Krążek „The Day Is My Enemy” zabiera słuchaczy w podróż po ciemnych zakamarkach miejskiego życia nocnego, gdzie gniew jest wiecznie odczuwalną energią czającą się pod powierzchnią pozornego spokoju.
Nowy album to nowe otwarcie na rynku wydawniczym - "Kino Nocne" ukaże się bowiem nakładem Pihszou Rec. Znaczący jest już sam tytuł nowego krążka, który jednoznacznie wskazuje kierunek inspiracji. Na płycie znajdzie się 15 premierowych kompozycji, które zabiorą słuchaczy na nocny seans z Pihem. Fani, którzy cenią artystę za precyzję spostrzeżeń i celność komentarzy, często mocno kontrowersyjnych, nie zawiodą się i tym razem. Jak mówi sam Pih, "płyta odkrywa przed słuchaczem mój wewnętrzny świat. Jest mocnym wyrazem i wynikiem poszukiwań." Na płycie, swoimi gościnnymi zwrotkami, artystę wspierają m. in. Peja, Pezet, Chada, Joka, Buka. To jednak nie całe grono... Artysta nie zdradza wszystkich szczegółów, zapowiadając niespodziankę dla słuchaczy!. Za warstwę muzyczną "Kina Nocnego" odpowiedzialna jest czołówka polskich prodcentów: Marcin Pawbeats Pawłowski, Matheo, BobAir, David Gutjar, NNFOF, Dj Creon, RX, Teka, Czarny Hi-Fi oraz uRban. Autorami oprawy graficznej płyty są Łukasz Gurugomez Kosy, Winicjusz "Wini" Bartków, Adam Fedorowicz oraz Dariusz Darodar Jabłoński.
„..Tab Two to new age'owa faktura trąbki uwolniona od jazzowej pulsacji, brzmienie trąbki zostało otoczone eterycznym tłem instrumentów klawiszowych, A dalej to już była kwestia czasu, kiedy muzycy młodszego pokolenia sięgną po nowinki brzmieniowe: hiphopową rytmikę, bagaż samplowanych barw, scratchowanie, bogate możliwości nakładania sytezatorowej faktury […]. Oczywiście natrafiamy na liczne reminiscencje z późnego Daviesa wspomaganego przez Marcusa Millera. Ale Nighthawks idą dalej. Mnóstwo na płycie grepsów z filmowej muzyki Badalamentiego, późnego Tangerine Dream, czy w ogóle muzyki filmowej. Odnosi się wrażenie, że muzycy są wiernymi portrecistami miejskiego pejzażu (zwłaszcza nocnego ze wszystkimi odniesieniami kulturowymi. Jednak jest to zadanie dosyć ryzykowne, gdyż cytując i komentując estetykę muzyka, wnętrz utrzymanych w stylu hi-tech oraz alienacyjnych zachowań społeczności wielkomiejskich, można zostać przez owe terytoria zawłaszczonym. I wtedy twórcy mogą stanąć przed niebezpieczeństwem powielania materiału powielanego: ot, takie sobie postmodernistyczne zapętlenie. […]”. - Jazz Forum
""Trapical moon" to mój pierwszy legalny album. Afrotrapowy klimat z dodatkiem ulicy i nocnego życia. Wielkie pozdro, Blacha."
Limitowany i jak zwykle pięknie wydany winyl! Dwupłytowy czarny wosk, 180gr w gatefoldzie. "No nie mówcie, że to na serio" - to były moje pierwsze słowa kiedy w Antyradiu usłyszałem Nocnego Kochanka i ich niebywałego falsetowego wokalistę. A później leci kolejny kawałek – widzę i słyszę, że Krzychu z konsekwencją, razem z całą kapelą, rozwija temat codzienności świata ludzi młodych, niezakompleksionych, którzy zerojedynkowo odbierają otaczającą ich rzeczywistość. Lubisz, nie lubisz, kochasz, nie kochasz, masz już dosyć albo właśnie się angażujesz. I wszelkiego rodzaju deklaracje - "miałem nie pić, żartowałem". To wszystko w sposób fenomenalny trafiło do ludzkich głów, a zwłaszcza woodstockowej publiczności. Pierwszy raz, jak pamiętam, publika odśpiewała pieśń za pieśnią, zwrotkę za zwrotką, zdanie za zdaniem. Wszystko z bani, z pamięci, a przecież oprócz Antyradia i może kilku studenckich rozgłośni nikt Nocnego Kochanka nie puszczał. Na scenie band precyzyjnie odgrywa wszystkie metalowe riffy, które tylko z pozoru wydają się zasłyszanymi, a tworzą indywidualną, Kochankową Muzykę, jak się okazuje - do zapamiętania po pierwszym razie. To wielka sztuka tak mocno rozpocząć woodstockową sobotę. Dla wielu to kolejny dzień, dla niektórych 3 dzień festiwalu, a dla bardzo wielu to tydzień ich bytu na woodstockowej ziemi. Siły nie ma, zmęczenie wisi w powietrzu. Ale oni z pierwszymi słowami pieśni na ustach zapełnili pole przed sceną, a potem uszczelnili je ludzkością aż po horyzont. Pełna profeska, od początku do końca utrzymanie stylu, formy i wszystkich radiowych zapowiedzi w postaci wykonania live koncertu, który przeszedł do historii Najpiękniejszego Festiwalu Świata Przystanku Woodstock. Niech zarejestrowana muzyka i obraz tego wydarzenia porwie Was do zabawy. Miałem nie pić – żartowałem!
„Czy wiecie, że kiedy płyta Nocnego Kochanka - właśnie ta, którą trzymacie w ręku - trafiła do Ozzyego Ozzbourne’a, to gościu podobno kilka razy przesłuchał materiał? Serio, kilka razy! A opowiadał o tym naoczny świadek, Polak z pochodzenia, w sumie to ziomal z Warszawy, który pracuje w ekipie, która rozprowadza kable na każdym koncercie Ozzyego. Więc jest w ekipie i ma dostęp do mistrza. Mistrzu kilka razy wysłuchał płyty i nie mógł wyjść z podziwu, że ktoś jeszcze gra tak fajnie, jak on. Ponieważ język polski na świecie odbierany jest abstrakcyjnie jako rosyjski, czeski albo fiński, to całe szczęście, że trafiło na naszego Warszawiaka, który Ozzyemu powiedział, że to polska kapela, bardzo popularna i że ta kapela ma w swojej historii koncert na Festiwalu przed Judas Priest i przyszło więcej ludzi na ten koncert, niż na „Judasów”. Ozzy powiedział, że zna Polskę, bo w niej był. Nie rozumie tylko naszego systemu monetarnego, ale oczywiście, co było łatwe do przewidzenia, rozmowa szybko zeszła na najlepszy polski produkt. Sami domyślacie się jaki. Warszawiak podobno tak się rozhuśtał, że utwór po utworze przetłumaczył wszystko Ozzyemu, a on nawet próbował w „Smokach i gołych babach” dorównać wokalem Krzychowi. W pewnym momencie sytuacja wymknęła się jednak spod kontroli i cała ekipa tak już popłynęła, że – to nie do wiary - Nocny Kochanek zabrzmiał głosami najsłynniejszych metalowców świata. Nigdy bym nie uwierzył w tę historię, gdyby nie zapis zrobiony telefonem przez osobistego kierowcę Ozzy’ego. Powtarzam co usłyszałem i powiem Wam krótko – gdyby to była prawdziwa historia, byłaby świetny wstępem do płyty Nocnego Kochanka. Są tego warci.” - Jurek Owsiak
Krążek „The Day Is My Enemy” zabiera słuchaczy w podróż po ciemnych zakamarkach miejskiego życia nocnego, gdzie gniew jest wiecznie odczuwalną energią czającą się pod powierzchnią pozornego spokoju.