10. Kusza ft. Tymek (prod. Deemarc) 11. Słuchaj (prod. Sodrumatic) 12. Między Nami ft. Dister (prod. DST x Devv) 13. Tańcz ft. Wactoja (prod. Apostle) 14. Droga (prod. 2K) 15. Naga Prawda (prod. UPNDWN x barvinsky x Siles)

• Wykonawca Siles
• Data premiery 2020-05-15
• Nośnik CD

Wrocławska „Tosca” została nagrana w trakcie koncertowego wykonania w grudniu 2000 roku. Ponad rok wstrzymywano więc publikację tego zapisu. I chyba słusznie. Wobec zalewu nagrań płytowych tej opery (ponad 80 pozycji) nie stanowi ona żadnej konkurencji. Tym bardziej, że wykonanie uznać trzeba za bardzo przeciętne i to za sprawą, niestety, śpiewaków. Aleksandra Lemiszka za swą Toskę sceniczną (Poznań 1996, Wrocław 1998) zebrała wiele pochwał, głównie jednak za aktorstwo. Prezentowane nagranie ujawnia jej braki wokalne: nieciekawą barwę, artykulację z mocno dyskusyjnym legato, brak wyrównania głosu szczególnie w górnym rejestrze. Właściwie tylko popisowa aria z II-go aktu zabrzmiała w jej wykonaniu w miarę przyzwoicie. Zbigniew Kryczka (Scarpia) także niczym szczególnym się nie wyróżnił. Głos, owszem, mocny i nośny, ale mało zróżnicowany w brzmieniu, stąd pewna monotonia interpretacji. Najlepiej wypadł więc, skądinąd raczej przeciętny tenor, Taras Iwaniw (Cavaradossi), choć wysokich dźwięków starannie unikał, a słyszalne lekkie wibrato zakłócało brzmienie w średnicy skali. Tomasz Szreder, dyrygent właściwie estradowy, poprowadził Chór i Orkiestrę Opery Wrocławskiej w sposób zrównoważony, ale zupełnie pozbawiony napięcia dramatycznego tak potrzebnego w tej operze. Tosca, Chór i Orkiestra Opery Wrocławskiej, dyr. T. Szreder, DUX, 0314/315, DDD, 119’37, 2001 r.

• Wykonawca Various Artists
• Nośnik CD