2-płytowa winylowa 180-gramowa, edycja zawierająca 2 originalne klasyczne albumy formacji The Jazz Crusaders - „Freedom Sound” oraz „Lookin' Ahead”. Dodano także utwory bonusowe! Okładka płyty jest rozkładana. Materiał nagrano w nowoczesnej technologii Direct Metal Mastering (DMM).
Tankard w pierwszej połowie lat 90. był uznanym zespołem, częścią wielkiej czwórki niemieckiego thrash metalu (obok Kreator, Destruction i Sodom), mającym na koncie znakomite albumy. Zwariowani i pełni poczucia humoru piewcy thrashowych hymnów na cześć nieskażonego chemią piwa, w 1993 roku dostarczyli światu kolejną porcję rozrywki pod tytułem "Two-Faced". Porcja społeczno-politycznych komentarzy z przymrużeniem oka była jednocześnie wyrazem wierności raz obranej drodze stylistycznej. Kapela Gerrego i Franka Thorwartha niezmiennie łoiła bowiem rasowy thrash, unikając eksperymentów brzmieniowych, na które porywało się w tym czasie wiele innych zespołów metalowych. "Two-Faced" nagrano w Berlinie, a produkował dobry znajomy zespołu, Harris Johns. Był to niestety ostatni materiał, na którym pojawił się jeden z założycieli Tankard, gitarzysta Axel Katzmann. Płyta została doskonale przyjęta. Tracklista: 1. Death Penalty 2. R.T.V. 3. Betrayed 4. nation Over Nation 5. Days Of The Gun 6. Cities In Flames 7. Up From Zero 8. Two-Faced 9. Ich Brauch Meinen Suff 10. Cyberworld 11. Mainhattan 12. Jimmy B. Bad
Bezapelacyjnie najważniejsza w tej chwili formacja z pod znaku progresywnego grania w kraju. Słuchając tej przepysznej płyty usłyszycie echa Anathemy, Pink Floyd czy Dream Theater ale też własny i nietuzinkowy styl - styl Riverside. Uwaga: okładkę stworzył sam Travis Smith ( m.in: Opeth, Death, Gordian Knot..) !!Płytę nagrano w składzie: Mariusz Duda - wokal, bas Piotr Grudziński - gitara Piotr Kozieradzki - perkusja Michał Łapaj - klawisze
Nagrano w 1976 roku w Studio BRT Jazz Orchestra w Brukseli.
Od czasu wydania w 1991 roku ich debiutanckiego albumu „Down Of Possession” Immolation jest siłą napędową ekstremalnej sceny metalowej. Z płyty na płytę zespół udoskonala swój unikalny styl i brzmienie tworząc jedną z najczarniejszych odmian death metalu. „Majesty And Decay” to pierwsza płyta wydana dla Nuclear Blast i jednocześnie kolejna, która przeskoczyła swoich poprzedników. To bez wątpienia najmocniejszy, najlepiej przygotowany i zagrany album w ich blisko 20 letniej karierze. Płytę nagrano w Millbrook Sound Studios. Produkcją zajął się Paul Orofino a miks i mastering są dziełem Zacha Ohrena z Castle Ultimate Studios. Całości dopełnia świetna oprawa graficzna przygotowana przez Para Olofssona.
Carla i Steve Swallow dużo koncertowali i nagrywali jako duet, tercet, potem kwartet i wreszcie kwintet. „Im więcej ludzi na scenie tym lepiej się czuję, w związku z czym za każdym razem, gdy chcemy powrócić do duetu proszę Steve`a czy możemy dołączyć np. chór gospel, dzięki czemu czułabym się pewniej” – przyznaje artystka. Taka obsada wydaje się zatem idealna – duet Carly Bley i Steve`a Swallowa z towarzyszeniem Kwintetu Dętego.Krótkie pięciodniowe tour koncertowe przed nagraniem płyty objęło również Polskę. “Nasi muzycy grali wspaniale, to była ogromna przyjemność i zabawa podróżować z nimi” - mówi Carla. Zaraz po tym przyspieszonym tour koncertowym po Europie pod koniec 2008r w La Buissonne Studios w Poludniowej Francji nagrano Carla`s Christmas Carols. Wydanie albumu zbiega się z okresem, kiedy o Carli Bley często się mówi i pisze na arenie międzynarodowej. Jej ostatni krążek Appearing Nightly (WATT/ECM) zdobył nagrodę US-based Jazz Journalists Association jako album roku 2009 oraz nagrodę German Jazz Trophy 2009.
Lata 80. XX wieku przyniosły mnóstwo wielkich przebojów zarówno popowych, rockowych, jak i elektronicznych. Z ogromnego zbioru wybrano 15 najbardziej ikonicznych kompozycji dla tej dekady, a następnie przearanżowano je i nagrano z orkiestrą symfoniczną. Efektem jest niesamowity album "80’s Symphonic". W orkiestrowych aranżacjach zdecydowano się przedstawić piosenki między innymi Davida Bowiego, zespołów a-ha, Foreigner, Simple Minds, Simply Red, Tiny Turner, dowodzonej przez Chrissie Hynde formacji Pretenders, mistrzów synthpopu z Ultravox i innych. Nowe wersje nagrano w Abbey Road Studios z 50-osobową London Studio Orchestra. Wszystkie piosenki z albumu sprzedały się łącznie w ponad 20-milionowym nakładzie oraz zdobyły szczyty singlowych list przebojów w przeszło 20 krajach. Orkiestracje na "80’s Symphonic" są dziełem Andy'ego Wrighta, który wcześniej pracował z Simple Minds, Eurythmics, Simply Red, Jeffem Beckiem, czy Massive Attack. "Otwarcie taśm Warnera, zawierających hity z lat 80, było jak jeden wielki prezent gwiazdkowy. Opracowanie tych piosenek na 50-osobową orkiestrę było dla mnie wymarzoną pracą. Pierwszy telefon wykonałem do mojego wieloletniego współpracownika Sama Swallowa. Z nim zaprezentowaliśmy na nowo te utwory. Staraliśmy się odtworzyć ich muzykalność, a Sam dodał co nieco od siebie" – zdradza kulisy pracy Wright. Sam Swallow wziął na siebie aranżację wokali. Całość nagrano w tym samym miejscu w Abbey Road Studios, Studio 2, w którym kiedyś nagrywali Beatlesi. Wyjątkiem jest nowa wersja klasyka Davida David Bowiego "Let's Dance", do której orkiestrację napisał Nile Rodgers, a nagrano ją w Abbey Road Studio 1. "To co nagrałem z Davidem Bowie, traktuję jak świętość. Tak więc, gdy rodzina Davida i wytwórnia Warner zwrócili się do mnie z prośbą o dogranie orkiestracji, podszedłem do tego z wielką obawą. Ponieważ nie chciałem naruszyć jego artystycznej wizji. Jednakże jestem wdzięczny za to, że miałem okazję wykonać to zadanie. Mam pewność, że David zaakceptował je tam w górze" – mówił Nile Rodgers
„Brawo Mistrzu! Kiedy Pana znowu usłyszymy?” – w 1984 r. zakończył swoją entuzjastyczną recenzję recitalu Mieczysława Horszowskiego Jan Weber. Po trzydziestu pięciu latach za sprawą niniejszej płyty to pytanie przestaje być jedynie retoryczne. Mieczysław Horszowski był łącznikiem świata końca XX wieku ze sztuką końca wieku XIX: pochodzący ze Lwowa i wykształcony w Wiedniu u legendarnego Teodora Leszetyckiego – profesora połowy najsłynniejszych pianistów stulecia, z Paderewskim i Friedmanem na czele – w młodości chodził na koncerty pod dyrekcją Mahlera, później grał i przyjaźnił się z Ravelem, Szymanowskim, Toscaninim, wreszcie przez ponad pół wieku tworzył niezapomniane duo z Pablem Casalsem i innymi najwybitniejszymi muzykami epoki. Jednocześnie prowadził karierę solową: od początku bardziej jeszcze niż wirtuozerią, olśniewając dojrzałością i muzyczną doskonałością swych kreacji. Mistrz naturalnej, stylowej, lecz śpiewnej i swobodnej gry parokrotnie powracał do rodzinnej Polski. Podczas dwóch wizyt pozostawił po sobie nagrania. Dziś po raz pierwszy ukazują się one w całości na płytach, uzupełnione wywiadem, w którym możemy usłyszeć piękną polszczyznę pianisty – po niemal 90 latach od wyjazdu z kraju. Dwupłytowy album, łączący utrwalony pod batutą Jana Krenza Koncert d-moll Mozarta z ostatnim recitalem warszawskim pianisty, jest drugim tytułem w serii „From the Polish Radio Archives”. Cała edycja realizowana jest w oprawie graficznej jednego z najwybitniejszych twórców polskiego plakatu, prof. Lecha Majewskiego. Tracklista: CD 1 Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791) Koncert d-moll na fortepian i orkiestrę / Piano Concerto in D minor KV 466 1. Allegro 2. Romance 3. Rondo. Allegro assai Mieczysław Horszowski – fortepian / piano Wielka Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia i Telewizji w Katowicach / Polish National Radio Symphony Orchestra in Katowice, Jan Krenz – dyrygent / conductor Nagrano / Recorded: Katowice, 18 X 1963 Johann Sebastian Bach (1685-1750) Partita c-moll / in C minor BWV 826 4. Sinfonia: Grave adagio – Andante – Fugue 5. Allemande 6. Courante 7. Sarabande 8. Rondeau 9. Capriccio Wolfgang Amadeus Mozart Sonata B-dur / in B flat major KV 570 10. Allegro 11. Adagio 12. Allegretto CD 2 Karol Szymanowski (1882-1937) 1. Mazurek / Mazurka Op. 50 No. 13 (Moderato) 2. Mazurek / Mazurka Op. 50 No. 14 (Animato) 3. Mazurek / Mazurka Op. 50 No. 15 (Allegretto dolce) 4. Mazurek / Mazurka Op. 50 No. 16 (Allegramente. Vigoroso) Fryderyk Chopin (1810-1849) Sonata h-moll / in B minor Op. 58 5. Allegro maestoso 6. Scherzo. Molto vivace 7. Largo 8. Finale: Presto non tanto Robert Schumann (1810-1856) 9. Sceny dziecięce op. 15: Marzenie / Kinderszenen op. 15: Träumerei Felix Mendelssohn-Bartholdy (1809-1847) 10. Prząśniczka – Pieśń bez słów op. 67 nr 4 / Spinnerlied – Song without Words Op. 67 No. 4 Mieczysław Horszowski – fortepian / piano Nagrano / Recorded: Filharmonia Narodowa w Warszawie / Warsaw Philharmonic Concert Hall 6 V 1984 11. Wywiad Anny Skulskiej z Mieczysławem Horszowskim / Mieczysław Horszowski in the interview by Anna Skulska Nagrano / Recorded: Warszawa / Warsaw, 7 V 1984
Siódmy krążek znakomitego amerykańskiego duetu, który dwukrotnie został nagrodzony nagrodą Grammy i był chwalony przez wielkich muzycznego biznesu. Wokalista i gitarzysta Dan Auerbach wraz z perkusistą i producentem Patrickiem Carneyem po raz kolejny w karierze bardzo ciekawie zmieszali niezależny rock, popowe melodie, punkową energię i snujące się bluesowe lenistwo w przekonującą całość. Składa się na nią 11 piosenek, w których produkcji wspomógł muzyków pochodzących z Akron w stanie Ohio sam Danger Mouse z Gnarls Barkley. "Ten album jest moim zdaniem nieco bardziej bezpośredni i rockandrollowy. A do tego surowy, klimatyczny, oldschoolowy" - przybliża zawartość "El Camino" Auerbach. Kompozycje nagrano w należących do Dana studiu Easy Eye Sound, mieszczącym się w Nashville, do którego The Black Keys przenieśli się z Ohio. Na singel promujący krążek wybrano piosenkę "Lonely Boy". Warto wspomnieć, że w zabawnym filmiku zapowiadającym wydawnictwo, pojawił się aktor Bob Odenkirk, znany z roli prawnika Saula Goodmana w znakomitym serialu "Breaking Bad".
Na Florydzie, kolebce death metalu, rodzi się kolejna gwiazda tego gatunku. Zwie się Dark Sermon. Wielce obiecujący kwintet prezentuje swoje pierwsze pełnowymiarowe dzieło – "In Tongues". "In Tongues" to album koncepcyjny. Wokalista Johnny Cowder opowiada w nim historię człowieka, który tyle w życiu nagrzeszył, że nie jest już w stanie samego siebie znieść i czeka na boskie przebaczenie. Kapela z Tampy na Florydzie muzycznie ubrała opowieść w melodyjny death metal, ale i mocno techniczny, przypominający dokonania Gojiry, The Black Dahlia Murder, a także naszego Behemotha. Jedenaście piosenek nagrano w słynnych Audio Hammer Studios na Florydzie. Oprócz Johnny'ego w sesji wzięli udział: Austin Good (gitara), Neal Minor (gitara), Austin Chandler (gitara basowa) i Bryson St. Angelo (perkusja). Okładkę wykonał słynny Eliran Kantor (m.in. Testament, Sodom). Do promocji wybrano kawałek tytułowy, do którego nakręcono teledysk.