Album został wydany przez wytwórnię Haenssler (H 98535). Wydawnictwo otrzymało nagrodę Diapason 5 (Diapason, 01-2011). Tracklista: 1. Symphony No. 48 in C Major Hob. I:48 (Maria Theresia) 2. Symphony No. 56 in C Major Hob. I:56
Trzy płytowy box pt. "Bach, Beethoven, Rzewski" otrzymał w 2016 roku nagrodę GRAMOPHONE w kategorii "muzyka instrumentalna". Tym samym Igor Levit – zdobywca licznych nagród muzycznych umocnił swoją pozycję na światowym rynku pianistycznym. Na swoim koncie ma już: w 2013 roku nagrodę BBC Music Magazine, w 2014 Newcomer of The Year. W tym samym roku the Royal Philharmonic Society’s Young Artist Award, oraz nagrodę ECHO 2014 w kategorii Solowe Nagranie Roku. Jego nagranie 6 Partit Jana Sebastiana Bacha zostało uhonorowane nagrodą magazynu Gramophone - Disc of the Month. W związku z olbrzymim zainteresowaniem Sony Classical zdecydowało się wydać osobno utwory zawarte w nagrodzonym boxie.Przedstawiona płyta dedykowana została Wariacjom na temat: El pueblo unido jamás será vencido! Frederica Rzewskiego. Tracklista: 1. Thema. With Determination2. Var. 1 - Weaving, Delicate But Firm3. Var. 2 - With Firmness4. Var. 3 - Slightly Slower, With Expressive Nuances5. Var. 4 - Marcato, With Determination6. Var. 5 - Dreamlike, Frozen, A Little Slower, Tempo7. Var. 6 - Same Tempo As Beginning, Slower, Tempo, Slower8. Var. 7 - Tempo (Lightly, Impatiently)9. Var. 8 - With Agility, Not Too Much Pedal, Crisp10. Var. 9 - Evenly11. Var. 10 - Comodo, Recklessly12. Var. 11 - Tempo I. Like Fragments Of An Absent Melody, In Strict Time13. Var. 1214. Var. 1315. Var. 14 - A Bit Faster, Optimistically16. Var. 15 - Flexible, Like An Improvisation17. Var. 16 - Same Tempo As Preceding, With Fluctuations, Much Pedal, Expansive, With A Victorious Feeling18. Var. 17 - Left Hand Strictly. Right Hand Freely, Roughly In Space19. Var. 1820. Var. 19 - With Energy21. Var. 20 - Crisp, Precise22. Var. 21 - Relentless, Uncompromising23. Var. 22 - Very Expressionate24. Var. 23 - As Fast As Possible, With Some Rubato25. Var. 2426. Var. 2527. Var. 26 - In A Militant Manner28. Var. 27 - Tenderly, With A Hopeful Expression, Cadenza, Fiercely29. Var. 2830. Var. 2931. Var. 3032. Var. 3133. Var. 3234. Var. 3335. Var. 3436. Var. 3537. Var. 36 - Improvisation38. Thema. Tempo I
W 2006 roku Van De Geyn zaprosił Johna Abercrombie'go do udziału w obecnym składzie, który obejmował Eda Verhoeffa na gitarze. Wykonują zestaw trzynastu oryginałów (plus jeden standardowy „My funny Valentine”) z dwoma gitarzystami grającymi ze sobą, każdy z własnym charakterystycznym brzmieniem, ale całkowicie kompatybilny. Hein Van de Geyn w 1994 roku założył swoją grupę Baseline z Johnem Abercrombie i Joe LaBarbarą. Jest współzałożycielem wytwórni jazzowej Challenge Jazz, dla której wciąż produkuje coraz więcej udanych nagrań. Hein Van de Geyn Otrzymał nagrodę Bird i prestiżową nagrodę muzyczną Prins Bernhard Fonds (za stymulację młodych muzyków i jego zasługę dla europejskiego jazzu w ogóle) i został wybrany jako „Najlepszy europejski basista akustyczny”. Na około 80 płytach jego nazwisko można znaleźć jako kompozytora, aranżera lub basisty solo. Album wydała holenderska firma fonograficzna i wytwórnia Challege założona przez Hein van de Geyna, Anne de Jong i Joost Leijena w 1994 roku. Challenge dystrybuuje także wiele niezależnych holenderskich i niemieckich wytwórni jazzowych. Szekspir napisał: „Jeśli muzyka jest pokarmem miłości, graj dalej!”. Dla Challenge Records i jej wytwórni muzyka jest nie tylko pokarmem miłości, ale i samym życiem. Chcemy dzielić się muzyką i namiętnymi historiami naszych artystów w czasach, gdy tak bardzo ich potrzebujemy!. Wytwórnia przywiązuje bardzo wielką wagę do wysokiej jakości brzmienia swoich nagrań. Skład zespołu: Hein Van de Geyn - bass Ed Verhoeff - guitar Hans van Oosterhout - drums special guest: John Abercrombie - guitar Tracklista: 1. Night Vision 08:25 2. Akkerman 01:53 3. Jimi 06:09 4. Hermeto 01:22 5. Tt Blues 07:00 6. My Funny Valentine 02:31 7. Celestion 08:58 8. Beck 02:49 9. Minor Job 07:11 10. Catherine 06:59 11. Mixed Up 04:12 12. Clapton 05:43 13. Serenity 01:50 14. Folk Song 03:23
Połowa XVIII wieku to czas powrotu do idei łączenia stylów muzycznych. Idealnym przykładem tego rodzaju twórczości są dzieła Johanna Fishera, łączące francuski styl galant, włoskie wpływy toccaty i passacaglia oraz niemiecki kontrapunkt. Wydawnictwo otrzymało nagrodę Diapason 5.
Krzysztof Urbański Quartet: Tomek Torres-perkusja, Paweł Toamszewski-fortepian, Michał Barański-kontrabas, Krzysztof Urbański-saksofony. Krzysztof Urbański i jego Quartet w ciągu krótkiego czasu zdobyli wiele przestiżowychj nagród, między innymi: I nagrodę Ogólnopolskiego Przeglądu Zespołów Jazzowych i Bluesowych, I nagrodę na JAZZ JUNIORS w Krakowie, na konkursie JAZZ NAD ODRĄ został okrzyknięty Indywidualnością Jazzową Roku 2008 . "Krzysztof Urbański-Wilk saksofonu" napisano w Jazz Forum.
Zremasterowany krążek jazzowej wokalistki polskiego pochodzenia Ann Burton "Blue Burton" został ponownie wydany w 2013 roku nakładem wydawnictwa Music On CD. Jej wokal jest wyjątkowy, ciepły, miły, swingujący porównywalny z największymi gwiazdami jazzu. Ann Burton (4 marca 1933, Amsterdam - 29 listopada 1989, Amsterdam) to pseudonim Johanny Rafałowicz (holenderska wokalistka jazzowa od 1938 do 1971: Johanna de Paauw). Około 1930 r. Matka Ann Burton (Johanny Rafalowicz) wyemigrowała z Polski do Holandii. Ann urodziła się w Holandii w 1933 r. Johanna nigdy nie pobierała lekcji śpiewu, ale słuchała amerykańskich wokalistów takich jak Doris Day, Jo Stafford, Rosemary Clooney, Ella Fitzgerald i Sarah Vaughn. Później wpływ na nią miały Billie Holiday i Shirley Horn. Chciała zagłębić się w muzyczny świat, więc w 1955 roku przyjęła imię Ann Burton zainspirowane przez walijskiego aktora Richarda Burtona. Pod koniec lat sześćdziesiątych została zauważona przez Johna J. Visa, reżysera wytwórni płytowej Artone, który wyprodukował jej pierwszy album "Blue Burton" w 1967 roku. Na tej płycie towarzyszy jej trio Louisa Van Dijka. Stała się popularna, a album otrzymał nagrodę Edisona w 1969 roku. W 1973 r. Odbyła tournee po Japonii, gdzie stała się najpopularniejszą piosenkarką jazzową, ustępując tylko Elli Fitzgerald. Nagrała wiele albumów z Masahiko Sato i Kenem McCarthym i innymi. Pod koniec lat siedemdziesiątych pracowała w Nowym Jorku, gdzie nagrała kilka albumów, z których m.in z Grady Tate i Busterem Williamsem. Piosenkarka Helen Merrill wyprodukowała albumy. Dla "New York State Of Mind" za które Burton otrzymała także nagrodę Edisona. W latach osiemdziesiątych założyła własną wytwórnię Burtone, która produkowała jej albumy. W latach 1986-1988 wykładała w Konserwatorium w Amsterdamie. Ann Burton zmarła w wieku 56 lat z powodu raka gardła. Tracklista: 1. I Can't Give You Anything But Love 2. Go Away Little Boy 3. He Was Too Good to Me 4. But Not for Me 5. It's Easy to Remember 6. You've Changed 7. Good Life 8. In the Wee Small Hours of the Morning 9. Sunny
Wydawnictwo zawiera aż 23 nagrania Arta Tatuma. Arthur Tatum Jr. (ur. 13 października 1909 w Toledo, Ohio, zm. 5 listopada 1956 w Los Angeles, Kalifornia) – amerykański pianista jazzowy. W przeciwieństwie do innych muzyków jazzowych – Tatum rzadko odbiegał od oryginalnie napisanej linii melodycznej, preferując w zamian reharmonizację. Jego pomysły harmoniczne z lat 30. wybiegały daleko naprzód i były wykorzystywane dopiero dwadzieścia lat później przez muzyków ery bebopu. Tendencja Tatuma do nagrywania płyt solowych wynikała z faktu, że niewielu muzyków potrafiło dotrzymać jego szaleńczej wręcz prędkości i zaawansowanej technice. Pomimo tego, w 1940 roku sformował trio w którego weszli poza nim: basista Slam Stewart i gitarzysta Tiny Grimes. Jednak największe uznanie zdobyły jego płyty solowe. Wspaniała technika, szybkość i niesamowite zdolności improwizatorskie zdobiły wiele solowych płyt i potwierdzały jego miejsce na scenie muzycznej tamtego czasu. W przeciwieństwie do takich jazzmanów jak Louis Armstrong, Miles Davis czy John Coltrane, Art Tatum miał niewielu naśladowców. Jego styl grania był dla znakomitej większości nawet najlepszych pianistów, zbyt trudny do skopiowania. Pośmiertnie (w 1989 roku) otrzymał nagrodę Grammy Lifetime Achievement Award. Tracklista: 1. Sweet Lorraine 2. I'll Get By ( As Long As I Have You) 3. I'll Never Be The Same 4. Judy 5. Elegy 6. Body And Soul 7. Can't We Be Friends 8. All God's Chillun Got Rhythm 9. Lover 10. Begin The Beguine 11. Indiana 12. Poor Butterfly 13. Whre Of When 14. Song Of The Vagabonds 15. I'm Beginning To See The Light 16. 9' 20' Special 17. Fine And Dany 18. I've Got The World On A String 19. I've Got A Right To Sing The Blues 20. I'm Coming Virginia 21. Day In - Day Out 22. Make Blieve 23. Sweet Emmalina
„Stronger” – drugi album studyjny, nagrany przez belgijską wokalistkę dance Kate Ryan. Nagrania wyprodukowane zostały przez duet producentów Phila Wilde’a oraz Andy’ego Janssensa, znanych ze współpracy z artystką przy jej debiutanckim wydawnictwie. Longplay wydany został dnia 22 marca 2004 roku w całej Europie. Album uzyskał status złotej płyty w Polsce sprzedając się w ilości ponad 10.000 egzemplarzy. Kate Ryan, właściwie Katrien Verbeeck (ur. 22 lipca 1980 w Tessenderlo w Belgii) – belgijska piosenkarka muzyki pop i eurodance. Laureatka nagrody World Music Awards w kategorii Najlepiej Sprzedający się Artysta z Beneluxu, za sprzedaż ponad 3,5 miliona płyt na świecie. W 2014 otrzymała nagrodę Eurodance Web Awards za singel „Not Alone”. Tracklista: 1. Another Day 2. Only If I 3. Je Lance Un Appel 4. The Promise You Made 5. Hands Up 6. I Like The Way 7. Scream & Shout 8. Can You Fix This 9. Start Me Up 10. Hurry Up 11. The Rain 12. We Belong Together 13. Hard To Reveal 14. Goodbye 15. La Promesse
Annunzio Paolo Mantovani (ur. 1905 w Wenecji, zm. 1980 w Tunbridge Wells, Kent) – angielski skrzypek, pianista, kierownik orkiestry, dyrygent i kompozytor pochodzenia włoskiego.W 1925 założył swoja pierwszą orkiestrę w hotelu Metropole w Londynie, na początku lat 30. – Tipica Orchestra. Karierę zawodową rozpoczął mając 17 lat. Pierwszy raz publicznie wystąpił w 1934. W latach 1935-36 nagrywał dla wytwórni Regal Zonophone. W latach 50. i 60. kierował słynną angielską Mantovani Orchestra, która stworzyła w muzyce rozrywkowej swój własny styl w ramach sweet music, oparty na specyficznym śpiewnym brzmieniu rozbudowanej sekcji smyczkowej.W latach 1955-66 na listach przebojów znalazło się 28 jego albumów. Był pierwszym muzykiem, którego platynowy album stereo został sprzedany w nakładzie miliona egzemplarzy. W 1956 otrzymał nagrodę Ivor Novello Award za wkład w muzykę popularną. W 1966 otrzymał „diamentową nagrodę” za łączną sprzedaż 50 milionów płyt.Do największych przebojów w repertuarze Mantovani Orchestra należały: "Charmaine", "Moulin Rouge", "Wyoming", "Greenleeves", "Red Sails in the Sunset", "Serenade in the Night".
Wydawnictwo FFV Records przedstawia płytę ze wszystkimi kompozycjami Ignacego Jana Paderewskiego przeznaczonymi na duet skrzypiec z fortepianem. Na albumie znajduje się światowa premiera fonograficzna - kompozycja The Birch Rustles in the Grove op. 7 w aranżacji wykonawców. Jedna z poprzednich płyt duetu Sławomir Tomasik / Robert Morawski, dwupłytowy album Karol Szymanowski – Complete Violin & Piano Works, otrzymała nagrodę Fryderyk 2011. Muzycy: Sławomir Tomasik: skrzypce Robert Morawski: fortepian Tracklista: 1. Song 3:28 2. Romance 6:44 3. The Cracovienne Op. 9 No. 5 3:08 4. Melodie Op. 16 No. 2 5:01 5. The Birch Rustles in the Grove Op. 7 2:46 6. Allegro de Concert in G minor 18:28 7. Sonata in A minor Op. 13: I. Allegro con fantasia 10:43 8. Sonata in A minor Op. 13: I. Allegro con fantasia 6:03 9. Sonata in A minor Op. 13: III. Finale - Allegro molto quasi presto 8:08