Pochodzący z Norwegii band Gazpacho został założony w 1996 roku. Muzycy to przedstawiciele rocka przełamanego muzyką ambient oraz muzyką ludową a nieraz i neo-progresywną. Artyści to przedstawiciele przede wszystkim art rocka, ale także: rocka progresywnego, alternatywnego rocka i neo-prog.
„„Jesienne scenerie” to płyta inspirowana jesiennym klimatem, wszechobecnym uczuciem, że coś się kończy. Każdy to zna. Nikogo z nas nie dziwi, że to właśnie jesienią dopadają nas smutki. Jest melancholijnie, są wspomnienia i rozważania na temat tego, co było. Choć wszyscy wiemy, że trzeba iść przed siebie, to nieraz najpiękniejsze co mamy, to wspomnienia. Lubię jesienią wracać myślami do dawnych spraw i wiem, że Wy też lubicie. Dlatego ta płyta jest dla Was.” ~ Bartek
Sinatra? Jak to? Przecież to zapomniane starocie i pewnie nudy straszne. No więc, Szanowni Słuchacze, problem nie w tym, co się gra, ale jak się gra. Kwartet Marka Pospieszalskiego (oczywiście "z tych Pospieszalskich", żeby nie było wątpliwości) wziął na warsztat osiem naprawdę ważnych i łatwo rozpoznawanych przebojów Franka Sinatry. Obok grającego na tenorze lidera, znajdziemy w składzie zespołu basistę Maxa Muchę oraz dwóch młodych berlińczyków, o których – w co nie wątpię – nieraz jeszcze usłyszymy: pianistę Eliasa Stemesedera i perkusistę Maxa Andrzejewskiego. Efekt ich starań już od pierwszych chwil przywołuje na usta, wyrażające w tym przypadku bezbrzeżny zachwyt, słynne powiedzenie Adasia Miauczyńskiego z "Dnia Świra"...
Rozległe zainteresowania, energia twórcza i talent Francesco Bottigliero mogłyby wypełnić niejeden artystyczny biogram. Artysta realizował swe pasje studiując równocześnie pianistykę, kompozycję i edukację muzyczną, później dyrygenturę i filozofię. Na niniejszej płycie przedstawiamy tego wszechstronnego, twórcę w podwójnej roli: jako kompozytora i pianistę kameralistę, prezentującego swe fascynacje hiszpańskim kręgiem kulturowym.Język muzyczny Bottigliero opiera się na grze brzmieniem, sonorystyce, bazującej na zakodowanych już kulturowo skojarzeniach, lecz nieraz bardzo odkrywczej i nowatorskiej, choć z założenia - tonalnej. Inspiracją tej muzyki jest poezja i malarstwo. Ilustracyjny walor służy tu wywołaniu emocji, zapraszających do wspólnego przeżywania piękna poezji i odnajdywania w sobie jej wybrzmiewającego echo.
W muzyce polskiej nazwisko Józefa Świdra zostało nierozerwalnie związane z muzyką chóralną, choć kompozytor jest przecież twórcą 3 oper, szeregu dzieł kantatowo-oratoryjnych, 9 mszy, licznych pieśni, a także ponad 80 utworów instrumentalnych, w tym około 20 na instrumenty dęte. Spośród tych ostatnich wiele powstało z myślą o konkretnych wykonawcach – znakomitych muzykach katowickiej NOSPR (wcześniej WOSPR) i Filharmonii Śląskiej, zwykle też wykładowcach katowickiej Akademii Muzycznej (dawnej PWSM), prywatnie zaś przyjaciołach kompozytora.Wychowanek klasy kompozycji profesora Bolesława Woytowicza w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach (dyplom w 1955 roku) inaczej niż jego przyjaciele z lat studiów: Henryk Mikołaj Górecki, Wojciech Kilar czy nieco starszy Witold Szalonek, nigdy nie wdał się w flirt z muzyczną awangardą – i tym samym też oszczędzona mu była trudna droga powrotu „ku sobie”. Z natury romantyk, lecz z silnie zakorzenioną potrzebą klasycznego ładu, pozostał Świder wierny idiomowi muzycznego neoklasycyzmu o romantyczno-lirycznym zabarwieniu, który jednak stanowił czasem punkt wyjścia dla niezwykłych nieraz ekskursów i przybierał nierzadko zaskakujący kształt. Muzyka Świdra, jak trafnie to określiła Jolanta Szulakowska-Kulawik w swojej monografii twórczości kompozytora, to „muzyka, która czekała na postmodernizm”. Właśnie tak: nie „muzyka postmodernistyczna”, lecz „muzyka, która czekała na postmodernizm”. Dopiero bowiem dziś, w czasach „ponowoczesności” – z perspektywy nieraz jakże jałowych „osiągnięć” awangardowej moderny – właściwie odebrać możemy smak muzyki, która powstawała w zgodzie z własnym „ja”.Oto więc niezwykły hommage: kolejne już pokolenie śląskich muzyków – wśród nich wychowankowie wspomnianych tu „równych, poczciwych gości” – prezentuje kolekcję wybranych kameralnych utworów Józefa Świdra.
Rozległe zainteresowania, energia twórcza i talent Francesco Bottigliero mogłyby wypełnić niejeden artystyczny biogram. Artysta realizował swe pasje studiując równocześnie pianistykę, kompozycję i edukację muzyczną, później dyrygenturę i filozofię. Na niniejszej płycie przedstawiamy tego wszechstronnego, twórcę w potrójnej roli: jako kompozytora, dyrygenta i pianistę kameralistę, prezentującego utwory powstałe z inspiracji znanymi i ważnymi dla niego postaciami ze świata sztuki. Język muzyczny Bottigliero opiera się na grze brzmieniem i sonorystyce, bazującej na zakodowanych już kulturowo skojarzeniach. Choć z założenia jest tonalny, kompozytor stosuje nieraz bardzo odkrywcze i nowatorskie środki. Inspiracją tej muzyki jest poezja, malarstwo, architektura. W projekcie „Portrety” niezwykła jest instrumentacja, w której główną rolę grają kameralne zespoły smyczkowe konstruowane tak, by w ich chętnie rozszerzanej ponad klasyczne zestawienia palecie brzmień, pozostawić miejsce na prawdziwą wirtuozerię właściwą muzyce kameralnej.
Jedna z najciekawszych indie-rockowych płyt ostatnich lat długo czekała na swoją europejską premierę. Jej twórcami jest czterech braci, synów południowoafrykańskiego wokalisty-kompozytora Johna Kongosa, mającego na koncie miliony sprzedanych płyt i niezliczoną ilość hitów. Jako zespół Kongos zdecydowali się podążyć zupełnie inną muzyczną drogą - inspiracji dostarczyły im częste wizyty w Londynie i stanie Phoenix w USA, gdzie ostatecznie zdecydowali się nagrać całą płytę. Efekt? Utwory z krążka ‘Lunatic’ nieraz brzmią jak najbardziej przebojowe dokonania Gogol Bordello (to przez wplecenie do utworów akordeonu, np. w „Come With Me Now”), głos wokalisty nieraz przywodzi na myśl grupę Phoenix („I Want To Know”) a nieraz Juliana Casablancasa z The Strokes („Kids These Days”). Co jednak wyróżnia KONGOS z grona ‘muzycznych odkryć’ to dyskretne włączenie afrykańskiego instrumentarium w całość brzmienia na płycie i nie rezygnowanie przy tym z nowoczesnego, atrakcyjnego brzmienia pop/rockowego.